18-09-08

Dag 14: 17 Mijlen foto- en filmplezier

Zondag 23 juli 2006

 De wekker loopt af om 6 uur want we willen vroeg in Monterey zijn. Het is slechts 170 mijl rijden, dus misschien lukt dat zelfs tegen de middag, want de route loopt voor het grootste deel over de freeway 101 en dat gaat snel. We rijden via San Francisco, dat op amper 50 mijl ligt van Sonoma. We laten de grote wereldstad links liggen, want we hebben er te weinig tijd voor en we bezochten de stad al uitgebreid in 1996. Onze weg loopt over de beroemde Golden Gate Bridge. Het verkeer is druk maar vlot. Over de immense brug rijden is een sensatie, al ligt de indrukwekkende skyline van de stad tamelijk veraf. We komen zonder problemen langs de stad en vinden moeiteloos de CA1 South, die we voor de rest van de dag niet meer hoeven te verlaten. Net wanneer we tegen elkaar gezegd hebben dat USA NW 61alles zo vlot en gemakkelijk gaat, krijgen we problemen. In San Pedro is de CA1 afgesloten door werken. Even zoeken brengt ons op een zijweg die eindigt op het strand, waar zeer veel surfers zijn samengekomen. Tientallen kopjes drijven op de zee en wachten geduldig op de grote golf die hen met hun surfplank tot op het strand kan voeren. Mooie plaatjes! Als we terug willen vetrekken, vinden we nergens een aanduiding voor de wegomlegging, dus we moeten opnieuw de weg vragen. Men stuurt ons kilometers terug om de IS280 te nemen om daarna via de CA92 terug op de CA1 te komen. We rijden op die manier een heel eind het binnenland in en krijgen de oceaan niet meer te zien. Jammer want precies voor dit stuk kust zijn we naar de Verenigde Staten teruggekomen. Bij de CA1 waarschuwt een bord dat er 30 minuten wachttijd is en er staat inderdaad een indrukwekkende file. Maar we hebben geen keus en rijden dus maar verder richting Santa Cruz. Hier waren H en K vorig jaar op vakantie. Ook hier stapvoets tot stilstaand verkeer. Wegens de drukte en omdat we er de voorkeur aan geven de omgeving van Monterey te bezoeken, besluiten we hier niet te verwijlen en de autosnelweg niet te verlaten. We doen een half uur over nauwelijks zes mijlen. Even vrees ik dat deze drukte wel eens zou kunnen doorgaan tot in Monterey, nog 40 mijl verder, maar gelukkig komt het verkeer weer los en, ondanks nu en dan een nieuwe vertraging, zijn we toch om 13.30 uur in Monterey.

We besluiten onmiddellijk ons hotel op te zoeken en daarna nog de 17 Mile Drive te doen, die we ons herinneren als een van de mooiste dingen van de vorige keer. We logeren in het Hyatt Regency Hotel. Hilde had enorme moeite moeten doen om hier een hotel te vinden – oorspronkelijk zaten we in het schitterend gelegen Monterey Plaza Hotel aan het water, maar later meldde men ons dat er een misverstand was en we hadden plots geen hotel meer. En aangezien hier uitgerekend vandaag de US Grand Prix, de belangrijkste motorraces van de Verenigde Staten plaats heeft, zat alles overvol. Gelukkig hield Hilde voet bij stek en kon ze van het booking office een upgrade USA NW 62loskrijgen voor de Hyatt Regency, nóg een ster meer en gelegen aan één van de vele golfterreinen die Monterey rijk is. Onze verwachtingen zijn hoog, maar op het eerste gezicht valt het een beetje tegen. Het lage hoofdgebouw is eerder bescheiden en de gebouwen waar de kamers zijn ondergebracht zien er wat verwaarloosd uit en een beetje troosteloos. Onze kamer is wél mooi en luxueus. We hebben een terras met uitzicht over het zwembad. De lobby is echter het meest luxueus; niet op zichzelf, maar o.w.v. de rechtstreekse toegang tot de Del Monte Golf Course. Op het terras in de schaduw is het heerlijk zitten. We genieten er van het mooie weer, het uitzicht en een lekkere Caesar’s salad en clam chowder. Intussen slaan we het spel van de golfers gade die tot vlak voor onze neus paraderen. 

Om drie uur vertrekken we voor de 17 Mile Drive, de betalende toeristische route die rond het hele Monterey Peninsula loopt. In 1996 hebben we die ook gedaan, maar toen was mijn videocamera stuk geraakt en had ik geen beelden kunnen maken. Vandaag hebben we ruim de tijd om de schade in te halen en we stoppen dan ook bij elke vista point. Het is werkelijk zeer mooi: bossen, bloemen, strand, rotsen, de oceaan, villa’s, golfterreinen, hertjes, ... USA NW 63het kan niet op. We fotograferen en filmen en vergeten bijna adem te halen, elke 100 meter levert 10 foto’s op. We brengen een bezoek aan de befaamde Pebbles Beach Golf Club, één van de mooiste en meest exclusieve ter wereld. Het ligt op een plateau tussen grillig gevormde Monterey pines en met de Stille Oceaan als machtig decor. De vele toeristen die hier natuurlijk aanwezig zijn, komen uit alle hoeken van de wereld: we zien Indiërs, Japanners, en ook veel Oost-Europeanen; we horen Spaans spreken, Italiaans en... slechts 4 Nederlanders en welgeteld één Vlaamse familie. We kunnen niet genoeg krijgen van de mooie landschappen en het duurt dan ook tot 18 uur voor we het park verlaten. Het is te laat om ook nog Carmel aan te doen, want we willen zeker USA NW 64Fisherman’s Wharf bezoeken vóór het donker wordt. We gaan nog snel even langs het hotel, maar voor een douche hebben we zelfs geen tijd meer en om 19.15 uur zijn we aan de Fisherman’s Wharf. Het is er zeer druk, want de motorraces zijn intussen afgelopen en velen zijn naar hier afgezakt. De wharf kan ons opnieuw bekoren met zijn typische, zonnige sfeer. Het licht van de ondergaande zon geeft prachtige kleuren en opnieuw fotograferen en filmen we er duchtig op los. Ik denk niet dat we ooit op één dag zoveel foto’s hebben genomen. Alles is vol kleur en beweging: water, bootjes, winkeltjes en vooral veel mensen. Dit is het summum voor de videoliefhebber. Gelukkig kan ik met mijn twee batterijen een hele tijd door komen. We gaan op zoek voor ons avondeten, maar qua restaurants is het hier niet veel zaaks, téveel op het USA NW 65massatoerisme afgestemd. We wagen ons in een klein restaurantje, ‘Café Fina’, dat nogal wat krantenknipsels en onderscheidingen etaleert, en dat blijkt een goede keuze: het is er gezellig en we krijgen een mooi tafeltje bij het venster toegewezen, met zicht op de baai en de zonsondergang. We kiezen voor gepaneerde en vervolgens gegrilde ‘sanddaps’, een lokale tongachtige vis en drinken er een fles Sauvignon Blanc bij van Simi, waar we gisteren nog op bezoek waren. Lekker! Om 10 uur precies zijn we terug in het hotel.

10:02 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: usa, california, north-west |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.