10-09-08

Dag 6: De ontplofte berg

Zaterdag 15 juli 2006

 

Bij het ontbijt worden we bediend door een jonge studente, die zeer onzeker en bedeesd is en zich voortdurend excuseert. Dat zijn we in Amerika niet gewoon. Ze is high school studente en komt uit Eatonville, waar we eergisteren nog waren. Het blijkt pas haar tweede werkdag te zijn en dat is er goed aan te merken. Om kwart na negen zijn onze koffers ingeladen en staan we klaar om te vertrekken voor opnieuw een vrij lange rit van 200 mijl. Het is onze laatste dag in Washington, want vanavond zijn we in Portland, net over de grens met Oregon. De zon is terug van de partij, maar er zijn toch meer wolken dan gisteren. We moeten eerst de weg terug naar Elbe en dan richting zuiden. 

We maken een omweg langs Mount St. Helens. Deze winter zagen we op Canvas een documentaire over de vulkaanuitbarsting die hier in 1980 zo verwoestend is geweest en aan 57 mensen het leven heeft gekost. De vulkaan barste niet zoals gewoonlijk uit langs de krater van boven, maar hij USA NW 26blies doodgewoon de hele noorderflank van de berg weg, waardoor over een afstand van 35 kilometer zo goed als alles weggeblazen of verschroeid werd. De documentaire had zo’n indruk op ons gemaakt, dat we hier absoluut wilden komen. De Scenic Route 25 er naartoe is prachtig: rustig kronkelend, op en af door de groene bossen met mooie, zeer hoge en kaarsrechte dennen. Het landschap doet tamelijk vertrouwelijk aan. Het is alsof je in Frankrijk of Italië bent. Zéér groen. Gedurende de hele beklimming, 17 mijl lang, rijden we talloze wielertoeristen voorbij, die zich zwoegend in de hitte naar boven hijsen, de ene al moeizamer dan de andere. Via Bear Meadow en andere viewpoints met sensationeel uitzicht over Spirit Lake, bereiken we de kale strook waar de “blast” alles verwoest heeft. Het is nu ruim 25 jaar geleden en de sporen zijn nog zeer prominent, ook al heeft de natuur zich in grote mate hersteld. Er staan nog ontelbare zwartgeblakerde boomstammen overeind, die het landschap een zeer luguber karakter geven. Het meest indrukwekkende beeld is het uitgestrekte Spirit Lake, dat halfvol USA NW 27ligt met boomstammen. Ze zijn door de enorme explosie ontworteld en als lucifers 24 meter omhoog geblazen, over de bergkam tot in het meer. Het waterpeil van het meer is toen met 6 meter gestegen. Nu liggen de bomen er als duizenden getuigen te vergaan en vormen een soort eerbetoon aan de slachtoffers. Zo ver als je kan kijken is de noorderflank van de berg kaal en bedekt met grijs stof en stenen. We rijden door tot Windy Ridge, dichter bij de berg kan je met de auto niet komen. We hebben er een gesprek met een ranger die de uitbarsting zelf heeft meegemaakt. Hij vertelt over de mensen uit de tv-documentaire: de uitbater van het winkeltje aan Spirit Lake, die zijn huisje niet wou verlaten; de jonge geoloog die dicht bij de berg metingen moest doen en die nooit terug gevonden werd; de talrijke ramptoeristen die niettegenstaande ze binnen de veiligheidszone van 10 mijl bleven, toch verrast werden en het met hun leven moesten bekopen. Hijzelf woonde enkele kilometer hier vandaan en herinnert zich dat alle straten met stof waren bedekt. De auto’s mochten maximum 5 mijl per uur reden, maar er waren toch gekken die zich daar niet aan hielden, zodat het stof opwaaide en alles volledig verduisterde. Toen begon het te regenen en het stof werd één glibberige brij, zo glad als sneeuw. Het stof, de hitte, de luchtverplaatsing, hij zegt dat hij dit nooit vergeet. 

Mount St. Helens heeft ook op ons een onvergetelijke indruk gemaakt. Ik ben zeer blij dat we deze omweg gemaakt hebben want het zou zonde zijn geweest dit te missen. Niet alleen de getuigenissen van de ramp, maar zeker ook het imposante landschap. Het weer was ideaal: helder, geen wind en volle zon. De terugweg loopt verder zuidwaarts langs de route 25. Bij een fotostop ontmoeten we een Franse familie met mobilhome, op zoek naar een benzinestation. Ik verwittig hen dat wij er in tientallen mijlen geen enkel hebben gezien en raden hen dan ook aan om rechtsomkeer te maken naar Cougar, dat ze net zijn voorbij gereden. Ze hebben niet het minste idee; ze hebben nog nooit van Mount St.Helens gehoord en... ze USA NW 28hebben niet eens een wegenkaart bij. Even verder belanden wij in een dorpje (nou ja...) met de mooie naam Climber’s Register. Er is welgeteld één restaurant dus we hebben geen keuze: Jack’s Restaurant. We stappen dus maar binnen. Het ziet er zo “echt” uit, dat ik de hele zaak op video vastleg en we eten er (te) overvloedig: club sandwich en chicken strips met french fries. Ze smaken heerlijk! Dan gaat de tocht verder, nog steeds door een zeer mooie streek, maar een totaal ander landschap: groen en zeer rustig, maar hier is landbouw. De boerderijen zijn groot en in de typisch rode kleur geverfd, doorkruist met witte balken. De velden zijn enorm uitgestrekt en op één ervan staan struiken met grote blauwe vruchten; we vermoeden dat het druiven zijn, maar als we dichterbij gaan kijken, blijken het reuzengrote bosbessen te zijn. Zowel de struiken als de bessen zijn minstens drie keer zo groot als bij ons. In de late namiddag - de zon staat al laag, maar schijnt nog USA NW 30hevig – bereiken we Battle Field. Dit lijkt dan toch een heus dorpje te zijn. We besluiten een kijkje te gaan nemen en volgen de wegwijzers naar het City Center, want we willen wel eens zien hoe zo’n plattelandsdorp er hier uit ziet. Een paar straten zijn afgezet. Er blijkt iets te doen te zijn, of beter gezegd, pas afgelopen, want de mensen trekken naar huis. Aan weerszijden van de hoofdstraat staat een rij oldtimers opgesteld, prachtige, glimmende Amerikaanse sleeën, in de meest opvallende kleuren: wijnrood, fel groen, turkoois. Ze staan te blinken in de zon en hun eigenaars blinken al evenveel van trots, zeker als wij een foto maken van hun kleinood. De statische show is inderdaad afgelopen, en de limousines zetten zich één voor één in beweging. We hebben geluk, want voor de video is dat natuurlijk een buitenkans. 

Het is nog slechts een 20-tal mijl naar Portland, onze bestemming voor vandaag. We rijden langs de vrij drukke I5 en verlaten de staat Washington. We rijden Oregon binnen zonder het te merken. Grensovergangen bestaan niet in de USA, maar we hebben ook nergens een bord gezien dat ons in Oregon verwelkomt. We hebben het wellicht gemist. USA NW 31Het binnenrijden van Portland is indrukwekkend: eerst over een grote brug over de Willamette River en dan de stad in langs de brede (hoe kan het anders?) Broadway, een chique winkelstraat. Vooral de grote en dure auto’s vallen ons op en de Volvo’s zijn niet te tellen! Er loopt ook veel “mooi” volk op straat. Dit is een heel andere stad dan we gedacht hadden, niet alleen veel chiquer, maar ook veel groter; echt de allure van een wereldstad. Het valt niet mee om het Hilton hotel te vinden, maar met de hulp van een vriendelijke parkingbewaker lukt het ons toch nog vrij snel. Het Hilton hotel is werkelijk poepchique: 757 kamers, een indrukwekkende lounge met veel marmer en een monumentale trap, drie restaurants, twee binnenzwembaden. Onze kamer ligt op de 8e van 23 verdiepingen en als we door het venster kijken, zien we ons hotel helemaal weerspiegeld in de glazen wolkenkrabber aan de overkant. Mooi beeld! We nemen zeer snel onze intrek en vertrekken meteen voor een eerste verkenning van de stad. Het is hier intussen 80° F (26,7° C). Op een centraal plein is er een bierfeest aan de gang (Portland is een bierstad) maar een live orkestje maakt er zo'n kabaal, dat we er zo ver mogelijk wegblijven. We wandelen liever wat rond door de gezellige en drukke downtown. Het is zaterdagnamiddag, mooi weer en iedereen flaneert door de stad, waar de zon stilaan begint onder te gaan. We genieten van een koffie op een terrasje en kijken naar de kleurrijke voorbijgangers. 

We hebben echt geen honger, maar tegen 21 uur vinden we het toch geraadzaam om een kleinigheid te gaan eten en we komen terecht bij Pazzo. Die naam trekt ons aan, want één van onze lievelingsrestaurants in Antwerpen draagt dezelfde naam! Het is een drukbezocht en stijlvol Italiaans restaurant en het eten is prima. Opvallend verschil met Washington is dat er hier in de restaurants geen taks meer moet betaald worden, enkel 15 à 20% dienst. Het is een waardige afsluiting van een prachtige dag. Het is laat als we op onze kamer komen. Voor het eerst sinds Seattle hebben we een tv op de kamer, een Philips met groot flatscreen. Op televisiegebied zijn ze in Amerika nog niet veel veranderd: tientallen stations, voortdurend reclame, zeer veel nieuws, maar alles flitsend kort en oppervlakkig. Met plezier horen we dat de weersvooruitzichten voor heel de volgende week zeer goed zijn.

10:19 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: usa, oregon, portland, washington, north-west |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.