26-08-08

Het paradijs voor de fotograaf

Donderdag 6 september 2007 

Als we om 8 uur opstaan, schijnt de zon, is er geen wolkje te zien en… is er ook geen wind! We slaken een zucht van verlichting. Vandaag gaan we naar Oia (spreek uit: Ia), helemaal  in het Noorden van het eiland. Het telt amper Santorini 9700 inwoners, maar ooit woonden hier duizenden mensen en was het een zeer drukke handelsstad. De aardbeving van 1956 verwoestte echter nagenoeg het hele stadje en lange tijd was het een vervallen en vergeten oord. Nu is het dank zij het toerisme opnieuw een bloeiend centrum en is het uitgegroeid tot het meest idyllische stadje van Santorini. De weg er naartoe loopt via Fira en Imerovigli en daarna over een bergkam door een dor maar mooi landschap. De zee is zowel links als rechts van de weg te zien. Aan de oostkant rijd je langs een steile afgrond boven een brede vlakte die uitdeint tot aan de zee. Om 10.30 uur bereiken we Oia en rijden meteen één van de betalende parkings op. 3 Euro voor 3 uren, niet goedkoop maar we hebben geen keuze. Meteen staan de foto- en videocamera roodgloeiend. Op een pleintje met een prachtig kerkje is een oud vrouwtje aan het vegen en haar katten aan het voeren. Tegen een gevel staat een pracht van een bougainvillea waarin mauve en witte bloemen weelderig door elkaar bloeien. Als we via een zijstraatje op de hoofdstraat komen, die parallel loopt met de kust, geraken we nauwelijks vooruit. Om de tien meter biedt er zich een nieuw schitterend uitzicht aan dat op de foto moet vastgelegd worden. Dit is werkelijk het paradijs voor de fotograaf. Het is warm en we hebben dorst. Op een zalig terrasje genieten we van een ice tea met perziksmaak en van het schitterende uitzicht. We wandelen verder en ik begrijp nu wat K bedoelde toen ze zei: “als fotograaf word je daar zot!” Ik vlieg inderdaad van het ene mooie plekje naar het andere en geraak bijna ademloos van de opwinding. Dit worden unieke beelden! En… C moet niet onderdoen. Oia is zo mogelijk nóg mooier dan we verwacht hadden. De tijd vliegt zo snel voorbij dat we tegen de middag niet eens tot op het uiteinde van het stadje geraken. We willen namelijk voor het middageten in het iets verder gelegen vissershaventje van Ammoudi zijn en overigens moeten we wel weg, want onze parkeertijd is om. Tegen 13.30 uur rijden we de parking af en rijden nog even verder noordelijk. De weg is vrij smal en steil en na enkele kilometer bereiken we het eindpunt van de baan. Hier moet je tevoet verder afdalen naar het kleine haventje van Ammoudi. Er is geen parking, dusSantorini 10 moeten we de auto langs de smalle weg achterlaten. Ammoudi ligt eigenlijk loodrecht onder Oia. Het is een klein haventje met amper een paar huizen en natuurlijk een drietal restaurantjes. Op zee dobberen kleine plezierbootjes en enkele kleurrijke visserssloepen; op de kaai liggen de vissersnetten te drogen. We kiezen voor restaurant Sunset helemaal op het uiteinde van het haventje en hebben gelukkig nog een plaats op het overdekte terras. Ons tafeltje staat op nauwelijks een meter van de zee. Uiteraard kiezen we voor vis maar eerst nemen we een Griekse salade met fetta en tomato keftedes. Zeer lekker. In de toog kunnen we onze vis gaan uitkiezen. C neemt ‘mpalas’ (black bream) en ik ‘skathari’. Ze worden voor ons vakkundig geroosterd en smaken overheerlijk! Dit is genieten… Na het eten doen we nog een wandelingetje naar het  strand. De weg loopt over zwarte en rode vulkaanstenen golvend op en neer langs de zee. Overal kan je genieten van het prachtige uitzicht over de blauwe zee en de kleine bootjes die er witte strepen doorheen trekken. Na een kwartiertje ongeveer bereiken we het piepkleine keienstrandje waar enkele zonnebaders liggen te bakken. Hier hoor je alleen de zee en het plenzen van enkele kinderen die zich vanop de rotsen in het glasheldere water van de zee wagen. Op de terugweg willen we langs de vlakte naar Vourvoulos rijden, maar we vinden de weg niet die ons vanuit de bergen naar beneden moet brengen. Dan maar terug naar het hotel om ook even te zonnebaden. Dit is het voordeel van zo’n klein eiland: je kan heel makkelijk tussendoor even langs het hotel, want de afstanden zijn zeer klein. Zonnebaden is niet echt ons ding, maar ik wil toch een inspanning doen en besluit 30 minuten op mijn rug en 30 minuten op mijn buik te blijven liggen. Na een halfuurtje komt er echter bewolking en ik moet mijn moedige poging noodgedwongen staken. We maken een tochtje in het binnenland naar Karterados. De weg loopt over Messaria, waar we gisteren alleen het kruispunt hebben gezien en we houden er halt om even het oude centrum in te gaan. Het is opnieuw even zoeken, maar al gauw zien we in de verte de blauwe koepels van twee kerken boven het landschap uitsteken. Het dorpje ligt er helemaal verlaten bij en we hebben de schilderachtige straatjes voor ons alleen. In één ervan hangt over een witte muur de grootste weelde aan bougainvillea die ik ooit gezien heb. Het is hier zo mooi dat we er blijven rondhangen en door de smalle steegjes bereiken we een van de kerken. Ik klim er tot in de klokkentoren waar ik mij moet inhouden om niet even aan de touwen van de klokken te trekken om te horen hoe dat klinkt, maar ik besluit toch maar de rust niet te verstoren. Het is intussen te laat geworden om Santorini 11naar Karterados te rijden en we besluiten eens langs te gaan bij de Santos Winery, even buiten Pyrgos. Santos is één van de belangrijkste wijnboeren van Santorini en heeft hier een groot bezoekerscentrum. Het is een groot complex met winkelruimte en proeflokalen, maar vooral met een immens terras met zicht op de Caldera. Hier komen tientallen mensen ’s avonds bij een glas wijn naar de zonsondergang kijken en dat gaan wij vanavond ook doen. We kunnen nog net een tafeltje bemachtigen op de eerste rij en bestellen een klein flesje rode wijn met een schotel hapjes: kaas, olijven, tomaatjes en brood. In afwachting van de zonsondergang slaan we een pas getrouwd koppeltje gade dat hier receptie houdt en zich vooraf door een fotograaf uitgebreid laat fotograferen tegen het prachtige panoramische decor van de zee en de Caldera. Zéér romantisch! Geleidelijk zakt de zon dieper en kleurt zowel de hemel als het water oranjegeel. We zitten vlak boven Athinios en de veerboten die in deze gouden gloed de haven in- en uitvaren, leveren schitterende foto’s op. Ik maak ook een paar mooie foto’s van de zon die ondergaat in mijn glas wijn. Mooi! Intussen hebben we trouwens een extra glaasje bijbesteld. Als de zon volledig onder is, klinkt er zowaar applaus. Vóór we vertrekken, koop ik in de shop nog een paar cd’s met Griekse muziek (o.a. van Mikis Theodorakis) voor mijn videofilm. Het is al bijna 20 uur als we bij terug ons hotel terug komen. Vanavond gaan we eten in het restaurant tegenover het hotel zodat we de auto niet meer nodig hebben. We wandelen er naar toe, maar bij nader inzien blijkt het helemaal niet aantrekkelijk en we keren naar ons hotel terug om noodgedwongen daar te eten. We nemen plaats op het terras waar zeer weinig volk zit. Het is inderdaad opnieuw aan de frisse kant, maar er is geen wind, dus het is toch wel mooi om hier bij avond buiten te zitten. Loodrecht onder het hotel is er in zee een zone afgebakend met vlotters. Hier ligt namelijk een reuzencruiseschip op de bodem, dat eerder dit jaar vóór Fira is gekapseisd. Alle 1500 passagiers en de bemanning zijn gelukkig ongedeerd van het schip kunnen gehaald worden. Achteraf is het schip tot hier gesleept, waar het dan onverwacht toch gezonken is. De zee is hier echter zó diep, dat het niet meer gelicht kan worden. Onvoorstelbaar dat dit kan gebeuren en eigenlijk wel een beetje akelig als je er hier zo met je neus op zit! We besluiten om het vanavond bij één schotel te houden want we hebben deze middag al behoorlijk veel gegeten. Aan een tafel naast ons komen twee Limburgse koppels plaatsnemen, die pas zijn aangekomen. Vóór we onze kamer opzoeken, slaan we nog een babbel met één van de Jetair-koppels van gisteren, ook Limburgers. We trekken tamelijk vroeg naar onze kamer waar ik zoals elke avond nog wel wat schrijfwerk te doen heb. Er is ook een sms-je van H die laat weten dat het in België grijs, nat en koud is. Dat horen we altijd graag. Het is tenslotte toch nog 23 uur als ik in mijn bed lig. Het was een prachtige dag vandaag, zeer gevuld en… een massa foto’s!

10:11 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (1) | Tags: reizen, griekenland, santorini |  Facebook | |

Commentaren

wat een mooie foto's vooral de foto's van het stadje aan zee

Gepost door: nik | 12-09-14

De commentaren zijn gesloten.