31-08-08

Onze laatste "vrije" dag

Zondag 9 september 2007  

Vandaag is het onze laatste “vrije” dag want morgen staat de georganiseerde uitstap op het programma. Henin heeft gewonnen! Dat weten we van Debbie, die zelf ook niet gekeken heeft, maar het intussen wel al vernomen heeft. We ontbijten buiten. Voor het eerst is het er echt het ideale weer voor: geen wolkje en geen wind. Om 10 uur vertrekken we naar Fira. We willen Santorini 19vandaag afdalen naar het oude haventje, 586 trappen naar beneden. Hier zijn nog meer ezels dan in Oia. Het hele pad ligt dan ook bezaaid met verdroogde stront en overal stinkt het naar ezelurine. Eén ezel is nogal weerspannig en het is duidelijk dat de begeleiders hun dieren toch niet erg onder controle hebben. De beesten doen wat zij willen. Regelmatig moeten we een rij ezeltjes laten voorbijkomen. Het is geraden om goed uit de weg te gaan, want ze wijken geen centimeter. Iedereen heeft ons trouwens afgeraden om op zo’n beest te gaan zitten, want ze lopen zo dicht langs de rotswand, dat menig toerist er geschaafde knieën en benen heeft aan overgehouden. Op de hele weg hebben we trouwens, op uitzondering van twee kinderen, geen enkele toerist op de rug van een ezel gezien. Beneden in het haventje is het vrij druk en het is leuk hier de bedrijvigheid van het voortdurend aan- en afmeren van grote en kleine boten gade te slaan. We blijven er tot de middag en nemen dan de kabelbaan die ons in minder dan 3 minuten naar boven brengt. Vanuit de kleine cabine is het een mooi schouwspel om het haventje en de boten steeds kleiner te zien worden en boven de hoofden van de ezeltjes stilletjes naar boven te schuiven. Boven gekomen, wandelen we naar de auto en rijden richting Karterados, maar ook deze keer vinden we het centrum van het stadje niet. We hebben trouwens niet veel tijd, want we willen lunchen bij Skaramangas in Monolithos. Er heerst een zondagse drukte maar gelukkig is er nog één tafeltje vrij. Het is zeer warm maar in de schaduw van het terras is het aangenaam zitten. We kiezen vis uit de Santorini 20frigotoog: red snapper en twee kleinere vissen die er ongeveer hetzelfde uitzien, maar veel grotere ogen hebben. Het karafje wijn smaakt er heerlijk bij, evenals de ouzo als aperitief. Na het eten doen we een klein wandelingetje op het strand. Het zwarte strand met grote oude bomen, de blauwe zee en een groot zeilschip in de verte leveren opnieuw schitterende beelden op. C kan het natuurlijk niet laten een paar mooie stenen te rapen. Deze keer is het niet zo erg om ze in de bagage mee te nemen naar huis, want het zijn hoofdzakelijk puimstenen, die zo licht wegen dat ze blijven drijven op het water. We trekken verder zuidwaarts, richting Faros op het uiterste puntje van het eiland. We rijden vrij hoog boven de zee en dat biedt onderweg zeer mooie panorama’s. Hier kan je het hele eiland overschouwen tot in Oia, op het noordelijke uiteinde. Ook ons hotel is van hieruit zeer goed te zien. Langs de weg stoppen we bij een fruitstalletje. Je kan er ook proeven van de lokale wijn en dat is duidelijk te zien aan twee Spaanse toeristen die er duidelijk al véél van geproefd hebben. Voor ons smaakt hij echter te zoet. We rijden nog even door tot aan de vuurtoren, drinken onze dagelijkse café frappé en keren tegen 18 uur naar het hotel terug, waar we nog een halfuurtje tijd hebben om te zonnebaden en een verfrissende duik te nemen in het zwembad. Terwijl ik mijn dagboek invul ledigen we onze laatste fles wijn en tegen 19 uur maken we ons klaar voor het dagelijkse spektakel van de zonsondergang. Voor het avondeten besluiten we terug te gaan naar Kallisti in Pyrgos omdat het ten eerste niet te ver rijden is en ten tweede omdat het er de vorige keer zo lekker was. We zijn al om 20 uur in het restaurant en er is gelukkig nog plaats. We eten eerst drie zeer lekkere voorgerechtjes en kiezen als hoofdgerecht lamsvlees. De Santorini 21ober, die ons herkent van de vorige keer, beveelt ons echter de makreel aan en we volgen zijn advies. We beklagen het ons niet, want de vis is zeer vers en perfect gegrild. Het restaurant is intussen volgelopen, hoofdzakelijk met lokale mensen die allemaal elkaar lijken te kennen, en er heerst een gezellige sfeer. Tegen 21 uur wordt er muziek gemaakt door een jong duo, broer en zus vermoed ik. Zij zingt en heeft het formaat van Margriet Hermans enkele jaren geleden; hij speelt gitaar en gaat zo in de muziek op dat zijn hevige bewegingen wat potsierlijk lijken. De muziek is prachtig: nu eens vrolijk, dan weer melancholiek. Ze brengen afwisselend internationale crooners en traditionele Griekse liedjes. Deze laatste zijn blijkbaar stuk voor stuk gekend door het publiek en velen zitten dan ook voortdurend mee te neuriën. Tegen 22 uur keren we terug naar het hotel en besluiten op het terras nog even te blijven genieten van de mooie avond. Beneden aan één van de villa’s van het hotel baadt het zwembad en het terras in het licht. Ze zijn daar een film aan het draaien. We hebben deze week trouwens een paar keer een filmploeg aan het werk gezien. Geen wonder natuurlijk in dit decor. We treffen er het koppel uit Limburg en drinken met hen nog een laatste wijntje. Zij heten Renée en Marc en komen uit Limburg. Zij gaan morgen ook mee met de romantische cruise, waar we met zijn allen zeer veel van verwachten. Dit wordt waarschijnlijk het hoogtepunt en een prachtige afsluiter van de reis.

10:42 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: reizen, griekenland, santorini |  Facebook | |

30-08-08

Kleine visjes in een klein restaurantje aan een klein haventje

Zaterdag 8 september 2007 

 Om 6 uur word ik wakker door het lawaai van de koelkast, maar buiten hoor ik geen wind. Het is nog veel te vroeg om op te staan, maar ik ben klaar wakker. Tegen 7 uur sukkel ik toch terug in slaap, maar dat is van korte duur want nu vindt een cruiseboot het nodig om veelvuldig en luid te toeteren. Ik sta dus toch maar op. Er zijn meer wolken dan de vorige dagen en het is frisjes, want er is nog maar weinig zon. Om 10 uur vertrekken we voor een tweede keer naar Oia. We Santorini 16hebben bij ons eerste bezoek niet genoeg tijd gehad om het uiterste puntje van de stad met de burcht en de windmolens te bezoeken. Ik besluit om op het eerste stuk van de wandeling, dat we eerder deze week al gedaan hebben, niet te filmen, maar dat blijkt onmogelijk. Ik kan niet weerstaan aan de vele fotogenieke plaatjes. We ontdekken nog talrijke plekjes die we de vorige keer niet opgemerkt hebben. Goed dat we nog eens teruggekeerd zijn. Het is intussen weer prachtig weer geworden: Er staat geen wolkje aan de hemel en er is weinig of geen wind. De zon bestookt ons met haar ongenadige hitte. In de drukte ontwaar ik zowaar W en J. Ze hebben uiteindelijk toch voor een paar dagen een auto gehuurd. Ze lijken niet helemaal tevreden over hun verblijfplaats; het hotel is prima, maar de ligging - helemaal in het zuiden - is niet ideaal. Ze hebben ons kaartje nog niet ontvangen. We spreken af om elkaar op te zoeken als we terug thuis zijn zodat we onze ervaringen kunnen uitwisselen. Nu besluiten we elk onze weg te gaan. Wij willen voor de lunch afdalen naar het haventje van Armeni, maar het blijkt niet zo eenvoudig om de trap te vinden die ons naar beneden moet brengen. Het is een lange en steile afdaling langs een ezelpad en het is behoorlijk lastig. Wat zal dit zijn als we straks terug naar boven moeten klimmen? Maar daar denken we voorlopig niet aan, dat zijn zorgen voor later. Nu genieten we van het mooie zicht op de blauwe zee, die steeds dichterbij komt. Armeni is een kleine haven aan de voet van Oia. Er staan maar enkele huizen en één ervan is het familierestaurantje Irini. Als we er aankomen zit de hele familie op het terras te eten. We mogen plaatsnemen maar de mama vraagt ons even geduld tot zij gedaan hebben met eten. We krijgen meteen een glas water. We genieten in afwachting van de rust, het mooie uitzicht en van het glas water. Wat kan water toch heerlijk smaken! Intussen komt de patron samen met zijn zoon (of schoonzoon?) terug met een plastieken mand waarin een visnet. Ze tonen ons de inhoud en zeggen dat dit de vis is voor vandaag: een massa spartelende, kleine visjes. Santorini 17Ze beginnen ze meteen uit de netten te pulken en gooien de levende exemplaren in een kom en de dode op de grond, waar 3 katten ze vliegensvlug wegritsen en even snel verorberen. We beseffen dat we dit niet mogen laten gaan en bestellen elk een portie. Ze zullen gefrituurd opgediend worden met brood. Vooraf eten we een klein voorgerechtje. Intussen zijn er nog twee jonge Amerikaanse koppeltjes op het terras komen zitten. Ze praten, zoals de meeste Amerikanen, zeer luid met elkaar en zo vernemen we dat ze beiden pas gehuwd zijn en dat de ene uit Chicago komen en de andere uit L.A. Dit is weer zo’n leuke plek, waar je de tijd vergeet en geniet van alles wat je ziet en hoort. Na het eten slenteren we nog wat rond op de kade en filmen en fotograferen nog wat om dan… in de brandende zon de klim aan naar boven aan te vatten. We houden een rustig tempo aan en zo valt het nog mee, ook al omdat we zeer regelmatig blijven staan om een foto te maken. Het landschap is schitterend en de talrijke bootjes op de diepblauwe zee, de ezeltjes, de bloemen en planten leveren talrijke mooie plaatjes op. Op de terugweg willen we niet langs de hoofdbaan maar langs Finikia naar beneden om dan langs de oostkust terug naar het binnenland af te zakken. Vóór de kust strekt zich een enorme kale vlakte uit die schraal afsteekt tegen de diepblauwe kleur van de zee. We rijden langs Vourvoulos waar zich grotwoningen bevinden, maar voor de rest is daar zeer weinig te zien. Een ongelooflijk steile weg van amper een kilometer lang brengt ons in een wip terug boven op de bergketen. Ons Peugeootje heeft het zelfs in eerste versnelling moeilijk, maar haalt het toch. We zijn terug op de westkust en brengen een bezoekje aan Imerovigli, ongeveer halverwege tussen Fira en Oia. Opnieuw straatjes, trappen en enkele zeer mooie zichten op zee. Beneden ligt op een schiereiland de hoge Skaros rots die een bult vormt in de westelijke kustlijn van Santorini. De rots is onbewoond op een katholiek Santorini 18nonnenklooster na, dat nog maar recent verlaten is en tot ruïne staat te vervallen. We genieten nog even op een terras van onze dagelijkse café frappé en tegen 18 uur zijn we terug in het hotel. Debbie en Kris, het jonge Belgische koppel, zijn pas terug van een tocht per 4X4 en ze zijn zeer enthousiast. We blijven wat praten en ik nodig hen uit om vanavond met ons mee te rijden naar Fira. Eerst gaan we nog even elk naar onze kamer. We hebben nog de tijd voor een duik in het zwembad. Het water is tamelijk koud, maar het doet echt deugd. Daarna open ik een fles wijn en in de warme avondzon genieten we op ons terrasje van de zonsondergang. Er zijn geen wolken en er waait een lekker briesje. De temperatuur is heerlijk. In Fira gaan we met Debbie en Kris naar restaurant Naoussa, waar we eens te meer lekkere vis eten. Gegrilde sardientjes deze keer. Het is een gezellige avond met zijn vieren. Leuk eens andere mensen te leren kennen. Ook Debbie en Kris lijken er van te genieten. Om 22.30 uur zijn we terug. We nemen afscheid van onze gezellen, maar de avond is zo zacht dat we nog niet onmiddellijk naar binnen gaan. We besluiten van eerst nog een glaasje wijn te drinken op ons terras. Vannacht speelt Justine Henin de finale van de US Open. Het is me echter veel te laat om op te blijven. We vernemen morgen wel of ze gewonnen heeft.

10:50 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: reizen, griekenland, santorini |  Facebook | |

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende