20-09-08

Dag 16: Vier schamele sinaasappelen

Dinsdag 25 juli 2006 

Er staat opnieuw een rit van 150 mijl op het programma vandaag, dus we zullen best niet te laat vertrekken. De wekker loopt af om 6.30 uur en als we buitenkomen voor het ontbijt, lopen er drie hertjes vlakbij onze kamer. Ze laten zich vrij dicht benaderen zodat ik mooie filmbeelden kan maken. USA NW 71Het ‘full buffet’ smaakt lekker en om 8.30 zijn we klaar om te vertrekken. De juffrouw aan de hotelbalie zegt dat we van geluk mogen spreken dat we naar de kust trekken, waar het frisser is. Ze vindt de hittegolf hier namelijk ondraaglijk – in de lobby van het hotel is er geen airco en het is er inderdaad snikheet! - en ze heeft medelijden met de toeristen die nu naar Death Valley of Las Vegas gaan. Op dit vroege ochtenduur is de temperatuur ideaal. Het weer is al schitterend maar de zon geeft nog geen té grote hitte. We stoppen bij de trail naar de General Sherman Tree, want ik wil de gelegenheid niet laten voorbij gaan om “the oldest living creature on earth” te zien. C, die na haar twee valpartijen onzeker is geworden op de wandelingen, twijfelt of ze wel zou meegaan, maar doet het uiteindelijk toch. Gelukkig maar, want het wandelpad is helemaal niet moeilijk: een tamelijk breed en geasfalteerd pad dat weliswaar zeer steil (maar ook dat valt mee) naar boven kronkelt tussen de reuzengrote sequoia’s door. De hele wandeling is, heen en terug, slechts 0,7 mijl lang en vormt dus geen enkel probleem. En het is zeker USA NW 72de moeite waard! De boom is ongelooflijk indrukwekkend: 84 meter hoog, aan de basis een omtrek van 31 meter en 11 meter diameter. Zijn leeftijd wordt geschat op 2.300 à 2.700 jaar, precies weten ze het niet, maar het steekt niet op een eeuwtje minder of meer. Niet te geloven! In januari is zijn grootste tak afgevallen en heeft de omheining en het asfaltpad grotendeels vernield. De tak, die nog steeds op de grond ligt, ziet er op zich al uit als een reuzensequoia! Bij de boom ontmoeten we een jongeman, die bereidwillig een foto van ons beiden maakt. Hij komt van Seattle waar hij zopas zijn legerdienst heeft beëindigd en neemt op de terugweg naar huis in Florida, rustig de tijd om als toerist door de USA te trekken. Hij heeft daarnet, wat verder in het bos, een beer ontmoet. Ik kan hem moeilijk geloven, maar hij toont ons de foto’s die hij een halfuurtje geleden gemaakt heeft. Ze zitten hier dus tóch... De man was drie dagen geleden aan Mount St. Helens en weet ons te vertellen dat de berg opnieuw gaan roken is en dat er een aardschok geweest is van 3,5 op de Richterschaal. Dat moet dus heel kort na ons bezoek geweest zijn. Op de terugweg voelen we pas hoe steil dit pad wel is. We zuchten wel af en toe, maar dan stoppen we even om een foto te nemen en alles verloopt vlot. Om 10 uur zijn we terug beneden aan onze auto. 

We moeten eerst 80 kilometer op onze stappen terugkeren tot in Visalia en dan gaat het langs vrij grote wegen, dus aan een behoorlijke snelheid, naar de kust. Het is opnieuw snikheet! Tegen de middag bereiken we de recordhitte van de hele reis: 112°F (44,5°C). Aan het prachtig blauwe Lake Kaweah houden we halt. Dit reusachtige stuwmeer doet denken aan Lake USA NW 73Powell, vooral door de vele huisboten die er aangemeerd liggen. Een man vertelt ons over de hitte. Vorig jaar hadden ze hier 21 dagen “with 3 digits”, d.w.z. boven de 100°F. Ze zijn hier dus wel een en ander gewoon, maar dit jaar vindt hij het toch wel héél extreem. We zetten onze tocht verder en komen in een vlak en eerder eentonig landschap met uitgestrekte fruit- en groentenvelden. USA NW 74Dit is “Orange Country”. Aan een kleurrijk fruitstalletje kopen we 4 appelsienen. De oude man begrijpt ons niet. Ze zijn nergens zo lekker als hier, ze zijn spotgoedkoop en we kunnen er de hele reis van genieten. Hij begrijpt niet waarom we er geen karton of minstens een zak van 4 kilo kopen. We betalen 1 dollar. De man begrijpt ook niet waarom ik hem en zijn kraampje wil filmen.We zouden beter het in aanbouw zijnde restaurant aan de overkant gaan filmen, dát is pas mooi! Hij roept ons nog even terug om te zeggen dat hij de oudste sinaasappelverkoper is van de streek: 35 jaar lang doet hij dit al en hij is er fier op! Bij een benzinestation even verder wil ik naar het toilet, maar er zijn geen restrooms. Geen nood, zegt de Chinese uitbaatster, je neemt na 1 mijl de weg naar rechts, en dan 2 mijl de bergen in, dáár zijn er wél. Ik besluit om het nog maar even op te houden.

Op de middag is er nergens een gelegenheid te bespeuren om te lunchen. Bij Kettleman City, een klein gehuchtje, vinden we uiteindelijk toch een winkel waar we rechtstaande en uit het vuistje een Mexicaanse taco eten met kip en kaas, die in de microgolf even wordt opgewarmd, en drinken er een diet coke bij. Het smaakt helemaal niet en tot overmaat van ramp, zijn hier ook geen wc’s. We rijden verder en amper één mijl verder is er een kruispunt waar alle mogelijke fastfood restaurants gevestigd zijn: Mac Donalds, Wendy’s, KFC, en nog een paar andere. We zijn dus te vroeg gestopt, maar dat hebben we dan maar lekker uitgespaard! We kunnen ons vanavond dus gerust iets duurders permitteren. Gelukkig zijn hier toiletten in overvloed. We naderen steeds meer de kust, maar eerst moeten we nog door een mooi heuvelend landschap met immense velden met verdroogd gras en tussenin verspreid mooie groene bomen en grazende koeien. Er staan ook veel reuzengroei boerderijen, waarvan verschillende bewoond zijn door boeren met een Nederlandse naam: Visser, De Jong, e.a. Ook hier weer velden waarvan je het einde niet ziet: koren, tomaten, en alle mogelijke groenten. Hier snap je goed dat de Amerikanen zeggen dat bij hen alles ‘much bigger’ is. Het is nog waar ook!

Daarna rijden we door de eindeloze wijngaarden van San Luis Obispo, Santa Barbara en Paso Robles, één van de belangrijkste wijnstreken van Californië. Dicht bij het eindpunt van onze rit halen we als eerste van een rij auto’s, een andere rij in. We rijden inderdaad iets sneller dan de toegelaten 55 mph. De laatste auto van de rij vóór ons laat plots zijn rood-wit-blauwe lichten flikkeren... politie! Even paniek en snelheid minderen. We weten niet goed wat we te verwachten hebben. Ik weet hoe streng de politie hier is en houd me koest. In Cambria slaan ze rechtsaf en wij moeten rechtdoor. Oef, we zijn ze kwijt en er is niets gebeurd! Het was waarschijnlijk maar een verwittiging. Tegen 15.30 uur zijn we aan de Courtesy Inn in San Simeon. Het valt dik tegen want er hangt een mist, het is er frisjes en het hotel is nogal simpel en eerder groezelig. Een groot contrast met al onze vorige hotels. Hier moeten we op de koop toe twee nachten blijven! USA NW 75Het meisje aan de receptie is verre van vriendelijk. Ze heeft meer aandacht voor zichzelf dan voor ons en op iedere vraag antwoordt ze zo kort mogelijk en eindigt iedere zin met “... bye!”. Ze wil ons m.a.w. zo snel mogelijk kwijt zodat ze verder aan haar toilet kan werken. De kamers liggen in twee verdiepingen rond een parking geschaard en we krijgen een kamer helemaal achteraan in een hoekje op het gelijkvloers. Ik keer terug naar de receptie en vraag of we geen kamer met zicht op zee (de weg ligt er wel nog tussen) kunnen hebben. Dat is geen probleem. 

We trekken eerst naar Hearst Castle omdat we gelezen hebben dat je voor een bezoek aan het kasteel best vooraf reserveert. Het ligt op amper een paar mijl van ons hotel. Een vriendelijke oude heer raadt ons aan om morgenvroeg route 1 te nemen (er zijn namelijk meerdere bezoekerscircuits) en om tijd te winnen vanavond alvast de filmvoorstelling bij te wonen. Dan kunnen we morgen heel vroeg met de eerste groep mee naar het kasteel. Dat doen we dus maar. USA NW 76De film duurt 40 minuten en wordt geprojecteerd op een immens Imax-achtig scherm, ronduit indrukwekkend. Hij vertelt het verhaal van William Randolph Hearst, één van de rijkste mannen ter wereld, en hoe hij met het bouwen van dit kasteel zijn droom verwezenlijkte, die hij had opgedaan nadat hij als kleine knaap met zijn Europa had bezocht. We zien ook hoe de grootste Amerikaanse politici en filmsterren in de jaren 20 van de vorige eeuw als gasten in het kasteel werden ontvangen en verwend. Zeer interessant en een goede voorbereiding op het bezoek van morgen. We verlaten het bezoekerscentrum van Hearst Castle en keren terug naar San Simeon City en Beach. Dit is verrassend mooi en pittoresk: er is een zeer oude winkel en postkantoor, een kerkje, enkele zeer chique villa’s en een grote pier. Er is USA NW 77geen mist meer en er staat een lekker zonnetje, dat stilaan aan het ondergaan is. Dit geeft een prachtig licht en levert dus mooie beelden op. Dan gaan we op zoek naar eten. Tegenover ons hotel, aan de overkant van de weg, ligt een nieuw hotelcomplex van Best Western, het Cavalier Hotel. Het ziet er allemaal zeer mooi uit en ook het restaurant is aantrekkelijk. We besluiten hier een tafel te reserveren zodat we vanavond de auto niet meer nodig hebben. We kunnen niet vroeger dan 20.30 uur aan tafel, dus moeten noodgedwongen de tijd doorbrengen met nog wat foto’s en videobeelden te schieten van de ondergaande zon en de surfers op de grote golven. Het eten valt niet echt mee: seared Ahi tuna voor mij, crab cake voor C en daarna een sea food meadly voor ons beiden met shrimps, scallops en red snapper. Ze brengen eerst de crab cakes en zeggen dat “the tuna is still searing”. Even later komen ze zeggen dat “they can’t find the Ahi tuna.”, dus we besluiten dan maar de crab cakes te delen. De wijn komt uit Santa Barbara en is wél lekker. Na een ontgoochelende eerste indruk valt San Simeon uiteindelijk toch mee. Morgen wordt ongetwijfeld een mooie dag, tenminste als de mist maar uitblijft.

10:31 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: usa, california, north-west |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.