06-09-08

Dag 2: Dungeness crab

Dinsdag 11 juli 2006 

 

 

Het tijdsverschil speelt mij parten: ik ben al om 4 uur klaar wakker. C heeft er geen last van. Al om 5 uur wordt onze hotelrekening onder de deur geschoven en een krant vóór de deur neergeploft. We zijn beiden nerveus want vandaag wordt het angstig wachten op nieuws uit België. Hendrik moet vandaag naar de oncoloog voor het resultaat van de petscan die vorige week werd genomen. We hebben afgesproken dat wij zouden bellen tussen 9 en 10 uur (18 à 19 uur in België). We gaan eerst ontbijten in een Italiaanse deli op de hoek tegenover ons hotel en dan... met een klein hartje telefoneren. Slecht nieuws: onze zoon H, moet drie sessies chemotherapie krijgen van telkens één week plus twee weken recuperatie, en daarna nog eens vier weken rusten. Hij zal dus drie maanden buiten strijd zijn, en wat zal hij allemaal moeten doorstaan?. We zijn verslagen en C kan haar tranen niet bedwingen. Het valt moeilijk om nu zo ver van huis te zijn. Hoe kunnen we nu nog van deze reis genieten? Thuis zouden we hem natuurlijk ook niet kunnen bijstaan, maar toch... Maandag krijgt hij al zijn eerste sessie. 

De lucht is even grijs als gisteren en voor deze namiddag wordt wat regen voorspeld; het is amper 15° Celsius. Met lood in de schoenen beginnen we aan onze lange tocht door Washington, Oregon en Californië. Ondanks het drukke verkeer op twee maal vijf rijstroken geraken we gemakkelijk weg uit Seattle. USA NW 9Onze Saturn blijkt nu toch geen SUV te zijn, maar ik vind het een goede auto, al is hij zeer licht van afwerking. We rijden noordwaarts en in Kingston nemen we de ferry naar de noordkust van Washington. Het is een immense boot met nauwelijks passagiers aan boord. De overtocht is zeer duur: 20,60 dollar en duurt amper 20 minuten. Maar er valt weinig te genieten want op het dek staat een ijzige wind. Tegen de middag bereiken we Port Townsend, dus precies op tijd voor onze eerste stop. Misschien vinden we hier ook iets lekkers te eten. USA NW 10Port Townsend is een historisch havenstadje, d.w.z. hooguit 100 à 150 jaar oud. Er is een wat vervallen industrieel haventje en één hoofdstraat met aan weerszijden hoge Victoriaanse huizen. Sommige zijn mooi opgekuist, andere in verval, maar het heeft wel iets. Wanneer ik videobeelden maak van de voordeur van een huis, komt de eigenaar vragen of we het huis binnenin willen zien. Natuurlijk willen we dat. Dit is namelijk een buitenkansje. Toch vriendelijke mensen, die Amerikanen; ik zie het in België nog niet gauw gebeuren. Het huis was vroeger een kantoorgebouw en nu worden er appartementen verhuurd. Het interieur is mooi, maar vrij sober. De man tracht het huis zo authentiek mogelijk in ere te houden en is er duidelijk zeer fier op. 

We hebben niet veel honger, maar willen toch gauw een clam chowder (dikke roomsoep op basis van zeevruchten) eten in het historische Silverwater Café. Het is er echter zeer druk en we kunnen het wachten op een plaatsje in de overvolle zaal niet opbrengen. Dus maar verder, richting Port Angeles. Daar zullen we wel iets vinden. USA NW 11Onderweg komen we in de buurt van Dungeness, waar de overal aangeprezen krabben vandaan komen. We besluiten een ommetje te maken en daar een sandwich met krab te gaan eten. We rijden langs een scenic route richting kust, maar we zijn door Dungeness zonder het te weten. In Amerika zijn er geen dorpscentra zoals bij ons. In alle geval, we hebben geen restaurant gezien, laat staan krab sandwiches. Wél genieten we van een mooi landschap met veel groen en enkele lavendelkwekerijen. De hemel kleurt meer en meer blauw en we beginnen er aan te twijfelen of de voorspelde regen wel zal vallen. In de verte zien we de besneeuwde bergtoppen van het Olympic National Park. Daar ziet het er grijzer uit. We rijden door naar Port Angeles en daar stappen we onmiddellijk het “Crab House” binnen. We hebben nu eenmaal onze zinnen gezet op een sandwich met krab... USA NW 12Het is al 14.30 uur en we willen niet te zwaar meer eten, dus bestellen we elk een halve sandwich crab. Dat is meer dan genoeg, vooral omdat er ook een grote portie frieten bij geserveerd wordt, lekker gezouten en gekruid. Verder is er hier niet veel te beleven. Ik had me een leuk stadje en haventje voorgesteld, maar blijkbaar redeneer ik nog altijd teveel vanuit een Europees referentiekader. We zijn hier niet in Italië of Zuid-Frankrijk. Omdat het nog te vroeg is om door te rijden naar ons hotel, maken we nog een ritje langs de kust tot in Clallam Bay.  Het is een heel eind rijden en voor Neal Bay, wat oorspronkelijk onze bedoeling was, is het te ver. Er is weinig of niets te zien in Clallam Bay: een grote, oude Fordgarage, enkele huizen en een strand met keien... Verder is er een zeer groen landschap met vele en zeer hoge dennenbomen. Het is een totaal ander Amerika dan we tot nu toe bezocht hebben, veel Europeser (wellicht ook door het weer?) terwijl de autosnelwegen mij meer aan Zweden doen denken. 

En dan gaat het in snelle vaart – d.w.z. tussen 50 en 60 mijl per uur, want sneller mag niet – langs de oevers van het uitgestrekte Lake Crescent naar ons hotel. Het meer is mooi, maar het weer is niet ok; het regent en we hebben geen tijd. De Lake Crescent Lodge is prachtig gelegen aan het meer, USA NW 13midden in het groen. Het is een karaktervol houten gebouw met een hele reeks bijgebouwen en enkele eenvoudige houten huisjes. De lodge dateert van 1916 en is sindsdien nauwelijks veranderd. Op de gastenlijst prijken de namen van Franklin Roosevelt, Bob Kennedy en meer recent Barbara Bush. We gaan alvast reserveren voor het avondeten. Alles zit al volgeboekt tot 21 uur, want het restaurant van de lodge heeft een uitstekende reputatie. Dus reserveren we maar meteen ook voor morgenavond. We willen een e-mailtje sturen naar Hendrik, maar er is geen pc beschikbaar; wél gratis internetverbinding, maar daarvoor moet je je eigen laptop bij hebben. Veel gasten hebben die, maar wij natuurlijk niet. Goed om weten voor de toekomst. We hebben dus ruim de tijd om nog wat rond het hotel langs het meer te slenteren en te fotograferen en te filmen. Het grijze en wat mistige weer levert prachtige beelden op. Als we tegen 9 uur eindelijk aan tafel kunnen gaan, is onze maag aan het rommelen. Het eten is zeer copieus. We beperken ons tot een hoofdgerecht, maar daar hoort steeds een soep of salade vooraf bij. Het smaakt lekker, maar het is echt des guten zuviel! We krijgen het niet op. Om 22.30 liggen we in bed. Het is hier bijzonder stil. We zullen slapen als een varken!

10:41 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: usa, washington, north-west |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.