02-10-08

Vlaamse wandtapijten en polyfone muziek

Vrijdag 18 mei 2007  

De rit van vandaag is niet al te lang, maar toch heb ik de wekker gezet om 7.30 uur. We willen vanavond namelijk niet te laat in Zamora zijn want we overnachten er maar één keer en moeten dus tijd genoeg hebben om de stad te bezoeken. Eerst willen we echter een omweg maken spanje 20naar het Monasterio San Miguel de Escalada op een 30-tal kilometer ten oosten van León. Het is een van de weinig overgebleven mozarabische bouwwerken in Spanje en dateert uit de nadagen van het Visigotische rijk. Het kerkje – het is eigenlijk een basiliek – werd ingewijd in 913. De landelijke weg ernaartoe leidt door groene heuvels die ook hier krioelen van voorjaarsbloemen in alle kleuren. Sommige velden zien helemaal geel, andere blauw of rood en nog andere vertonen een prachtige mengeling van al deze kleuren. Schitterend! We houden uiteraard een paar fotostops en tegen 10 uur zijn we aan het klooster. Het is veel kleiner dan ik had verwacht en ligt eenzaam tegen een met gele bloemen spanje 21bezaaid veld midden in de heuvels. Er vertrekt net een autocar met Franse toeristen zodat we de hele site voor ons alleen hebben. Je kan er trouwens vrij in en uit wandelen. Van buitenaf is de mooie zuilengalerij het meest opvallend en binnen kom je onder de indruk van de zuivere en zeer sobere ruimte die een mystieke rust uitstraalt. Slechts hier en daar vind je een gebeeldhouwde steen of kapiteel met al even sobere abstracte motieven, die we uit geen enkele andere bouwstijl kennen. Dit was toch wel een omweg waard. Dat we ons in een afgelegen streek bevinden, bewijst het feit dat we een telefoonoproep van Hendrik gemist blijken te hebben en wanneer ik hem zelf terugbel, valt de verbinding tot drie keer toe uit. We besluiten dan maar wijselijk om het later nog eens te proberen. Om tijd te winnen veranderen we onze reisroute en besluiten de autosnelweg te nemen tot Benavente. Het is overal zeer rustig en we rijden over prachtige nieuwe wegen, die in onze gps zelfs nog niet gekend zijn. Ook hier weer overal bloemen en… ooievaars. Op alles wat maar even boven het landschap uitsteekt  (kerk- en andere torens, hoogspanningsmasten, enz.)  is er een al dan niet bewoond nest.

Om 13.15 uur bereiken we Zamora, onze eindbestemming voor vandaag. We hebben net geen 200 kilometer afgelegd. Op het eerste gezicht, bij het binnenrijden van het stadje, oogt het niet erg aantrekkelijk. We vinden zonder moeite hotel Melia Horus Zamora, een klassehotel (4 sterren!) in een mooi en zeer stijlvol ingericht oud herenhuis. Een jonge bediende begeleidt ons naar de parkeergarage, waarna we onze kamer innemen. We hebben een hele namiddag om de stad te bezoeken en beginnen alvast met de overdekte markt aan het pleintje voor ons hotel. De markt loopt hier weliswaar op zijn einde, maar er blijft nog voldoende kans om enkele mooie sfeerbeelden te maken. Lang vertoeven moeten we niet, want we krijgen stilaan honger. De zon brandt. We wandelen in de schaduw van de verkeersvrije Calle de Santa Clara naar de Plaza Mayor en merken meteen dat dit wel degelijk een aantrekkelijk stadje is. Het ene historische gebouw na het andere duikt op – Zamora telt niet minder dan 18 Romaanse kerken – en er heerst een gezellige drukte. Op de Plaza Mayor wacht ons echter een tegenvaller: op een podium is een popgroep geluidstesten aan het doen die een hels lawaai veroorzaken. Om enigszins aan het lawaai te ontsnappen, besluiten we binnen te eten in een van de restaurantjes in de schaduw van de Iglesia de San Juan, maar ook hier wordt de rust voortdurend verstoord door de als donderslagen versterkte drumslagen. Vervelend! Veel sfeer is er dus niet en het eten is ook al niet om over naar huis te schrijven. Als we buiten komen, valt ons oog op het terras ernaast en we merken dat de borden er zeer aantrekkelijk uit zien. Aan een lange tafel zit een grote spanje 23groep Vlamingen, die ons bevestigen dat dit een prima restaurant is, en we besluiten om meteen een tafeltje te reserveren voor vanavond. We trekken verder op verkenning door de smalle straatjes en langs de pleintjes en vele kerken en geraken meer en meer verliefd op deze stad.  Ook de ooievaars lijken van dit stadje te houden: overal, op het kleinste torentje zijn ze aanwezig en af en toe dragen ze met hun luid geklepper bij tot de sfeer. Op het uiteinde van de stad komen we bij de kathedraal. Ze is eveneens van Romaanse   stijl,   maar   opvallend    is   vooral   de grote Byzantijnse koepel in de zogenaamde salmantino-stijl, genoemd naar Salamanca, waar de kathedraal in dezelfde stijl is gebouwd. Kenmerkend zijn de schubvormige dakpannen en de halfronde uitbouwen. Het interieur van de kathedraal is de moeite waard, maar het meeste indruk maken toch de schitterende Vlaamse wandtapijten uit Brussel, Doornik en Oudenaarde. Buiten de kerk heb je een mooi panoramisch uitzicht over de vallei van de Duero die even verder plaats geeft aan de wijnstokken van de befaamde gelijknamige wijn. Als we over het plein van de kathedraal lopen, komt een groepje mannen en vrouwen ons tegemoet die tamelijk luidruchtig reclame maken voor een concert dat vanavond plaats heeft in de kathedraal. Na wat pogingen in gebrekkig Spaans, Engels en Frans vermoedt de man dat wij, net zoals hijzelf, Vlamingen zijn. Hij is lid van het Antwerpse koor Ante et Nunc en zij brengen vanavond hier Vlaamse en Spaanse polyfone muziek uit de 15e en 16e eeuw. We beloven te komen luisteren. 

Als we terug aan de Plaza Mayor komen, maken de luidsprekers er nog steeds een oorverdovend lawaai zodat we beslissen om vanavond niet in het gereserveerde restaurant te eten, maar in ons hotel te blijven. Dat geeft ons overigens de gelegenheid om inderdaad naar het concert in de kathedraal te gaan, want dat lijkt ons toch een unieke gelegenheid. Maar dan mogen we toch al niet veel tijd meer verliezen: douchen en omkleden en… terug naar de andere kant van de stad, naar de spanje 22kathedraal. Het koor heeft duidelijk niveau en de muziek is echt zeer mooi. Het decor en de akoestiek van de kathedraal dragen natuurlijk bij tot de gepaste sfeer. Veel volk is er niet – ik schat zo’n 60 à 70 man – maar achteraf krijgen dirigent Lieven Deroo én het hele koor een daverend applaus. Dit is opnieuw een ervaring die we niet gauw zullen vergeten. Als we terugwandelen naar de stad, komen we terecht in een gezellige drukte van vooral rustig wandelende en keuvelende oudere dametjes en heren, maar toch ook vrij veel jeugd. Ik vermoed dat zij op weg zijn naar het concert op de Plaza Mayor, al is het daar nog opvallend stil. Ik verneem dat alles te maken heeft met een vakbondscongres dat hier morgen plaats vindt, als ik het goed begrepen heb tenminste. In het restaurant van ons hotel is het zeer kalm. Op twee tafels na, zijn wij de enige gasten. We eten er eerst blinis met jamon en daarna een typisch gerecht van de streek: bacalao al pilpil. Het heeft niets met pili-pili te maken, maar is in zout bewaarde kabeljauw. Het smaakt lekker. Om halftwaalf zijn we op onze kamer na een zeer geslaagde dag. Getuige daarvan is de grote oogst aan foto’s: het opladen, downloaden, wissen, etc. duurt bijna driekwartier!

10:45 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: spanje, castilla-y-leon, zamora |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.