09-09-08

Dag 5: Niet minder dan 26 gletsjers

Vrijdag 14 juli 2006 

Als ik om 6.30 uur wakker word, ben ik al zeer blij dat ik deze keer slechts 45 minuten stil moet blijven liggen voor ik mag opstaan. Na een halfuur merk ik echter dat ik me een uur miskeken heb en het nu nog maar 6 uur is. Dus… nog meer dan een uur stil blijven! Als we uiteindelijk opstaan, is de hemel betrokken, maar we ontwaren toch ook al wat blauw in de lucht. We zijn al blij dat het niet regent. Om kwart voor tien vertrekken we voor een hele dag USA NW 22Mount Rainier National Park. Het is maar twee minuutjes rijden tot aan de Nisqually Entrance, waar ik 50 dollar betaal voor een National Parks Pass, die toegang geeft tot alle nationale parken in de USA gedurende een heel jaar. Het is een korte rit tot in Longmire, waar ons gisteren door de ranger van het Visitor Center een korte wandeling is gesuggereerd als kennismaking met het park. We besluiten echter meteen door te rijden, want ik denk dat er verder veel mooiere dingen te zien zullen zijn. Vrij snel daagt de besneeuwde top van de Mount Rainier op. De hemel is intussen staalblauw geworden en rond de top van de berg hangt slechts een hel klein wit wolkje. De zon is in haar volle glorie van de partij en de meegebrachte pulls en kw's zijn overbodig. Er ontplooien zich prachtige landschappen: groene bossen in de brede vallei van de Nisqually Rivier en de besneeuwde bergtop nooit uit het zicht. De rivier, die in het voorjaar een kolkende wildeUSA NW 23 stroom is, is nu herleid tot een smal bergriviertje van amper twee meter breed. Afgebroken boomstammen liggen her en der verspreid in de uitgedroogde bedding tussen de immense rotsblokken als getuigen van het geweld en de kracht die hier enkele maanden geleden nog van de bergrivier uitgingen. Nu is één boomstam als geïmproviseerde brug voldoende om ons de rivier te laten oversteken. Het water stroomt toch nog wild en met veel gedruis onder mijn voeten door. Vanop het brugje is het zicht op de Mount Rainier fantastisch. Maar we trekken verder, richting Paradise. De naam alleen al zorgt voor hoge verwachtingen natuurlijk. Het ligt op 1646 meter en dankt zijn naam aan Martha Longmire die, toen ze voor het eerst in de vallei kwam, zou uitgeroepen hebben: "This is paradise!". Van hieruit heb je rondom zicht op de 26 gletsjers van Mount Rainier. Op deze hoogte zitten we natuurlijk in de sneeuw, maar het weer is zo goed, dat de temperatuur zeer aangenaam is. In de winter ligt hier echter gemiddeld 17 meter sneeuw, een record in de Verenigde Staten. Overal groeien prachtig gekleurde bloemen: USA NW 24de sitca valeriaan, de scarlet paintbrush, het bear grass, en vele andere soorten. Bij de talrijke vogels zijn de spechten (woodpecker) en de felblauwe Steller's Gaai (steller jay) de meest opvallende. Door het park lopen goed onderhouden wegen en overal zijn er ruime parkings voor viewpoints. Het verkeer verloopt zeer rustig en ook de toeristen gedragen zich hier rustig en vol respect voor de stilte van de natuur. Heerlijk! Het is nog maar goed middag en we besluiten door te rijden tot in het "dorpje" - of minstens een nederzetting - waar we een hap kunnen eten. Maar dat valt tegen, want Paradise is namelijk niets meer dan een paar grote parkings en een immens Visitor Center met observation deck. Van eten zal dus niet veel kwestie zijn; we zullen het moeten stellen met wat we in de auto hebben: een paar gemberkoeken (ze komen nog uit Seattle…) met water. We rijden door richting Ohanapecosh en stappen regelmatig eens uit om te genieten van de schitterende panorama's en voor een kleine, maar zeer mooie wandeling langs een bergriviertje. Tussen de witte sneeuw en de groene weiden, bloeien hier prachtige bergbloemen, die we nog nergens anders gezien hebben. 

Reflection Lakes is een van de mooiste plekken waar we halt houden. Hier weerspiegelt een diepblauw bergmeer de al even blauwe hemel, maar vooral de imposante Mount Rainier in het rimpelloze water. De drijvende sneeuweilanden die zeer langzaam afsmelten onder de warme zon, geven er een mooi contrasterende extra dimensie aan. Adembenemend. Bij Box Canyon, een smalle kloof waarin 55 meter dieper een smal riviertje zich naar beneden stort, maken we rechtomkeer. Het is nog té ver naar Ohanapecosh USA NW 25en we verkiezen ons niet te laten opjagen, maar heel op ons gemak van de rust en de prachtige natuur te genieten. De terugrit gaat heel snel – het is tenslotte maar 30 mijl – en we stoppen opnieuw in Longmire. We bezoeken er het oubollig, stoffig museumpje met opgezette dieren, e.d. en wandelen rustig de korte 'Trail of the Shadows' af.  Het is een gemakkelijke, zachte wandeling door de bossen en langs de meadows en moerassen met borrelende minerale bronnen. Zeer aangenaam. We rijden ons hotel voorbij naar de Nisqually Lodge, waar we oorspronkelijk zouden logeren en willen eens zien of we daar eventueel kunnen reserveren voor het avondeten. Het is een mooi en tamelijk groot hotelcomplex, maar… ze hebben geen restaurant. Dus maar terug bij Alexander's. Tegen halfzes zijn we aan het hotel, dus nog net op tijd voor het gratis glas wijn op het terras aan de vijver en voor het dagelijkse rendez-vous met de hertjes. Het is zalig bij deze milde temperatuur, maar de hertjes zijn er niet. Of misschien zijn ze al weer weg, het bos in. 

In het restaurant hebben we dezelfde dienster van gisteravond. "Hi, it's me!". Met trots zegt ze dat ze zich ons nog goed herinnert. Ze weet nog dat we 1. een vreemde taal spreken en dat het geen Frans is; 2. dat we als dessert koffie hebben genomen; en 3. dat we uit Zweden komen, of zoiets. We zeggen dat ze er niet ver af is. Op mijn vraag of ze hier veel gasten uit Europa over de vloer krijgen zegt ze: 'Every now and then. Recently we had a couple from London and we have many people from Florida."  Ik betwijfel of ze weet dat dat niet in Europa ligt. Ze is misschien niet zo goed op de hoogte van die rare Europeanen, maar ze is wel zeer spontaan en vriendelijk. Opnieuw eten we hier zeer lekker, maar veel te veel en opnieuw zijn we moe… van de wijn. Vandaag waren we écht in paradise, of er althans dichtbij. We slaagden er ook voor het eerst in wat minder te piekeren over H. De overweldigende natuur en uiteraard ook de zon zorgden voor het eerst sinds ons vertrek voor een echt vakantiegevoel.

09:51 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: usa, washington, north-west |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.