05-09-08

Dag 1: Starbucks en Seattle's Best

Maandag 10 juli 2006 

 

Mijn nieuwsgierigheid naar wat komen gaat, blijkt het te winnen van mijn vermoeidheid want ik ben al wakker om 5 uur. C ligt nog lekker te slapen, dus ik hou me zo stil mogelijk. Terugdenken aan gisteren, vooruitdenken aan wat ons vandaag te wachten staat, nog wat napiekeren over de huurauto: standard of full size, de ontbrekende bagagecover...Dat zal wel meevallen zeker? In ieder geval viel de eerste kennismaking met de Saturn gisterenavond wel mee: comfortabel en ruim, rijdt vlot, gemakkelijk te bedienen, dus wat wil je nog meer? Ik slaag erin om aldus piekerend stil te blijven liggen tot 7 uur. Dan zet ik mij achter het bureau om mijn dagboek aan te vullen. C blijft doorslapen en wordt pas wakker als ik een douche neem. 

Om 8.30 uur zijn we er klaar voor. Te voet naar downtown of zullen we de shuttledienst nemen of het openbaar vervoer, dat hier gratis is? We wagen het erop te voet en dat blijkt geen enkel probleem, want het is amper 4 à 5 USA NW 4blokken naar Pike Place Market aan de Waterfront. We hebben gelezen dat een bezoek aan deze voedingsmarkt een absolute must is en aangezien wij dol zijn op markten, staat dit bovenaan ons lijstje voor vandaag. De markt opent pas om 9 uur, maar het duurt niet lang of alle winkeltjes worden actief. Pike Place Market strekt zich uit over een hele wijk, maar het centrum is wel een centraal gebouw dat veel gelijkenis vertoont met de hallen in het Zuiden van Europa. Het is een allegaartje van kraampjes met bloemen, groenten en fruit, kaas, vlees en natuurlijk vooral vis: Alaska heilbot, Dungeness krab, North-West zalm, Ahi tuna en nog vele andere soorten. Er lopen zeer fotogenieke types rond: echte Amerikanen, maar ook opvallend veel Aziaten. We weten niet waar eerst filmen en fotograferen, maar onze maag protesteert; we hebben nog niet ontbeten. Op het eerste gezicht is hier niet veel te vinden, maar we vragen raad aan een visverkoper die ons aanspreekt om te vragen waar wij vandaan komen. Als hij hoort dat we Belgen zijn, wil hij weten of we gisteren voor de Italianen of voor de Fransen gesupporterd hebben. Hij zelf spreekt zijn voorkeur niet uit, maar hij spreekt schande van Zidane die zich ten aanzien van de hele wereld belachelijk gemaakt heeft. Hij verwijst ons naar “Howell’s”, een restaurant-deli waar we echt Amerikaans kunnen ontbijten. Het is als uit de film geknipt: druk, zeer eenvoudig en informeel en vooral een ongedwongen, losse en zelfs vrolijke sfeer. Het eten is voortreffelijk en zeer copieus. Ik neem een Market Breakfast (twee eieren ‘sunny side up’, bacon, aardappelen en toast) en Christiane gaat voor de Smoked Alaska Salmon (met een bagel, zure room en kappertjes). We zitten aan het venster met weids uitzicht over de haven. Fantastisch! 

Bijna de hele rest van de voormiddag slenteren we rond op en rond de markt en nemen foto na foto. Dit zal wellicht de eerste en enige markt zijn die we op deze reis te zien krijgen. Een attractie is de “flying fish” waarvoor een hele horde toeschouwers geduldig staat te wachten tot iemand een bestelling doet. Bij elke bestelling beginnen de verkopers naar elkaar te schreeuwen en de bestelde vis wordt uit de bakken USA NW 3genomen en met een grote zwier door de lucht geslingerd naar de man aan de toog, die hem handig opvangt en inpakt. We kopen kersen, rode en witte, die er overheerlijk uitzien en... dat zijn ze ook. Zó groot en zó smaakvol heb ik ze nog maar zelden geproefd. We eten verder nog een paar van die kleine platte perzikjes (we hebben die in Sicilië voor het eerst gezien) en hiermee stellen we ons voor deze middag tevreden. We wandelen langs de pieren naar de “Waterfront”. Het is er eerder stil en de terrassen liggen er verlaten bij. Dat komt door het vrij frisse maar vooral grijze weer. Washington staat niet alleen bekend als de “rainy state”, en Seattle heeft ook de bijnaam van “rainy city”. Maar eigenlijk valt dat vandaag nog goed mee. USA NW 5Ons deert het niet, maar toch kunnen we vandaag een vestje verdragen. We wandelen verder langs 1st Street en gaan hier en daar een winkel binnen. Er zijn zeer mooie zaken bij, zowel van chique en trendy kleren, als van modern en vooral ‘vintage’ huisdecoratie en keukenmateriaal en delicatessen, bakkerijen, enz. Het leukste is een ‘Bakery for Dogs’: een assortiment van koekjes en taartjes die qua variatie niet moet onderdoen voor de mooiste patisserieën van bij ons. Crazy! We stappen Macey’s binnen op zoek naar mooie en goedkope T-shirts, maar komen met lege handen buiten; 25 dollar vind ik niet goedkoop genoeg. In een fotozaak ga ik uit nieuwsgierigheid eens informeren naar de prijs van digitale fototoestellen: 350 en 400 USD voor respectievelijk een Canon SD600 en SD630, de equivalenten van de Ixus bij ons. Inderdaad een stuk goedkoper, maar qua modellen lopen ze duidelijk een jaartje achter op Europa. 

Vooraleer we onze tocht verder zetten naar het Seattle Center, gaan we nog even langs in het hotel om – letterlijk en figuurlijk - onze batterijen op te laden. Het is warmer geworden, 73° Fahrenheit of 23° Celsius, maar de zon blijft uit. Het blijkt een lange wandeling te zijn naar het Seattle Center en eigenlijk weten we niet goed wat we daar moeten verwachten: een winkelcentrum, een pretpark? Het blijkt gewoon een groot park te zijn waar een aantal culturele en ontspanningsmogelijkheden zijn geconcentreerd. Hier staat ook de 184 meter hoge Space Needle, die de skyline van Seattle domineert. Verder staan er enkele grote moderne kunstwerken, is er een USA NW 6sportstadion en een groot pretpark, maar dé verrassing is een zeer futuristisch gebouw van Frank Gehry, de man die ook het beroemde Guggenheim Museum in Bilbao bouwde. De stijl is direct herkenbaar: een grillig gevormd gebouw in glanzend aluminium zonder rechte lijnen. Hier zijn het Science Fiction Museum én het Sound Experience Center gehuisvest, twee onderwerpen waarvoor we niet erg warm lopen. We beperken ons dan ook tot een oppervlakkig bezoek aan de publieke ruimtes om toch een indruk te hebben van de architectuur. Indrukwekkend. 

Het is inmiddels half vijf en we hebben dus nog wel wat tijd over. We wandelen terug naar de Waterfront waar we een mooi panoramisch USA NW 7uitzicht hebben op de stad. We hebben wel zin in een koffietje en gaan op zoek naar een ‘Starbucks’ Coffee Shop. Seattle is de thuishaven van Starbucks. Ze begonnen hier in 1971 met een eerste coffee shop op Pike Place Market en hebben er nu niet minder dan 99 in Seattle en... meer dan 10.000 in de hele wereld. Jammer genoeg geen enkele in België! Nochtans vinden we geen Starbucks bar en we stappen dan maar binnen bij ‘Seattle’s Best’, één van de vele andere koffieketens in de stad. Zij gaan er prat op dat ze “al ver vóór Starbucks” zijn opgericht, namelijk in... 1970. Ook hier smaakt de koffie prima en de bar straalt echt sfeer uit met zijn authentiek 1970-interieur. De huiskleur is rood, de kleur van het merklogo: rode faiencesteentjes aan de bar en met rood skaileder overtrokken barkrukken en stoeltjes met chromen pootjes. Ook de koppen (mugs) en de grote kartonnen bekers zijn uiteraard rood. We genieten van de koffie maar ook USA NW 8van onze eerste rustpauze van de dag. Onderweg vinden we een bankautomaat waar ze ook Maestro aanvaarden. Een goede zaak, want de dollars gaan er, weliswaar met kleine sommen tegelijk, veel sneller door dan je zou denken. We tanken dus beter maar wat bij want je weet maar nooit dat dat straks buiten de grootstad niet zo gemakkelijk gaat. Om kwart na zes zijn we terug in het hotel. Net tijd genoeg om ons wat te verfrissen en eventjes uit te blazen. Ik durf niet te schatten hoeveel stappen we vandaag gedaan hebben, en dan nog regelmatig bergop en bergaf. Het spijt me dat ik mijn stappenteller niet heb meegenomen. We hebben gereserveerd in restaurant “The Flying Fish”, die in de gidsen beschreven staat als één van de beste visrestaurants van de stad. Als we er om 8 uur aankomen, is het er zeer druk. Maar goed dat we gereserveerd hebben. We eten er buitengewoon goed, zeker even goed als in de beste restaurants van bij ons. De kaart vermeldt de mogelijkheid van ‘meals meant to share’; een goed idee en daar maken we dankbaar gebruik van. We delen eerst een portie mosseltjes met een chili lime dipping sauce. Heerlijk! Maar het hoofdgerecht is echt een openbaring: levend verse Alaskan halibut met sea beans, cucumber en een ginger cellophane noodles salad overgoten met een black bean vinaigrette. Om je vingers af te likken. Deze vis gelijkt helemaal niet op de heilbot die we bij ons kennen: hij is spierwit, glanzend, zeer sappig en valt uiteen in kleine lamelletjes. Het is merkbaar dat deze kok ooit de beste chef van de North-West werd genoemd en dat dit restaurant in 2005 werd uitgeroepen tot beste restaurant. De rekening valt daarenboven reuze mee: amper 70 dollar voor twee, maar dat komt mede doordat ze de wijn zijn vergeten aanrekenen... Mét dienst komen we er vanaf met 80 dollar. Dit is op culinair gebied een start die veel belooft!

10:07 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: usa, seattle, washington, north-west |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.