31-08-08

Onze laatste "vrije" dag

Zondag 9 september 2007  

Vandaag is het onze laatste “vrije” dag want morgen staat de georganiseerde uitstap op het programma. Henin heeft gewonnen! Dat weten we van Debbie, die zelf ook niet gekeken heeft, maar het intussen wel al vernomen heeft. We ontbijten buiten. Voor het eerst is het er echt het ideale weer voor: geen wolkje en geen wind. Om 10 uur vertrekken we naar Fira. We willen Santorini 19vandaag afdalen naar het oude haventje, 586 trappen naar beneden. Hier zijn nog meer ezels dan in Oia. Het hele pad ligt dan ook bezaaid met verdroogde stront en overal stinkt het naar ezelurine. Eén ezel is nogal weerspannig en het is duidelijk dat de begeleiders hun dieren toch niet erg onder controle hebben. De beesten doen wat zij willen. Regelmatig moeten we een rij ezeltjes laten voorbijkomen. Het is geraden om goed uit de weg te gaan, want ze wijken geen centimeter. Iedereen heeft ons trouwens afgeraden om op zo’n beest te gaan zitten, want ze lopen zo dicht langs de rotswand, dat menig toerist er geschaafde knieën en benen heeft aan overgehouden. Op de hele weg hebben we trouwens, op uitzondering van twee kinderen, geen enkele toerist op de rug van een ezel gezien. Beneden in het haventje is het vrij druk en het is leuk hier de bedrijvigheid van het voortdurend aan- en afmeren van grote en kleine boten gade te slaan. We blijven er tot de middag en nemen dan de kabelbaan die ons in minder dan 3 minuten naar boven brengt. Vanuit de kleine cabine is het een mooi schouwspel om het haventje en de boten steeds kleiner te zien worden en boven de hoofden van de ezeltjes stilletjes naar boven te schuiven. Boven gekomen, wandelen we naar de auto en rijden richting Karterados, maar ook deze keer vinden we het centrum van het stadje niet. We hebben trouwens niet veel tijd, want we willen lunchen bij Skaramangas in Monolithos. Er heerst een zondagse drukte maar gelukkig is er nog één tafeltje vrij. Het is zeer warm maar in de schaduw van het terras is het aangenaam zitten. We kiezen vis uit de Santorini 20frigotoog: red snapper en twee kleinere vissen die er ongeveer hetzelfde uitzien, maar veel grotere ogen hebben. Het karafje wijn smaakt er heerlijk bij, evenals de ouzo als aperitief. Na het eten doen we een klein wandelingetje op het strand. Het zwarte strand met grote oude bomen, de blauwe zee en een groot zeilschip in de verte leveren opnieuw schitterende beelden op. C kan het natuurlijk niet laten een paar mooie stenen te rapen. Deze keer is het niet zo erg om ze in de bagage mee te nemen naar huis, want het zijn hoofdzakelijk puimstenen, die zo licht wegen dat ze blijven drijven op het water. We trekken verder zuidwaarts, richting Faros op het uiterste puntje van het eiland. We rijden vrij hoog boven de zee en dat biedt onderweg zeer mooie panorama’s. Hier kan je het hele eiland overschouwen tot in Oia, op het noordelijke uiteinde. Ook ons hotel is van hieruit zeer goed te zien. Langs de weg stoppen we bij een fruitstalletje. Je kan er ook proeven van de lokale wijn en dat is duidelijk te zien aan twee Spaanse toeristen die er duidelijk al véél van geproefd hebben. Voor ons smaakt hij echter te zoet. We rijden nog even door tot aan de vuurtoren, drinken onze dagelijkse café frappé en keren tegen 18 uur naar het hotel terug, waar we nog een halfuurtje tijd hebben om te zonnebaden en een verfrissende duik te nemen in het zwembad. Terwijl ik mijn dagboek invul ledigen we onze laatste fles wijn en tegen 19 uur maken we ons klaar voor het dagelijkse spektakel van de zonsondergang. Voor het avondeten besluiten we terug te gaan naar Kallisti in Pyrgos omdat het ten eerste niet te ver rijden is en ten tweede omdat het er de vorige keer zo lekker was. We zijn al om 20 uur in het restaurant en er is gelukkig nog plaats. We eten eerst drie zeer lekkere voorgerechtjes en kiezen als hoofdgerecht lamsvlees. De Santorini 21ober, die ons herkent van de vorige keer, beveelt ons echter de makreel aan en we volgen zijn advies. We beklagen het ons niet, want de vis is zeer vers en perfect gegrild. Het restaurant is intussen volgelopen, hoofdzakelijk met lokale mensen die allemaal elkaar lijken te kennen, en er heerst een gezellige sfeer. Tegen 21 uur wordt er muziek gemaakt door een jong duo, broer en zus vermoed ik. Zij zingt en heeft het formaat van Margriet Hermans enkele jaren geleden; hij speelt gitaar en gaat zo in de muziek op dat zijn hevige bewegingen wat potsierlijk lijken. De muziek is prachtig: nu eens vrolijk, dan weer melancholiek. Ze brengen afwisselend internationale crooners en traditionele Griekse liedjes. Deze laatste zijn blijkbaar stuk voor stuk gekend door het publiek en velen zitten dan ook voortdurend mee te neuriën. Tegen 22 uur keren we terug naar het hotel en besluiten op het terras nog even te blijven genieten van de mooie avond. Beneden aan één van de villa’s van het hotel baadt het zwembad en het terras in het licht. Ze zijn daar een film aan het draaien. We hebben deze week trouwens een paar keer een filmploeg aan het werk gezien. Geen wonder natuurlijk in dit decor. We treffen er het koppel uit Limburg en drinken met hen nog een laatste wijntje. Zij heten Renée en Marc en komen uit Limburg. Zij gaan morgen ook mee met de romantische cruise, waar we met zijn allen zeer veel van verwachten. Dit wordt waarschijnlijk het hoogtepunt en een prachtige afsluiter van de reis.

10:42 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: reizen, griekenland, santorini |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.