24-08-08

Meer wind dan ons lief is

Woensdag5 september 2007

 We kunnen niet te lang uitslapen vandaag want om 9.00 uur komen ze onze huurauto afleveren en ik wil vooraf al ontbeten hebben. Het is zonnig, maar er staat opnieuw een vrij stevige wind en er zijn tamelijk wat wolken. De temperatuur is echter aangenaam dus we besluiten toch maar buiten te ontbijten. Met momenten moet ik echter niet alleen mijn servet maar zelfs mijn bestek vasthouden om niet weg te waaien. Er wordt wind voorspeld voor de rest van de dag en tegen de avond zou die zelfs nog toenemen. Daarna wordt het hopelijk beter. Met enige vertraging wordt onze huurauto van Sixt Rent-a-Car afgeleverd. Het is een grijze Peugeot 107, een handig wagentje dat toch wat klein uitvalt en maar twee deuren heeft. Ik betwijfel sterk dat dit een categorie B is zoals we gevraagd hadden, maar we bekommeren er ons verder niet om. In de smalle straatjes zal het kleine formaat wellicht goed van pas komen en al gauw blijkt trouwens dat dit best een leuk en vlot autootje is. Voor onze eerste verkenning kunnen we vandaag niet al te ver rijden want tegen 14 uur willen we terug in het hotel zijn want dan komt Sofie van Jetair om ons wat informatie en tips te geven voor ons verblijf en dat willen we toch graag meepikken. We besluiten om deze voormiddag even verder te rijden dan Fira en in Imerovigli eventueel een wandeling te doen naar de rots van Skaros terwijl het nog niet te heet is. Er is relatief veel verkeer op de weg en vooral zeer veel scooters en quads. Dat blijkt hier voor de toeristen, gezien de korte afstanden en de smalle wegen, het geliefkoosde vervoermiddel te zijn. Velen blijken dit soort voertuigen duidelijk niet gewoon te zijn: ze rijden aan een slakkengangetje en hebben duidelijk moeite om de hellingen op te geraken. Hier en daar zie je zelfs een koppeltje langs de kant stilstaan of hun scooter de helling opduwen. Wij prijzen ons gelukkig met het comfort van ons kleine Peugeootje dat vlot en zonder protest elke beklimming aan kan.

Net voorbij Fira ligt Firostefani. We besluiten hieeens rond te kijken want hier ligt het hotel dat we oorspronkelijk via Caractère hadden willen boeken. Ook dit kleine dorpje, het is eerder een voorstad van Fira, ligt traps- en Santorini 2terrasgewijze langs de flank van de rotskust gebouwd. Dit is duidelijk de betere buurt! Er liggen prachtige villa’s met diepblauwe zwembaden tegen de al even blauwe zee als decor. Trapjes en smalle steegjes met tropische planten en reusachtige bougainvilleas leiden ons van het ene schilderachtige plekje naar het andere: een molen, een kerkje met blauw koepeldak, terrasjes, witte huisjes met felblauwe ramen en poortjes. En dat met voortdurend de mooie zee en de prachtige boten op de achtergrond. We krijgen er niet genoeg van en blijven er plakken. Twee Duitse dames zijn zo vriendelijk om een foto van ons beiden te maken. Ze doen een paar passen achteruit want het móet persé “mit die Beine” zijn. Waarom weet ik niet, blijkbaar vinden ze onze benen te mooi om niet op de foto te staan… Inmiddels is het te laat om nog de geplande wandeling in Imerovigli te doen en we keren terug naar ons hotel waar we nog de tijd hebben om een uurtje te zonnebaden vóór Sofie er is. Ondanks het feit dat er niet veel wegen zijn op het kleine eiland, blijkt het toch bijzonder moeilijk om de weg te vinden: er staan zeer weinig wegwijzers en onze wegenkaart is veel te weinig gedetailleerd. We rijden een beetje kriskras over het eiland en komen pas om 13 uur aan bij ons hotel. De zon verdwijnt regelmatig achter de wolken en de felle wind doet stof, zand en zelfs steentjes opwaaien. Van zonnebaden komt dus niets in huis en het is zelfs moeilijk om op het terras een boek te lezen. Sofie is er stipt om 14 uur. Er zijn nog twee Vlaamse koppels: twee vijftigers en een jong koppeltje op huwelijksreis. Zij hebben eerst een week op Mykonos doorgebracht, waar de hotels naar hun zeggen veel mooier waren, maar het eiland zelf niet. Sofie geeft veel nuttige informatie en is zeer vriendelijk en sympathiek. We schrijven alledrie in voor de Sunset Tour met een driemaster, ook de Romantic Cruise genoemd. Volgens Sofie een onvergetelijke ervaring en dus niet te missen. Morgen kan al, maar we vertrouwen het weer niet helemaal. Het alternatief is zaterdag, maar dan is het samen met een grote groep Duitsers en dat lijkt ons iets minder romantisch. We verkiezen dan maar maandag, de laatste dag van onze reis. De hele sessie heeft een uur geduurd en het is dus al 15 uur als we terug in de auto stappen en richting Pyrgos inslaan. Dat is maar enkele kilometers het binnenland in. We gaan eerst en vooral op zoek naar iets om te eten want de honger begint te knagen. Opnieuw hebben we de grootste moeite om de weg te vinden, maar we komen toch in een dorpje terecht, waarvan we denken dat het Pyrgos is. Het is een druk kruispunt van twee wegen en het lijkt wel of alle verkeer van het eiland hier langs moet komen. Op elke hoek ligt een restaurantje en we kiezen voor de Taverna Natassa omdat het het meest aantrekkelijke terras heeft. Het is een zeer eenvoudig maar typisch Grieks restaurantje met stevige houten stoelen en geruite tafelkleedjes. Op de muur staat een grote, kleurrijke tekening van een drinkende Griek. We zijn er helemaal alleen en de patron brengt ons de kaart. Alhoewel hij Frans spreekt, is het moeilijk communiceren. Het eenvoudigste is nog mee te gaan naar de koelkast en aan te wijzen wat we willen eten. We kiezen voor een gemengde Griekse schotel met rijst, tomaat, tzatziki, bonen en brood en natuurlijk een karafje wijn. Het smaakt heerlijk en de rekening valt zeer laag uit: 15,50 Euro voor alles. Op de rekening merken we dat we niet in Pyrgos, maar in Messaria zijn.  

We gaan dus opnieuw op zoek naar Pyrgos en als we amper een kilometer gereden hebben, stellen we vast dat we… terug aan ons hotel voorbij komen. Nu vinden we wél de juiste weg en algauw zien we in de verte bovenop een heuvel Pyrgos liggen. Helemaal op de top ligt een kasteel, een klooster en een grote kerk met zesvoudige klokkentoren, alles in het wit maar versierd met twee helblauwe koepels, die liggen te blinken in de zon. Net vóór het stadje komen we op een kruispunt bij een mooi wit en blauw geschilderd kerkje, zéér fotogeniek. We houden dus halt en merken pas bij het uitstappen dat we ons middenin de wijngaarden bevinden. Dat hadden we nog niet opgemerkt omdat de wijnstruiken hier een zeer speciale vorm hebben. Ze liggen plat op de grond en de takken zijn in een ronde streng ineengevlochten; de trossen hangen zo laag dat ze bijna de grond raken. De reden hiervoor is tweevoudig: enerzijds genieten de druiven zo Santorini 8optimaal van de zonnewarmte die door de zwarte vulkanische aarde wordt weerkaatst en anderzijds zijn ze op die manier ook beter beschermd tegen de wind. We parkeren de auto beneden in het stadje en klimmen langs een lange trap en smalle, steile straatjes naar boven. De zon is een tijdje weg geweest, maar is nu volop terug. Het is warm geworden. We zijn nagenoeg alleen in de straatjes en vinden tientallen pittoreske plekjes voor foto en film. Fantastisch, daarvoor waren we gekomen! Boven, aan de voet van de kerk, worden we opgewacht door een oude man met twee ezeltjes. Hij biedt ritjes aan op de rug van een ezel, maar verdient waarschijnlijk evenveel door eenvoudig te poseren. Hij heeft er echt de kop voor en het decor doet de rest. Het is intussen 17.30 uur geworden en we keren terug naar het hotel. We vinden het nog veel te vroeg om ons nu al op onze kamer terug te trekken en besluiten even terug te rijden naar Pyrgos voor een terrasje. Onder de bomen vinden we de ideale plek voor een lekkere café frappé, een schuimig opgeklopte ijskoffie met suiker en melk. Langs de muur zitten een drietal ouderlingen te kletsen en te genieten van de koelte en aan een tafeltje naast ons zit een echtpaar backgammon te spelen. Zéér stemmig. Tegen 18.30 uur rijden we voor een tweede keer terug naar ons hotel. Er staat nog steeds tamelijk veel wind, maar de zon schijnt nog. Toch is er niemand meer buiten te zien. We nemen gauw een douche en tegen 19 uur vertrekken we naar Fira, waar we de auto parkeren op een parkeerweide net buiten de stad. Wegens de wind is er duidelijk veel minder volk in het stadje dan gisteren. Alle terrassen zijn trouwens gesloten en het is inderdaad veel te koud om buiten te zitten. We gaan eerst naar Taverna Nicólas, die in onze Meridian gids staat aanbevolen als een van de betere traditionele restaurantjes. Het is er druk, maar reserveren kan niet; we moeten maar terug komen en hopen dat er plaats is. De zonsondergang is minder mooi dan gisteren. Van zodra de zon helemaal onder is, haasten we ons terug naar Nicólas en… we hebben onmiddellijk een plaats! Het restaurantje is zeer klein, maar Griekser kan niet. De patron komt zelf de kaart voorstellen en we kiezen voor gegrilde zeebaars en een schaaltje artisjokken. Het is eenvoudig, maar zéér lekker. Er staan voortdurend 6 à 10 mensen buiten voor de deur te wachten op een vrij tafeltje. Alles gaat zeer snel en we staan dan ook om 20.15 uur al terug buiten. We wandelen nog wat door de bijna lege winkelstraatjes, waar de wind eigenlijk niet zo voelbaar is; er buiten langs de kust heeft de wind echter bijna stormallures. Aangezien het nog zo vroeg is, gaan we bij het befaamde Classico binnen voor een koffietje. De tearoom zit echter overvol, maar we kunnen op het overdekte terras gaan zitten. Op een tweetal families met kinderen na, zitten we hier alleen, een beetje rillend van de kou terwijl de stormwind huilt en beukt. De espresso met brownie is voortreffelijk, maar gezien de omstandigheden genieten we maar half. Dus maar terug naar het hotel. Het valt nog mee om in het donker de weg terug te vinden (eigenlijk is het altijd maar rechtdoor) en om 22.45 uur zijn we terug in Hotel Volcano View. Hier heeft vanavond een Griekse avond plaats met traditionele muziek en dans. Gezien het slechte weer gebeurt dat binnen en er is nauwelijks volk en helemaal geen sfeer. We gaan onmiddellijk naar bed. Hopelijk is er morgen minder wind. Ze zeggen hier in ieder geval dat dergelijk weer maar één, maximum twee dagen duurt. Wait and see!

10:33 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: reizen, griekenland, santorini |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.