07-09-08

Dag 3: Het Regenwoud

Woensdag 12 juli 2006  

Ik heb nu toch wat langer geslapen, tot kwart na zeven, maar gisterenavond was ik dan ook zeer moe. Het regent. Een zachte, maar vastberaden regen. Het is koud. We moeten wachten tot 9 uur voor het ontbijt en het is dan ook al over tien uur als we eindelijk kunnen vertrekken richting Hoh Rain Forest in het Olympic National Park, zo een 40 mijl zuidwaarts. Onderweg in Forks - het enige dorpje onderweg, of althans wat er toch een beetje de allure van heeft – stoppen we om te tanken. De eerste keer tanken in de USA is altijd een beetje moeilijk. De vriendelijke uitbaatster van de general store vertelt me hoe het moet, maar waarschuwt me dat haar pomp super traag is. Na ruim 5 minuten klokken we af op 15 dollar, wat nog veel te weinig is, maar we willen verder geen tijd meer verliezen. In het dorp is er een openbare bibliotheek en daar kunnen we gratis op het internet, zo weten we van vroeger. We willen een e-mail sturen naar H en K en we beslissen om dat nu maar eerst te doen, want als we deze namiddag terugkeren is het in België al nacht. We willen hen beiden wat steun geven en hen zeggen dat we nu liever thuis zouden zijn. Dat lucht een beetje op want we voelen ons toch een beetje schuldig dat we Hendrik in deze moeilijke dagen in de steek laten. Ten onrechte, ik weet het, maar toch. We sturen ook een kort mailtje naar de andere vrienden en naar Hilde van het reisbureau.  

Op die manier is het kwart na één als we aankomen bij de ingang van het Hoh Rain Forest. Van verder doorrijden naar Quinault zal er dus allicht geen sprake meer zijn. Aan de gate wil ik een Golden Eagle pass kopen, maar de voorraad blijkt uitgeput te zijn. De vrouwelijke ranger laat ons echter gratis binnen en rekent er op dat we een National State Pass kopen in het Visitor Center, die we dan later bij een ander park kunnen upgraden tot een Golden Eagle. Dat doen we ook plichtsgetrouw, maar hier blijken ook die passen uitgeput te zijn. We zijn dus gratis het park binnen. We doen de Hall of Mosses Trail, een wandeling van ongeveer 1,2 kilometer. USA NW 14Het regenwoud dat we hier te zien krijgen, is schitterend! Er staan meer dan 3.000 plantensoorten en de groene mossen plakken korstdik tegen de boomstammen en druipen er in meterslange slierten van af. Er staan vooral esdoorns (big leaf maple) maar ook talrijke hoge dennen – Sitka spruce, Douglas fir en red ceddar – die tot 75 meter hoog kunnen zijn en een diameter hebben van 4 meter. De bodem is volledig bedekt met varens. Vele plekken zouden het perfecte decor zijn voor de brousseplanten op de Gentse Floraliën. De hele tijd door giet het water en we worden echt drijfnat. Maar voor één keer deert het ons niet, want dit is pas het echte regenwoud. Gemiddeld valt in Hoh Rain Forest jaarlijks bijna 4000 mm regen per vierkante meter Hier valt 4 keer meer regen dan in Seattle, 11 maal meer dan in Los Angeles en zelfs 35 maal meer dan in Las Vegas. Ter vergelijking: in België valt gemiddeld 800 mm aan de kust en 1400 mm in de Ardennen. Dit regenwoud is de natste plek in de VS, als je Hawaï even buiten beschouwing laat. We verlaten het park om drie uur. Het regent nog steeds pijpenstelen. We stoppen even verder bij het ‘Rain Café’. We hebben nog niets gegeten en toch hebben we nog geen honger. Blijkbaar zijn we al goed aangepast aan de American way of life: niet eten op vaste tijdstippen, maar wanneer je maag erom vraagt. We komen terecht in een rommelig, maar gezellig baancafé, annex grocery en souvenirshop, dat gerund wordt door twee studentinnen. Het cafégedeelte ziet eruit als een huiskamer: één grote tafel midden de winkel, waar allerlei etenswaren en huisgerei wordt verkocht. Aan de ene kant van de kleine ruimte is er een kitchenette waar je zelf koffie en andere dranken kan nemen; aan de andere kant is er een klein toogje waarachter de eigenlijke keuken, d.w.z. het minimum wat je nodig hebt om kleine gerechtjes klaar te maken of op te warmen. Het is er tamelijk druk; voortdurend wippen bezoekers snel even binnen en buiten; anderen blijven een babbeltje slaan met één van de studenten. Er hangt een landelijke en gemoedelijke sfeer, die in België zeldzaam geworden is. Onder meer hiervoor hou ik van Amerika. Ik bestel een BLT sandwich (bacon, lettuce and tomato) en C een toast with grilled cheese. Het smaakt ons zo goed dat we nadien nog een chocolate muffin als toetje nemen; één om te delen, is ruim voldoende. 

Op de terugweg hebben we nog voldoende tijd om de afslag te nemen naar La Push, een klein dorpje aan de Stille oceaan, waar grillige rotsformaties vlak voor de kust uit de zee oprijzen. Vandaag zijn ze echter in de regen gehuld en we zien er alleen de vage contouren van. USA NW 15Er hangt toch wel een speciale sfeer. Er is geen levende ziel te bespeuren, alleen krijsende meeuwen, die in duikvlucht door de natte nevel hun weg zoeken.  In het haventje liggen oude vissersboten, waarvan sommige niet veel meer zijn dan wrakken. Ook in het USA NW 16dorpje zelf, een nederzetting van de Quileute-Indianen, is het armoe troef: havenloze, half vervallen huisjes en autowrakken alom. Even buiten het dorp staat een bord met richtlijnen voor in geval van tsunami. Ik vraag me af of dit hier geplaatst is na de ramp van vorig jaar in het Verre Oosten, of of ze al langer dat woord kenden en zich tegen dit soort rampspoed beschermden. Tegen 18.45 uur zijn we terug aan de lodge. We hebben 169 mijl gereden vandaag. Intussen is het weer wat verbeterd en er is zowaar wat blauwe lucht te zien. Goed voor nog enkele foto’s bij het meer, dat er veel onrustiger bij ligt dan gisteren: waar het water gisteren als een spiegel was, zijn er vandaag zelfs echte kleine golfjes. Er staat ook flink wat wind en er hangt een vrij dikke mist laag rond de heuveltoppen. Mooie foto’s en videobeelden! Deze keer zijn we mooi op tijd in het restaurant en er is voor ons het mooiste tafeltje gedekt aan het hoekvenster. USA NW 17We kijken op het meer en zijn getuige van de voortdurende veranderende wolkenhemel, die dreigender en dreigender wordt. We verheugen ons al op een schitterende zonsondergang, maar er komt jammer genoeg een mist opzetten die onze illusie meteen de grond inboort. Niet erg, want alleen al hier zitten is een genot. Het eten (local smoked salmon) is prima, al valt de fles Chenin Blanc uit de Columbia Valley wat tegen. Hij is voor onze smaak veel te zoet. Ze slagen er trouwens ook niet in om hem afdoende te koelen, want de ijsemmer is smal en volledig met ijsblokken gevuld. De fles kan er enkel bovenop staan. Bij het afrekenen, doet er zich een probleem voor met mijn Mastercard. Ze wordt “declined” en ik vraag me af waarom. Ik kan gelukkig met Visa betalen, maar maak me toch een beetje zorgen. Het is onmogelijk dat het krediet al opgebruikt is, trouwens we zijn pas vertrokken en hoe moet dat dan verder? Hopelijk is er niet hier of daar achter onze rug misbruik van gemaakt. Als we na het eten naar onze kamer wandelen, krijgen we als compensatie voor de gemiste zonsondergang, een mooie regenboog te zien. Het is ronduit koud en op de kamer moeten we de verwarming opzetten. De weersvooruitzichten zijn niet te best: morgen is er 30% kans op regen, maar... het weekend wordt beter! Laten we het hopen.

 

 

 

10:46 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: usa, washington, north-west |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.