22-09-08

Dag 18: Logeren op de luchthaven

Donderdag 27 juli 2006 

Ik word al vroeg wakker door een luid gebiep. Een alarminstallatie? Rookdetectie? Ik vind niets verdachts, dus we gaan maar rustig ontbijten bij Cavalier. Rustig is niet echt het juiste woord, want we zitten middenin een groep Japanse toeristen en die zijn niet bepaald stil tijdens het eten! Om 8 uur vertrekken we voor de laatste etappe van de reis. Toch eerst nog bang afwachten of we het meest nabije tankstation nog halen, maar gelukkig ligt het op slechts 5 mijl en we halen het. Het is mistiger dan gisteren; méér nog: de mist valt af en toe als fijne motregen neer. Het is maar 57°F (14°C). Onze eerste stop houden we in Avila Beach. Ondanks de mist boven de zee – of misschien net dank zij de mist – maken we hier mooie opnamen op de pier. Van ver al horen we het regelmatige gebrul van de zeehonden. Een hele USA NW 83kolonie ligt op een kunstmatig eilandje toe te kijken hoe een reusachtig mannetjesdier een concurrent verjaagt om nadien trots een plaats in te nemen midden in de kudde. Pas dan keert de rust weer. Het is een mooi en interessant schouwspel. De dieren zijn zo groot dat ik denk dat het zeeleeuwen zijn, maar zeker ben ik er niet van. Vooral het gebrul doet me meer aan een leeuw dan aan een hond denken. Even verder staat een grote, slanke witte vogel bewegingsloos toe te kijken. Op het einde van de pier is er een grote vismijn waar reuzenoesters en vooral veel krabben worden klaargemaakt voor verkoop. Veel andere vis is er niet te zien, op een levende heilbot na, die zich in een piepklein aquarium nauwelijks kan bewegen. 

We volgen nu verder de CA1 en daarna de 101 tot in Santa Barbara, waar we tegen de middag aankomen. Deze mondaine kustplaats wordt vergeleken met de Franse Riviera, maar ik vind ze veel mooier en properder. Er staan USA NW 84palmbomen in alle formaten en de zon schijnt volop. Aan de jachthaven liggen honderden plezierbootjes te dobberen en geven samen met de bloemenperkjes een vrolijke en kleurrijke aanblik. Zeer sfeervol. Ook de Stearns Wharf, een lange pier waar je tegen betaling zelfs met de auto op mag, is prachtig: winkeltjes, restaurants, bootjes en... de zon. We eten er buiten aan een picknicktafel een sandwich met krab, resp. een sandwich met calamares. Een pelikaan wandelt statig tussen de toeristen en houdt nauwlettend de vissers en de toeristen in de gaten om te zien of ze niets eetbaars te beiden hebben. Video- en fotocamera staan niet stil natuurlijk. 

Om kwart na twee vertrekken we voor onze laatste rit. Vanaf 15.30 uur, op ruim 20 mijl van Los Angeles beginnen de files al. Voortdurend stapvoets tot stilstaand verkeer, op sommige plaatsen in 2 x 5 rijen en in beide richtingen. We doen er anderhalf uur over voor we in de buurt van LAX, de luchthaven van LA, komen waar het Radisson hotel ligt. Het verkeer is zeer druk. Ook de andere grote hotels liggen hier. We rijden langs grote boulevards en hebben enige moeite om het hotel is te vinden, maar het lukt ons uiteindelijk toch vrij snel. We gaan eerst onze koffers deponeren op de kamer om daarna de huurauto te gaan inleveren bij Alamo, dat hier in de buurt ligt. Dat blijkt echter heel wat verder te zijn dan het plannetje laat uitschijnen, maar de aflevering gebeurt zeer vlot en supersnel. De auto wordt zo goed als niet gecontroleerd. We kunnen onmiddellijk instappen in het shuttlebusje dat ons naar ons hotel terugbrengt. Nog een klein detail: als we onze auto leeg maken, liggen er nog steeds 3 van de 4 sinaasappelen die we in Orange Country kochten. De oude man moest het weten; hij vond dat we er 3 kilo moesten kopen!... Het is inmiddels 18 uur en nu zijn we volledig vrij tot morgenochtend. Onze hotelkamer op de 10e verdieping geeft een sensationeel uitzicht op de activiteiten op de taxiënde vliegtuigen. USA NW 85Het hotel ligt als het ware op de luchthaven zelf. We trekken naar de bar op de 13e verdieping waar we een uniek zicht hebben op de stad aan de ene kant en op de landende vliegtuigen aan de andere kant. Ze scheren laag over de huizen en de parkings en komen vlak vóór onze neus voorbij. Bij momenten komt er om de anderhalve minuut eentje naar beneden. Bij een glas frisse Chardonnay genieten we van het spektakel. Zo is het 20 uur zonder dat we het gemerkt hebben en dus tijd om te dineren. Voor de laatste keer op Amerikaanse bodem. Het chique restaurant is maar half gevuld, maar heten is zéér goed: de prime rib van 12 ounce is een kanjer, maar wat een kwaliteit! Dat bestaat niet bij ons. We krijgen hem beiden niet op! Aan een naburig tafeltje zit een gezelschap van 4 Vlamingen, de tweede nog maar van de hele reis. Later in de bar zit nog een gezelschap van 5 Antwerpenaren, dus met ons erbij waren er dus 11 Vlamingen in het restaurant, wat ongetwijfeld meer dan de helft is van de totale bezetting van deze avond. We nemen nog een sterke espresso om de reis af te sluiten en gaan slapen. Het is 22 uur en morgen moeten we terug op om 6 uur!

09:43 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: usa, california, north-west |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.