11-09-08

Dag 7: "The Livable City"

Zondag 16 juli 2006  

We zijn al een week van thuis weg. Deze morgen ben ik weer vroeg wakker en ik zet koffie tegen dat C wakker wordt. Voor we Portland intrekken, bel ik nog even naar H om hem sterkte te wensen voor morgen. Om negen uur zijn we weg, eerst langs South Park tot aan het Portland Arts Museum, dat evenwel op dit uur nog niet open is. We ontbijten op het terras van een Starbucks in de buurt en genieten van een lekker sterke koffie met gebak. De wind is nog wat frisjes, maar de hemel is helder blauw; we zullen trouwens de hele dag geen wolkje zien. Aan de informatiedesk van het hotel hebben USA NW 32we goede en bruikbare informatie gekregen: op zondag is er een mooie kunst- en ambachtenmarkt aan Skidmore Fountain en ook het hippe Pearl District zou een bezoek waard zijn. Verder vernemen we ook dat het openbaar vervoer in heel de stad gratis is. Voor we op pad gaan, willen we echter eerst Nike Town bezoeken, dat recht tegenover ons hotel gelegen is. Als de deuren om tien uur opengaan, staan wij samen met een tiental anderen al te wachten voor de deur. Hier verkopen ze natuurlijk alleen maar sportkledij van Nike, maar de winkel biedt een enorm gamma van luxueuze en zeer dure gespecialiseerde kledij voor alle mogelijk sporten. Interessant om eens te zien, want dit is voor ons eigenlijk een onbekende wereld. We kopen niets – niet wegens ‘niet mooi’, maar wegens ‘té duur’...  

Aan het pleintje van de bierfeesten is het al opnieuw volle ambiance. Er speelt een eigenaardig fanfareachtig bandje, uitgedost in onnozele coureurpakjes, en de weinige omstanders swingen enthousiast mee. Wij hebben een ‘gesprek’ met een buiksprekerpop en drinken een gratis drankje. Toch verwijlen we hier niet lang maar nemen de tram – of zoals ze hier zeggen “the train” – richting Skidmore Fountain aan de Waterfront. Hier heeft (ook op USA NW 33zondag) de Saturday Market plaats, een drukke maar vooral kleurrijke vertoning. Toch zijn we een beetje ontgoocheld, want hier is weinig kunst te zien, enkel kitsch en allerlei rariteiten en vooral veel kleurrijke figuren. Sfeer genoeg, maar op heel de markt is er niets van voeding, op een klein afgesloten gedeelte na, waar ook alcoholische dranken verkocht mogen worden. Aan een kraampje verkoopt een vrouw niets anders dan zelf geschilderde verkeersborden. We kopen een klein geel bord met de waarschuwing “Schnauzer Xing” voor K. Na een uurtje hebben we het wel gezien en we wandelen door naar de Chinese Garden. In de zon is het intussen snikheet. De tuin is niet groot, maar wel zeer mooi: verschillende Chinese paviljoenen in een prachtige tuin, vijvers met lotussen, bruggetjes en veel bloemen. In het theepaviljoen “The Tao of Tea” drinken we niet alleen echte Chinese thee van pioenen en lychee, maar we nemen er ook twee hapjes bij: rauwe sojabonen en gevulde deegrolletjes. Een echte ontdekking, USA NW 34helemaal geen gelijkenis met de Chinese keuken die je doorgaans bij ons vindt. Ook het decor zorgt voor een unieke sfeer. We hebben wel niet veel binnen, maar het was een onverwachte culinaire ervaring. Daarna slenteren we een beetje door de straten. Het is zondag, dus overal vrij rustig. Via Burnside Street kruisen we Broadway en komen langs de 9th en 10th Street bij Powell’s City of Books, de grootste boekenwinkel in de Verenigde Staten. Het is een gebouw dat een hele blok beslaat en drie verdiepingen telt, in totaal 64.000 vierkante voet (ik weet niet hoeveel vierkante meter dat is...). Indrukwekkend. Ik koop er twee metalen clips om de bladzijden van een boek open te houden. Ik heb dat nog nergens gezien en het lijkt me handig om te lezen in bed. We stappen ook even binnen in een muziekwinkel, waar zowel nieuwe als gebruikte cd’s verkocht worden. Ze kosten respectievelijk amper 11 à 15 en 7 dollar. Zeer goedkoop, maar jammer genoeg alleen rock, soul, heavy metal en andere moderne genres. 

We zijn intussen in het Pearl District aangeland, de nieuwe hippe wijk met mooie moderne winkels in opgesmukte oude fabrieken, loodsen en lofts. Dat dit ‘the place-to-be’ is, merk je meteen aan het publiek en de vele chique auto’s. We gaan o.m. binnen in “Sur la Table”, een USA NW 35grote winkel met keuken- en kookgerei en in de “Whole Food Market” met een reuzengroot assortiment van groenten en fruit, vis en zeevruchten, vlees, kaas, gebak en noem maar op. Ik film erop los tot ik bemerk dat het hier verboden is te fotograferen zonder toestemming. Ik vraag dus om toestemming, maar daarvoor moet de winkelverantwoordelijke erbij geroepen worden. Die is zeer vriendelijk en bedankt me voor de interesse en voor het feit dat ik toestemming vraag, maar... ik kan geen toestemming krijgen. Gelukkig had ik vooraf al ruim gefilmd, zodat ik toch wat mooie beelden mee naar huis kan nemen. We slenteren nog wat verder door de wijk en stappen een andere kookwinkel binnen. In het midden van de winkel is een grote keuken geïnstalleerd, waar een tiental mannen en vrouwen kookles krijgen van een vrouwelijke professionele kok. Hier krijg ik wél toelating om te filmen, mits akkoord van de cursisten, en ook dat blijkt geen probleem. Terug op Broadway, stappen we “Columbia Sportswear” USA NW 36binnen. We kennen dit merk van sport- en adventurekledij van bij ons, en gaan eens kijken of hier interessante koopjes te doen zijn. Het is een grote zaak en het blijkt zelfs de enige winkel in heel de VS te zijn die exclusief de merkkledij van Columbia verkoopt. Het merk is trouwens beter gekend in Europa dan in Amerika, en het feit dat de stichtster een Duitse is, zal hier wellicht niet vreemd aan zijn. Portland is wel de thuisbasis. Er is een grote keuze aan mooie kleren, maar C kan niet beslissen. Ik wel. Ik koop twee hemden die ik nog net vóór sluitingstijd kan aanpassen. Als we op straat staan, merk ik dat ik mijn zonnebril mis. Die moet in de haast bij het passen uit mijn T-shirt gevallen zijn. Ik loop snel terug, maar de deur is al op slot. Ik kan gelukkig toch nog de aandacht trekken van de verkoopster die me binnenlaat, en ja, mijn bril ligt op de grond in de paskamer. Oef! De rest van de reis zonder zonnebril zou een probleem geweest zijn (hij klikt vast op mijn gewone bril en kan omhoog geklapt worden). 

En dan is de hoogste tijd voor een terrasje. Er is een plaatsje in de schaduw vrij aan het befaamde Heathman’s Hotel, een ideale plek om te genieten van de aangename temperatuur en van het bekijken van de voorbijgangers en het verkeer op de drukke Broadway. Het is er niet goedkoop: 8 dollar voor een glas Chardonnay en 6,25 voor een alcoholvrije ‘Basil Grape Refreshment’. Maar, het is genieten. We reserveren meteen maar een tafel voor het diner, want we zitten hier op nog geen 5 minuten wandelen vanuit ons hotel. Als we tegen 8 uur terugkomen, is het te koud geworden voor het terras, dus we krijgen een tafeltje in het druk bezochte restaurant. De kaart bevestigt ons de goede reputatie van het Heathman’s Restaurant. We doen ons te goed aan Seared Ahi Tuna, Halibut Poisson Cru, Alaska Halibut Confit en Roasted Black Cod. En daarbij een fles lekkere lokale Pinot Gris uit Bishop’s Creek. Het smaakt ons zo goed dat we tegen onze gewoonte besluiten nog een dessertje te delen, een portie Oregon Berries with Sauce Anglaise. Wie durft nog te beweren dat je in de Verenigde Staten niet lekker kan eten? Wij zijn al langer overtuigd van het tegendeel! De rekening loopt echter tamelijk hoog op, maar wat we te eten kregen, was zijn geld waard en overigens, 50 euro per persoon betalen we in Gent ook geregeld. Op de hotelkamer zet ik nog even de tv aan en op het nieuws vernemen we dat er op de luchthaven van Hillsboro, enkele kilometer buiten Portland, een vliegtuigje gecrasht is. Beter nieuws komt van de weerman: morgen stijgt het kwik opnieuw boven de 80°F (27°C) en voor het weekend worden zelfs recordtemperaturen van 100 à 102°F verwacht, dat is 37 à 38°C. Ze moeten nu ook niet overdrijven, vind ik, maar, klagen doe ik niet. Om 10 uur liggen we onder de wol want morgen hebben we een grote afstand af te leggen.

 

10:27 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: usa, oregon, portland, north-west |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.