13-09-08

Dag 9: Een gevarieerde kust

Dinsdag 18 juli 2006  

C heeft tamelijk goed geslapen, ook al moest ze af en toe opstaan om het ijs te verversen. Maar wat belangrijker is, ze voelt weinig of geen pijn. Haar dij vertoont nu een enorme blauwe vlek maar de zwelling lijkt toch iets verminderd te zijn. Na het ontbijt in het hotel (twee reuzenpannenkoeken) USA NW 41gaan we meteen op het internet op zoek naar informatie over Mondial Assistance en World Assistance. Het enige wat we moeten doen, is een e-mail sturen naar de ziekenkas om het ongeval en de verzorgingskosten te melden. We beschikken over een attest van de kliniek en een ontvangstbewijs van de ‘deposit’, maar een bewijs van de totale kosten, hebben we niet. Aangezien er geen röntgenopnames zijn nodig geweest, vermoed ik dat de kosten niet hoger zullen liggen dan 500 dollar en dat we misschien nog wel geld terug zullen krijgen. Ik bel dus nog even naar het hospitaal in Lincoln City, maar krijg er enkel een antwoordapparaat aan de lijn. We hebben niet de tijd om te wachten en moeten het hier noodgedwongen bij laten. Laten we hopen dat de verzekering zal betalen. We sturen ook nog een mailtje naar H en K, naar R en naar F. Ik probeer ook nog te telefoneren naar K voor nieuws over H, maar mijn gsm heeft geen ontvangst. Zo is het 10 uur als we eindelijk kunnen vertrekken, voor nochtans opnieuw een lange rit. De zon staat al hoog aan de hemel en geeft veel warmte. 

Onze eerste halte is Depoe Bay, waar we gisteren door de gebeurtenissen niet meer geraakt zijn. Het is een klein havenstadje met een rij kleurrijke winkeltjes en restaurants. Het dorpsbeeld wordt beheerst door een hoge brug over de monding van de rivier. Beneden onder de brug schieten we mooie plaatjes van de uitvarende bootjes die vertrekken op “whale watch” of USA NW 42walvissenkijken. In het haventje steelt een zeehond de show door voortdurend rondjes te maken en af en toe op te duiken en nadrukkelijk te poseren voor de camera. Maar, we moeten dringend verder. Bij een uitkijkplaats op een schitterend panorama over de kust, kan ik eindelijk toch Karien aan de lijn krijgen. Hendrik stelt het goed. Hij heeft nog helemaal geen ongesteldheid gevoeld en is goed gezind. Hij beschikt over internet en tv en verveelt zich niet. Het is wel snikheet op de kamer, want België lijdt momenteel onder een hittegolf. Ik bel Hendrik zelf ook nog op en vertel hem ons verhaal van gisterenavond. Hij lijkt er inderdaad goed de moed in te houden, maar beseft dat hij zich morgen misschien al doodziek kan voelen. Ik beloof hem regelmatig te bellen. We zijn alles bij elkaar tamelijk gerustgesteld. Onze rit loopt vandaag dwars door de staat Oregon, helemaal langs de Pacific West Coast. Ons eindpunt, USA NW 43Crescent City ligt net over de grens in Californië. Veel stops kunnen we ons niet permitteren wegens tijdsgebrek en dat is doodjammer, want de kust is toch wel héél mooi. Route 101 is zeer gevarieerd: nu eens rijden we hoog op de kliffen en hebben we een prachtig zicht op de rots- en zandkusten van de Stille Oceaan; dan weer kronkelt de weg door donkergroene bossen. Af en toe is er een haventje in een baai en vooral vele “typisch Amerikaanse” toestanden. Dit is genieten. In Newport nemen we een afslag naar de oude vuurtoren. Tot onze verrassing moeten we entreegeld betalen bij de inrit, want het schiereiland blijkt het Yaquina Head State Park te zijn. Geen National Park dus, maar gelukkig aanvaarden ze toch onze National Park Pas. Het beschermde natuurgebied is vooral boeiend omwille van zijn vele zeevogels. Met duizenden staan ze bovenop enkele kolossale rotsen die even buiten de kust uit de zee opsteken. Wat een gekrijs! Dit alles levert natuurlijk prachtige foto’s en videobeelden op: een blauwe hemel, veel bloemen, rotsen, de zee en een schilderachtige vuurtoren. Een bijtende wind zorgt er echter voor dat het er ondanks de stralende zon zeer koud is. 

We hebben eigenlijk niet veel tijd, maar we kunnen niet nalaten om af en toe eens te stoppen en zo hebben we om 13.20 uur nog maar 70 mijl afgelegd. We moeten er nog 180 doen vandaag en dat jaagt ons wat op. Toch stoppen we in Florence om in de gauwte een hap te eten. We nemen een clam chowder, een voor deze streek typische dikke roomsoep met zeevruchten. Lekker! We verwijlen amper een halfuurtje en al gauw zijn we terug op weg voor een lange, ononderbroken rit tot 18.30 uur. Maar we vervelen ons geen moment, want het landschap is zeer afwisselend. Het verkeer is zeer druk, maar helemaal niet agressief. De snelheidsbeperkingen tot maximum 55 en zeer vaak 45, 30 tot zelfs 25 mijl per uur én de vele wegeniswerken, zijn er de oorzaak van dat we niet echt opschieten. En je houdt ook maar best je veiligheidsgordel om. Grote borden langs de weg waarschuwen namelijk met de slogan “Click it or Ticket”. In Coos Bay misrijden we ons zelfs en geraken even de 101 kwijt. Na wat zoeken bevestigt een vriendelijk Vietnamees dametje in een espressostalletje ons dat we terug op de goede weg zijn. We mogen nu niet teveel tijd meer verliezen, maar toch wordt nog af en toe een fotostop gemaakt. C haar blauwe vlek berokkent haar niet al te veel last, maar ze houdt ze toch voortdurend koel met ijs. Vanavond zien we wel hoe groot de vlek inmiddels geworden is. USA NW 44Ons hotel ligt wat moeilijk te vinden, even buiten Crescent City. Het is een “Hampton Inn & Suites”, een schakel van de Hiltonketen. Het is tamelijk nieuw en ook weer zeer mooi gelegen mét ocean view vanop de kamer. Onze tv telt niet minder dan 57 zenders en elke kamer heeft een gratis ‘high speed’-verbinding voor een laptop. In de wind is het hier ook behoorlijk koud; dat wordt dus lange broek en pull vanavond! We nemen snel een verkwikkende douche en C verfrist nog even haar verband; de blauwe vlek is wel écht enorm... En dan gaan we in de haven op zoek naar een restaurant. Er is weinig keuze, maar we vinden er toch een dat druk bezocht wordt en er vrij goed uit ziet: Grotto’s. We eten er zeer lekkere dagverse vis: Halibut (C) en Red Snapper (ik), beide eenvoudig gepocheerd. Doodeenvoudig en heerlijk! Een lekker flesje Chardonnay en een mooi zicht op de haven en de ondergaande zon, maken verder de sfeer.

09:46 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: usa, oregon, north-west |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.