30-09-08

De langste rit

Woensdag 16 mei 2007 

Een half uur vóór de wekker afloopt, lig ik al wakker. Vandaag staat de langste rit van de reis op het programma: bijna 400 kilometer naar León, dus we moeten vroeg uit de veren. Om 6 uur al! We nemen rustig de tijd om te ontbijten, rekenen af in het hotel – mijn Mastercard doet het weer niet; ook gisterenavond waren er al problemen – en om 8.30 uur zijn we weg. Het is zwaar bewolkt vandaag maar droog. Deze keer geraken we zonder problemen de stad uit. Ik ben niet helemaal gerust in de grote afstand, vooral omdat de weg grotendeels door de bergen loopt, en uiteindelijk kiezen we toch maar voor het alternatief langs de autostrade via Santander. Dat is een serieuze omweg maar het is wel 45 minuten sneller.  In de buurt van de havenstad Santander worden de wolken zo mogelijk nog zwarter en weldra zitten we in de mist en begint het te stortregenen. Maar goed dat we nu niet in de bergen zitten. We rijden de provincie Cantabria binnen. spanje 14Het verkeer op de snelweg is tamelijk druk maar vlot. Om 10.45 uur bereiken we Aguilar en hebben we al 205 kilometer afgelegd. De weg verandert hier in een nieuw aangelegde en nog nauwelijks bereden autostrade met verschillende tunnels. Vervolgens gaat het naar Cervera via een kalme weg die kronkelt langs verschillende stuwmeren, wat prachtige zichten oplevert, vooral met de besneeuwde bergtoppen in de achtergrond. Dit is de Reserva Nacional de Fuentes Carrionas. Het regent intussen al lang niet meer en de zon is zelfs van de partij. De hemel is staalblauw, met hier en daar een klein wit wolkje. Het is duidelijk lente. Bloeiende bremstruiken kleuren het hele landschap geel, terwijl andere bergflanken helemaal mauve zien door een soort oversizede erica. Verder staat het gras in de bermen vol met witte, blauwe en gele voorjaarsbloemen en hier en daar is zelfs nog een bloeiende fruitboom te zien. Overigens beginnen de meeste bomen hier nu pas te kiemen. Wat moet een mens meer hebben om te filmen en foto’s te maken? En dan de temperatuur… een zalige 20 à 22 graden. Dit is een heerlijk seizoen om door Spanje te rijden! We stoppen ettelijke keren, zelfs bij de meest banale dorpjes, op zoek naar fotogenieke plekjes. We hebben er trouwens ruim de tijd voor, want we naderen León gestaag. 

Om 13 uur stoppen we bij een eenvoudige bar-restaurant langs de weg, in de hoop daar de echte lokale keuken te vinden. Het oogt zeer authentiek en ziet er netjes verzorgd en aantrekkelijk uit. Er is nog niemand, maar het ruikt er al heerlijk! De kokkin zegt echter dat ze pas om 13.30 uur open gaat. We besluiten niet te wachten en rijden teleurgesteld door. Tegen 14 uur zijn we de bergen uit en in een banaal dorpje (Puente Almuhey, ergens tussen Guardo en Cistierna) vinden we een al even banaal hotel-restaurant. Er zit heel wat volk in de bar, maar in het restaurant is het nog donker. Ja, we kunnen er eten. Het licht wordt aangestoken en we kunnen plaats nemen. Weldra krijgen we het gezelschap van drie mannen, die onmiddellijk de tv aanzetten, zodat we er nog het gezelschap van de Spaanssprekende Simpsons bovenop krijgen. Uit het dagmenu kiezen we voor vis, zonder te weten welke of hoe. Er komt een slaatje met warme groenten vooraf en natuurlijk een fles rode wijn. Daarna volgt een enorme schotel met niet minder dan acht stukken gebakken vis. We kunnen hem nog steeds niet thuisbrengen. Het is een witte, stevige maar vrij droge vis op een zwart vel en hij zwemt in een olijfoliesaus. De smaak is onbestemd en het vlees doet aan kip denken. Zou dit zwaardvis kunnen zijn? “Palomida”, zegt de vrouw des huizes, maar dat vinden we niet in ons klein zakwoordenboekje. We houden het tenslotte op heilbot, maar zeker zijn we er niet van. Later vind ik op het internet dat het om de leervis gaat (liche in het Frans, leerfish in het Engels), die vooral in Zuid-Afrika voorkomt, maar ook in de Golf van Biskaje. Het is niet slecht maar ook niets speciaals en we krijgen met moeite de helft van de schotel op. Achteraf volgt nog een dessertje en een koffie en in totaal betalen we 21 Euro voor ons twee, wijn inbegrepen. Daarvoor mag je natuurlijk niet moeilijk doen. 

Na de middag zetten we onze reis verder, richting León. De route loopt nog een tijdje langs een “groene weg” op de kaart en is inderdaad zeer mooi: een groen landschap bezaaid met ontelbare bloemen. Op sommige laatsen lijkt het wel alsof je door een grote tuin rijdt. Om 17 uur zijn we op onze bestemming. spanje 15Het hotel Infantes de León is gevestigd in een moderne nieuwbouw en is niet erg smaakvol ingericht. De ligging daarentegen is prima, slechts enkele straten verwijderd van de kathedraal. Het hotel heeft een gratis ondergrondse parking en de kamer kost slechts 54 Euro, ontbijt inbegrepen. Al te veeleisend mogen we dus niet zijn. Toch hebben we een mooie en ruime kamer en gratis – zij het slechts na enige moeite- internetverbinding. Het nazien van onze e-mail en de andere “administratie” (dagboek etc) houdt ons nog tot half acht op onze kamer en dan trekken we voor een eerste verkenning de stad in. De zon staat laag en verlicht prachtig de indrukwekkende kathedraal en het plein ervóór. De hemel is staalblauw, dus ideaal voor foto’s. We houden ons echter een beetje in, want morgen komt ook nog. We verkiezen een terrasje vanwaar we de mensen kunnen observeren (één van onze favoriete bezigheden) die rustig kuieren over het plein in de zachte avondzon.  En dan gaan we op zoek naar een restaurantje in het oude gedeelte van de stad rond de Plaza Mayor. De oude stad doet wat Italiaans aan en heeft wel iets. Er zijn echter niet zo veel restaurantjes te vinden, maar op de hoek van de plaza vinden we toch een min of meer aantrekkelijke taberna. We eten er niet slecht. Vooral de solomillo (ossenhaas en geen kalfsvlees zoals foutief in ons woordenboekje staat vermeld) is zeer lekker. We zijn vroeg terug thuis (23 uur).

11:36 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: spanje, leon, castilla-y-leon |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.