08-09-08

Dag 4: Een echte Amerikaanse supermarket

Donderdag 13 juli 2006 

Ik ben opnieuw om kwart voor zes al wakker. Deze keer lig ik te piekeren over mijn Mastercard, maar natuurlijk ook over Hendrik. Christiane en ik praten er weinig over, om elkaar te sparen, maar we voelen beiden dat de andere met zijn gedachten in België zit. Als we er toch over beginnen, rollen bij Christiane al gauw de tranen. Moeilijk! Vandaag rijden we naar Mount Rainier, een rit van meer dan 300 kilometer. We zijn vroeg aan het ontbijt, want we willen geen tijd verliezen. Grote opluchting: de Mastercard werkt weer! Het lag waarschijnlijk aan de dienster die niet wist hoe ze met een Europese kaart moet omgaan. 

Het weer is tamelijk mooi, al hangt er nog steeds mist in de bergen. Daardoor is de geplande omweg langs Hurricane Ridge – mooi zicht op de gletsjers – zinloos. In Port Angeles tanken we de benzinetank vol om dan ononderbroken drie uren te rijden. We moeten weer langs boven terug. De wegen zijn zeer rustig en enkel in de buurt van Seattle is het verkeer zeer druk. Tegen de middag stoppen we in Tacoma aan één van die typische “malls” die je overal in Amerika aan USA NW 18
de stadsrand vindt. Het is een groot, meestal modern gebouwencomplex dat verschillende grootwarenhuizen huisvest. We hopen hier wat goedkope vakantiekleren te vinden voor Christiane, maar dat valt tegen. Alles is wel degelijk zéér goedkoop, maar ze zien er dan ook niet uit! Ouderwets, typisch Amerikaanse kleurtjes en opvallende tekeningen. Het grote massale aanbod, de Amerikaanse reuzenmaten, enz. Zijn toch een belevenis. We bezoeken dan maar de Food Market (‘Sara’s Market Place’ en ‘Fred Meyer’) en hier komen we pas in de Amerikaanse taferelen terecht: immense rekken met van alles een onvoorstelbaar aanbod van merken en varianten. Alles is ongelooflijk ordevol en netjes geschikt, en groenten en fruit zijn supervers. We lopen er ruim een half uur rond en benijden de Amerikanen voor dit soort mogelijkheden. Hoe is het mogelijk dat ze desondanks zo’n arme kookcultuur hebben? Of komt het juist hierdoor? Ze hebben hier natuurlijk ook veel meer mogelijkheden voor kant-en-klare gerechten en vooral voor veel snoep en fast food. Heeft een volk de winkels die het verdient of is het omgekeerd?
 

Na Tacoma wordt het verkeer steeds rustiger en het landschap steeds landelijker en mooier. Opnieuw rijden we door uitgestrekte bossen met hoge dennen. De lucht trekt open, er komt meer en meer blauw in de lucht en... uiteindelijk schijnt de zon! De temperatuur loopt op tot meer dan 20 graden en in de zon is het zeker meer dan 25. We nemen de afslag naar Eatonville om eens te zien hoe een dorp er hier uit ziet. Het is er bijzonder rustig en verre van lelijk. Er is één lange straat met aan weerszijden een paar zeer verzorgde villawijken. In de hoofdstraat is er een heuse ouderwetse – althans in Europese ogen – cinemazaal. We stappen binnen in de bibliotheek om een mail te sturen naar Hendrik en Karien. We laten hen weten dat we veel aan hen denken en dat we hen veel sterkte wensen. In mijn G-mailbox zit ook een antwoord van Hilde van het reisbureau. Zij is ervan overtuigd dat we wél de juiste huurauto hebben gekregen. Eigenlijk maken we ons daar allang geen zorgen meer over; onze Saturn bevalt ons namelijk prima en met Hendrik hebben we veel belangrijker zorgen aan ons hoofd. Ik stuur ook nog een mail naar Ria en Eric met de vraag om maandag bloemen te laten brengen in de kliniek.

In La Grande (hoogstens 10 huizen...) bezoeken we een piepklein postkantoortje dat USA NW 19dateert uit 1910, voor de USA dus échte geschiedenis. Vroeger was hier een general store en die is eigenlijk nog intact, maar alle rekken zijn leeg. De postbeambte zit er eenzaam en werkloos bij en zegt dat het postkantoortje nog steeds operationeel is. “Je vindt dit soort kantoortjes nóg in Amerika, maar ze worden zeldzaam,” zegt hij en hij voegt er droef aan toe dat het zijne weldra ook zal moeten verdwijnen. Even verder in Elbe rijdt nog een stoomtrein, maar die behoort écht tot de folklore en wordt enkel nog voor de toeristen in stand gehouden. Je kan er voor een behoorlijk pak dollars een ritje mee maken door de streek. Eindelijk bereiken we de afslag naar Ashford, onze eindbestemming voor vandaag, aan de ingang van het Mount Rainier National Park. Het is al 15.30 uur en we krijgen honger. Op een bank in de zon genieten we USA NW 20
met veel smaak van een cheeseburger en een diet coke. Vroeger was dit wellicht ondenkbaar, maar we zijn blijkbaar geëvolueerd en... het klinkt misschien niet aantrekkelijk, maar zoals je die in de VS krijgt, kennen we ze in Europa niet. Ze zijn ze écht lekker. We gaan even binnen in het Visitor Center van Mount Rainier Ntl Park. Hier tonen ze ons wat we morgen allemaal kunnen bezoeken. Eén dag is natuurlijk veel te weinig, maar als we Longmire en Paradise aan doen, hebben we het mooiste wel gezien. Ze verwittigen ons wél dat er momenteel nog 2 à 3 centimeter sneeuw ligt en dat we dus best lange broek en pull-over meenemen. Ondanks de warme zon op dit ogenblik, zijn de weersvoorspellingen maar matig: 50° F (amper 10° C), bewolkt, maar geen regen.
 

USA NW 21Om half vijf bereiken we ons hotel: Alexander’s Country Inn. Het ligt op amper één mijl van de ingang van het park. Het is een historisch houten gebouw in Victoriaanse stijl, helemaal lichtblauw geverfd. Binnenin zijn de kamers volgestouwd met antiek en er zijn verschillende gekleurde glasramen, die voor een aparte sfeer zorgen. Er is een mooie tuin met veel bloemen en een vijver met watermolen. Elke dag om vijf uur schenkt het hotel gratis een glas witte wijn voor zijn gasten en dat willen we niet missen. We genieten ervan op het terras aan de rand van de forellenvijver, als plots drie hertjes verschijnen die komen bedelen om eten. Naar het schijnt doen ze dat alle dagen tussen vijf en half zes en de klanten gooien hen graag wat appelen toe. Een mooi tafereeltje en natuurlijk hebben wij meer werk met fotograferen en filmen dan met voederen. Het is echt aangenaam zitten aan de vijver terwijl de zon steeds dieper achter de bergen wegzakt. Ik neem rustig de tijd om mijn dagboek in te vullen. Er zitten veel muggen, maar ze laten ons gelukkig met rust. Tegen zes uur wordt het frisjes en we besluiten om maar naar binnen te gaan. We zijn al vier dagen in de USA en we hebben nog geen tv gezien. Onvoorstelbaar! In Lake Crescent was er zelfs geen op de kamer en ook hier in Alexander’s staat er geen tv-toestel.

Om half acht zakken we af naar het restaurant en we krijgen een mooi tafeltje aan het venster. We bestellen forel en een bordje gerookte zalm om te delen. De vissen zijn supervers en smaken heerlijk. De dienster is zeer vriendelijk, maar... ze kent er niets van. Ze komt er echter eerlijk voor uit en wint onze sympathie. I don’t know anything about wine” zegt ze, but they told me that I should learn it.Ze heeft dan ook de grootste moeite om onze fles te ontkurken. Wanneer ik na afloop een espresso vraag, zegt ze “No, we don’t have that on the dessert list." Dit alles bederft echter de pret niet, in tegendeel, het is een gezellige avond. Als we om half tien in bed kruipen, zijn we moe en vallen snel in een diepe slaap. De wijn helpt ons daarbij uitstekend en zelfs mijn Mastercard, die weer geweigerd wordt, kan mij niet wakker houden.

09:27 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: usa, washington, north-west |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.