14-09-08

Dag 10: Onverwachte ontmoeting met twee bekenden

Woensdag 19 juli 2006 

Vandaag is het ontbijtbuffet in de hotelprijs inbegrepen, dus we doen ons ruim te goed aan o.a. kleine hamburgers met champignonroomsaus en allerlei gebak. We moeten opnieuw een vrij grote afstand afleggen en hebben de les van gisteren geleerd: veel treuzelen mogen we niet doen, dus om 9 uur zijn we al vertrokken. Toch eerst nog even langs de vuurtoren van Crescent City USA NW 45voor een mooi plaatje. Het is mooi weer: de wind van gisteren is weg, maar er hangt een lichte mist boven de zee en de omringende bergen. Het is nog aan de frisse kant ondanks de zon. Enkele kilometers buiten Crescent City begint al het Redwood National Forest and Parks. Het is moeilijk precies af te bakenen en we ontmoeten ook geen officiële ingangspoort. Betalen hoeft dus niet. Een mooie brede weg (de grote US101) loopt dwars door de bossen met reuzengrote sequoiabomen. Hier en daar hebben we een zicht op de mooie kust. Ik geniet echter niet voluit want ik zit zeer verveeld met het feit dat mijn gsm hier niet werkt. Ik kan dus H niet opbellen zoals ik nochtans beloofd had. Ik voel me zelfs schuldig omdat ik het niet vroeger deze ochtend geprobeerd heb. “Geen Toegang” zegt mijn toestel en ik weet niet of dat hetzelfde is als “Geen Netwerk”. Ik begin te vermoeden dat er per ongeluk iets aan mijn instellingen is veranderd. In dat geval kunnen we het misschien wel voor de rest van de reis vergeten, juist nu dat we zo graag nieuws zouden horen. De hele voormiddag probeer ik het telkens opnieuw, maar tevergeefs. Tegen de middag heeft het geen zin meer, want in België is het dan al 21 uur en zo laat wil ik H niet meer bellen in de kliniek. 

We blijven de US101 volgen tot in Eureka. Hier staan verschillende grote huizen in een pompeuze Victoriaanse stijl, heel speciaal en dus echt een omweg waard. We willen echter niet te veel tijd USA NW 46verliezen en ook... mijn gsm zit me dwars! Dus we blijven er niet te lang en trekken verder langs de 299, richting Redding. In Willow Creek houden we halt om op het terras van de ‘Buttercup Bakery’, in de schaduw, een sandwich te eten. We drinken er een lekkere, zelfgemaakte iced coffee bij. De verfrissing doet deugd want de temperatuur is al opgelopen tot 98°F en alle wolken zijn verdwenen. Onder het afdak van het terras valt het nog mee. We nemen nog een lekkere, vers gebakken brownie toe, die we delen. De rest van de 299 is echt prachtig. We rijden door het Shasta-Trinity National Forest en volgen een hele tijd de Trinity River, die op sommige plaatsen rustig en op andere tamelijk wild is. De rivier trekt dan ook heel wat rafters en kajakkers aan. Het verkeer is tamelijk druk, vooral veel campers en motor homes – RV’s zeggen ze hier, Recreation Vehicles. Ook hier vallen de vele wegenwerken op. Bij één ervan staan we de eerste in de rij en de signaalgeefster doet een praatje. Haar dag zit er bijna op en daar is ze niet rouwig om. “In deze hitte valt het werk heus niet mee”, zegt ze. Onze Saturn geeft 104°F (40°C) aan, maar zij doet er nog een schepje bovenop: “In de schaduw is het 110°...”zegt ze, “...en in de zon op het zwarte, pas gegoten asfalt 140°!” Dat zou 60°C zijn, moeilijk te geloven, maar zeer heet zal het zeker zijn. Ze zegt dat ze 15 uren per dag klopt en een groot deel ’s nachts werkt. We hebben medelijden met haar. Ze is een mollige veertigplusser en ze doet het enkel voor het geld, zegt ze. "It's all about money! I earn here an awful lot in a few weeks".

 

In de buurt van Eureka rijden we de befaamde Humboldt State University voorbij. In Weaverville gaan we binnen in een grootwarenhuis, in de eerste plaats voor een sanitaire pauze, maar we maken van de nood een deugd en kopen er twee perziken en twee zakjes van die overheerlijke kersen. De witte ‘USA NW 47Rainiers’  uit Washington kosten 5,99 dollar voor een pond (kleine halve kilo) en de rode “Bing cherries’  uit Californië kosten slechts 3,69 dollar, dat is respectievelijk 11 en 6,75 euro per kilo. Niet goedkoop, maar de Rainiers schijnen in Japan soms meer dan een dollar per stuk te kosten. Het is dan ook niet te verwonderen dat meer dan driekwart van de jaarlijkse oogst uitgevoerd wordt. Het is me niet duidelijk of ik de kersen zelf moet afwegen of niet en ik vraag dus raad aan een winkelende klant. Het is tot mijn verbazing een bekend gezicht; ik ken die vrouw… en jawel, het is de signaalgeefster van daarnet, die inmiddels haar werk beëindigd heeft. Wat een toeval! Even verder, in de hoofdstraat van Weaverville zijn enkele mooie beelden te schieten: een hotel, een theater en enkele winkeltjes, alle in de typisch Amerikaanse stijl, die we kennen uit de films. Er is zelfs een heuse Chinese wijk, maar dan wel in miniformaat. We trekken verder en langs de weg valt mij een verkeersbord op met de tekst “Report drunken drivers”. Een sterk staaltje van wat Amerikanen burgerplicht noemen, vind ik. Even verder wordt het nóg straffer: “Don’t pick up hitchhackers”. Die Amerikanen toch... maar al snel is duidelijk waarom: hier ligt, afgelegen in het veld, een grote jeugdgevangenis. In Redding (kennen we dat niet van Armand Pien?) ontmoeten we nog een oude bekende: de I5 (Interstate Five), die we al leerden kennen in Seattle. Nu volgen we hem een 30-tal mijl zuidwaarts tot in Red Bluff, waar we zullen overnachten. C heeft wat last van haar dij, maar dat komt vooral door opzwelling door de warmte, denkt ze. 

Om zes uur zijn we aan hotel ‘Hampton Inn & Suites’ in Red Bluff. We hebben 265 mijl afgelegd vandaag. Het is nog steeds drukkend warm: 103°F (39°C), ook al gaat de zon af en toe schuil achter een lichte wolkensluier. In het hotel hebben we ruim de tijd om ons te verfrissen. Terwijl C de valiezen herschikt, neem ik een duik in het zwembad. C durft zich niet in badpak vertonen wegens haar kolossale blauwe vlek. Hoopvol probeer ik mijn gsm nog eens en jawel… hij werkt weer. We zijn duidelijk in wat minder afgelegen gebied. Ik kan H op dit uur niet bellen, maar stuur hem alvast een e-mail om uit te leggen waarom ik vandaag niet gebeld heb en om te zeggen dat ik morgen wél bel. Ik stuur ook een mail naar buurvrouw S, Hilde van Flandria-reizen en aan de Christelijke Mutualiteiten, die ons al laten weten hebben dat ze de kosten zullen terugbetalen mits we een factuur en bewijs van betaling kunnen voorleggen. Dat laatste hebben we, het eerste zullen we later zien te krijgen. Er is ook een e-mail van R, die zegt dat we fier mogen zijn op H. Hij houdt zich zeer sterk en dat doet ons beiden deugd. 

We gaan eten in een Mexicaans restaurant tegenover ons hotel: sizzling fajitas van steak en shrimps. Lekker, maar een reusachtige hoeveelheid, die we niet op krijgen. De wijn is minder goed, maar de bediening is vriendelijk en enthousiast. Het grote restaurant met kitscherig Mexicaans decor, wordt druk bezocht door lokale mensen, die er al dan niet een feestje komen bouwen; verjaardag denk ik. Om kwart na tien zijn we terug op onze kamer. Ik zet de wekker om 6 uur want morgen willen we een uurtje vroeger vertrekken. We willen voldoende tijd hebben voor Lassen Volcanic.

10:28 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: usa, oregon, north-west |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.