17-09-08

Dag 13: Tweede valpartij

Zaterdag 22 juli 2006 

Voor vandaag hebben we geen echt plan. We willen de Californische wijnstreek bezoeken, maar een specifiek doel hebben we niet. Alles kan dus, en niets moet. We zijn van plan rustig rond te toeren en de dag en de streek gewoon op ons af te laten komen. We beginnen met uit te slapen tot 8 uur en daarna alle tijd te nemen om te genieten van een lekker en uitgebreid ontbijt op het terras. Heerlijk! Om 10 uur trekken we er op uit en – USA NW 57ik kan het niet laten – ik heb toch de kaart bestudeerd en een route uitgestippeld. We vertrekken langs de 101 en nemen vervolgens de ‘Old Redwood Highway’. Aanvankelijk is er niet echt veel te zien. We bereiken Healdsburg, een klein nijver stadje midden Sonoma County, letterlijk op het kruispunt van Dry Creek Valley, Russian Valley en Alexander Valley, drie van de belangrijke wijngebieden. Maar ook daar lijkt ons niets een stop waard. In één van onze gidsen hebben we gelezen dat hier wél één van de beste wijnhuizen gevestigd is, met name Simi. Daar stoppen we dus even en bezoeken het zeer verzorgde verkoopscentrum. En dan trekken we verder richting Lake Sonoma want daar in de buurt ligt een ander befaamd wijnhuis, nl. Ferrari Carano, dat ons ten stelligste is aanbevolen door de Engelse dame van gisterenavond. Voor haar is het, o.m. wegens zijn prachtige tuin, één van de meest aantrekkelijke domeinen. Af en toe stop ik even voor foto én video, die ik beide voor mijn rekening moet nemen want C komt nauwelijks uit de auto. Ze heeft last van de hitte, zegt ze maar volgens mij nog meer van haar dij. Uitstappen valt haar duidelijk moeilijk. Bij één van de stops aan een wijngaard, komt een auto achter ons aan. Hij stopt en de wijnboer stapt uit en vraagt wat we willen. “I just want to make some pictures”, zeg ik en we mogen verder rijden, maar dan zo traag mogelijk zodat we zo weinig mogelijk stof maken en zijn druiven niet nodeloos bevuilen. 

Het is al na halfeen als we bij de villa van Ferrari Carano aankomen en het is werkelijk snikheet. Het is inderdaad een schitterend domein: een relatief USA NW 58kleine witte villa in een pracht van een tuin, ook niet al te groot maar bijzonder goed onderhouden. De heuvels rondom en een laan met cipressen doen aan Toscane denken. In de winkel kan je voor 5 dollar 4 soorten wijn proeven; wil je de topklasse proberen, dan betaal je 10 dollar. Wij houden het bij de goedkopere soorten en krijgen telkens een klein bodempje van een glas. Er is tamelijk wat volk, Polen, Engelsen, Denen, Chilenen en wij Belgen, maar ook hier zegt men ons dat ze bijna nooit Fransen zien. Als je voor minimum 25 dollar koopt, krijg je je “proefgeld” terugbetaald. We kopen een fles Chardonnay voor 28 dollar (23 Euro), die we vanavond willen meenemen naar het restaurant. Daarna bezoeken we onder een loodzware hitte – in de zon is het inmiddels 111°F (44°C) geworden, ons persoonlijk record! - de tuin met zijn mooi aangelegde perken, gazonnetjes en prieeltjes. De schaduw is zeer welkom en na afloop spoeden we ons om terug in de aircokoelte van de auto te zitten. We keren terug langs Geyserville en rijden richting de beroemde Napa Valley. Het is halftwee als we tot de vaststelling komen dat we nog niet gegeten hebben. We besluiten bij de eerstvolgende gelegenheid te stoppen en dat wordt een toevallige voltreffer: Jimtown. Hier staat een oud café-restaurant-general USA NW 59store-benzinestation, helemaal authentiek zoals 50 jaar (of misschien nog veel meer) geleden. Ook het eten is er voortreffelijk: we eten een frisse tuna sandwich en slaan intussen geamuseerd het drukke aan- en afgeloop van de vele klanten gade. Dit blijkt een beroemde plek te zijn die in alle reisgidsen wordt vermeld en waaraan zelfs de New York Times recent een artikel heeft gewijd. De uitbaatster, een kranige oude dame, heeft zelfs een boek geschreven met de oude recepten van de zaak. We hebben een leuke babbel met haar en ze blijkt België vrij goed te kennen. Ze is, zoals zowat op alle plekken in de wereld, ook in Brussel geweest en blijkt de Belgische chocolade van Godiva goed te kennen; ze voert zelfs producten van De Witte Lietaer in. In de winkel kan je zo goed als alles krijgen, maar vooral het antieke speelgoed geeft een speciale en kleurrijke sfeer. We filmen en fotograferen en zijn opgetogen over deze onverwachte ontdekking. 

Enthousiast napratend verlaten we het restaurant en dan gebeurt het: C struikelt en valt opnieuw, deze keer hard tegen het asfalt. Gelukkig heeft ze alleen een paar schaafwonden aan haar knie en elleboog, maar ze huilt en voelt zich ellendig. De geschaafde elleboog ziet er nogal vies uit en bij de eerstvolgende general store – een Mexicaanse – gaan we op zoek naar verband en ontsmettingsmiddel. De stemming is vele graden gezakt, maar de temperatuur blijft hoog. Heel wat minder enthousiast stoppen we bij Beringer, een ander topwijnhuis, vlak voor Napa. Hier is echt veel volk, vooral Japanse toeristen. Beringer is een van de meest gerenommeerde huizen. Het domein bevat een grote tuin, een mooie shop en een dito oude villa, met o.m. prachtig gekleurde glasramen. Het is allemaal nogal commercieel, maar toch een bezoek waard. We voelen ons beiden al wat beter. En dan komen we aan USA NW 60de beroemde Napa Valley. Hier is het landschap ronduit schitterend, véél mooier dan de vorige valleien: uitgestrekte glooiende wijngaarden met hier en daar tussen de bomen een landhuis. We rijden de lange oprijlaan op van de Hanna Winery en tussen tropische bomen en felblauwe bloemen bereiken we de landerij. We brengen een kort bezoekje aan de winkel – ook hier chique en zeer verzorgd – en na enkele foto’s trekken we verder naar Napa Downtown. Maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan; we vinden nergens een afslag naar de stad zodat we hopeloos verloren rijden. Er is immers geen enkele wegwijzer te bespeuren en onze wegenkaart is veel te weinig gedetailleerd. Maar... zo komen we terecht op een smal kronkelend weggetje dat eerst door de bossen en dan langs velden en weiden steeds verder de bergen in leidt. Na 4 mijlen loopt het baantje dood op een privé-terrein: “No trespassing”, dus rechtsomkeer dan maar en op zoek naar Sonoma, waar we absoluut onze dag willen eindigen. Niet te geloven, maar ook dat is niet te vinden! Met behulp van één van de schaarse inwoners die we te zien krijgen, vinden we uiteindelijk toch de juiste weg en zo is het al ruim 19 uur als we er aankomen. 

Als we uitstappen is de hitte nog steeds loodzwaar. Het stadje is helemaal niet zo levendig als gisteren – het is nochtans zaterdagavond – dus ook niet half zo aantrekkelijk. We maken een wandeling rond het grote centrale park, maar behalve enkele leuke, maar gesloten winkeltjes, is er niet veel te beleven. De weg terug naar Rohnert Park vinden, is opnieuw moeilijk en opnieuw geraken we het Noorden kwijt en er komt zowaar bijna ruzie van. Omstreeks 20 uur bereiken we, uitgeput, ons hotel. Een snelle douche, de wonden verzorgen en aan tafel, mét onze fles Chardonnay van Ferrari. Het is opnieuw zalig op het terras, maar het is duidelijk minder druk dan gisteren. We genieten van een cold blackberry soup, een antipasti plate en Ahi tuna with rice and summer squash, maar vooral de Chardonnay smaakt heerlijk! De temperatuur is teruggevallen tot zowat de ideale temperatuur van een mooie zomeravond bij ons. Ronduit zalig! Om 22.15 uur liggen we in bed, d.w.z. ik moet eerst nog mijn dagboek invullen, maar C ligt al gauw te snurken. De pijn en het ellendig gevoel van na de valpartij, zijn gelukkig geweken.

10:06 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: usa, california, north-west |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.