22-09-08

Blij terug thuis te zijn

Vrijdag 28 juli 2006 

Ik heb slecht geslapen want het was veel te warm op de kamer en de grote biefstuk van gisterenavond lag op mijn maag, maar de voornaamste reden is waarschijnlijk toch enige nervositeit voor de terugreis. De wekker loopt af om 6 uur en om 6.50 uur stappen we al op de shuttlebus van Radisson die ons naar Terminal 4 van LAX (“L.A. ax” zeggen ze hier) zal brengen. De zon is nog niet op en het is grijs en al tamelijk warm. In geen tijd zijn we aan de luchthaven, waar het superdruk is. Er staan lange rijen aan elke desk, maar we wagen het niet om elektronisch in te checken; daar hebben we te weinig ervaring mee. Het gaat zeer traag vooruit. Sommige passagiers hebben blijkbaar nogal wat moeilijkheden met het inchecken en discussiëren de ziel uit hun lijf. Voor ons gaat het echter vlot. We moeten alleen maar wat bagage overhevelen van de ene valies naar de andere om het overgewicht (54 i.p.v. 50 kilo) weg te werken. Er is ruimte genoeg, maar we hadden wat onevenwichtig gepakt. Het heeft drie kwartier geduurd om ons in te checken, en nu moeten alleen nog de koffers ingecheckt worden. Maar... daar staat opnieuw een lange file! Gelukkig wordt er net vóór ons een nieuwe rij geopend voor de reizigers die om 8 of 9 uur moeten vetrekken, en zo gaan we er zeer snel door. Alles bij elkaar heeft het een uur geduurd. 

Het is nu 8 uur en we hebben de tijd voor een ontbijt, zij het dan een ‘quickie’. Starbucks dus maar. Maar... ook hier staat een eindeloze file zodat we vrede moeten nemen met een koffie en croissant bij ‘La Brioche Dorée’. Nog gauw een telefoontje naar H. Met hem gaat alles goed, zegt hij. Morgen zien we elkaar eindelijk terug. Hij zegt dat het weer in België schitterend is: de temperatuur is gelukkig enkele graden gedaald en is nu ideaal. Dat belooft dus voor onze laatste vakantieweek. Op de vlucht naar Chicago – hij zit bomvol – krijgen we enkel een frisdrankje. Muffins en dergelijke zijn er alleen mits bijbetalen. Ook voor het gebruik van de hoofdtelefoons vragen ze twee dollar. De vlucht verloopt rustig en we landen mooi op tijd op Chicago O’Hare, maar... er is geen enkele gate beschikbaar om ons te laten uitstappen. We moeten niet minder dan 50 minuten blijven zitten waardoor er ons nog net de tijd rest voor een plasje en om een broodje te kopen, want onze maag grolt van de honger. We vertrekken naar Brussel met een kwartiertje vertraging en krijgen al onmiddellijk ons avondeten voorgeschoteld. Als we onze klok 7 uren vooruit zetten naar de Belgische tijd, is het nu immers middernacht, dus tijd om te eten en te gaan slapen. Morgen om 6 uur zullen ze ons wekken voor het ontbijt. Maar dat blijkt niet nodig want van slapen komt zo goed als niets in huis. Het ontbijt stelt trouwens niet veel voor: een fruitsapje, een croissant en een yoghurtje. Al boven Engeland wordt de daling ingezet. Op sommige plaatsen hangt een dik wolkendek, maar er zijn ook grote open plekken die de zon doorlaten. We landen perfect op tijd op Zaventem: 7.35 uur. Het is lichtjes mistig, maar de temperatuur is zeer aangenaam. We worden opnieuw afgehaald door Saelens Luchthaventransport door dezelfde vriendelijke zagevent van de heenreis. Ik moet voorin naast hem gaan zitten zodat “we wat kunnen babbelen...”. Om 9 uur zijn we thuis. De vermoeidheid valt (voorlopig?) nog mee. We zijn nog nooit zo blij geweest dat we terug thuis waren.

 

09:42 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: usa, north-west |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.