03-10-08

Te laat voor de lunch

Zaterdag 19 mei 2007  

Ik ben nog in een diepe slaap als om 8 uur de wekker afloopt. Het is dan ook zeer stil buiten. Er is geen wolkje aan de lucht en toch is er geen zon. Achteraf blijkt die er echter wél te zijn. Vóór we vertrekken, kunnen we het niet laten toch nog even de centrale markt te bezoeken. Nu is het er wél druk en de overvloed aan heerlijk verse vis,  fris  fruit en groenten,  massa’s  vleeswaren  en charcuterie, exotische specerijen en reuzengrote conservenblikken (sardienen, ansjovis, tonijn,…) bieden een kleurrijk spektakel en zorgen voor een echte zuiderse sfeer. We geraken zonder problemen de stad uit en nemen een secundaire weg richting Toro, een oud stadje aan de Duero en het centrum van de gelijknamige zware rode wijn, één van de betere uit de Duerovallei. Het is een rustige weg door een glooiend landschap met mooie pijnboombosjes en ook hier weer zeer veel bloemen. Er is echter geen enkele wijngaard te bespeuren, ook niet als we Toro bereiken. Het is 11 uur als we de auto parkeren buiten de stadsmuren en het oude stadje binnenwandelen langs een van de stadspoorten. Het verkeersvrije centrum is op deze zonnige zaterdagochtend zeer druk spanje 24.gifen er heerst een gezellige sfeer. Op het einde van de hoofdstraat bevindt zich de prachtige Colegiata de la Santa Maria La Mayor. Ook hier weer vinden we een voorbeeld van de salmantino-stijl en een Byzantijnse koepel, net zoals in de kathedraal van Zamora, maar deze kerk is veel mooier. Binnen staan we in bewondering voor de verschillende altaren en voor de schitterende beeldhouwwerken. Zeer opmerkelijk is een portiek met polychrome beelden. Naar het schijnt zouden oorspronkelijk in alle kathedralen de beelden gekleurd geweest zijn, maar is die kleur met de jaren volledig verdwenen. Hier dus niet, en dat is tamelijk uniek. Op het plein achter de kerk heb je een prachtig uitzicht over de Duero. Toro ligt namelijk op een heuvel. Het spreekt vanzelf dat we hier wat tijd nodig hebben voor foto en video. Mijn oog valt op een bankje waar drie gepensioneerde heren rustig zitten te genieten van de zon  en  geamuseerd   de   toeristen  gadeslaan en waarschijnlijk voorzien van de nodige commentaar. Het wordt volgens mij een van de meest sfeervolle foto’s van de reis. Aan de ingang van de kerk zijn de voorbereidselen bezig voor een huwelijk. De familieleden komen, feestelijk uitgedost, één voor één aangeslenterd en spanje 25verzamelen zich uitgelaten pratend en breedlachend rond de kerk. Een heerlijke stemming. Wij wandelen de smalle straatjes in en stilaan zijn we nagenoeg helemaal alleen. Hier is geen mens, laat staan een toerist, te bespeuren. We stappen het museum in de Iglesia San Salvador binnen waar een prachtige collectie van vooral religieuze beelden te bewonderen is. Zéér mooi! Even verder komen we bij het Monasterio Sancti Spiritus. Het is enkel te bezoeken om 10.30, 11.30 en 12.30 uur en we zijn net 5 minuten te laat voor het laatste bezoek. Ik bel toch maar aan en we kunnen inderdaad aansluiten bij de “groep” van 4 personen.  Jammer genoeg spreekt de gids enkel Spaans en verstaan we dus nagenoeg niets van de uitleg. Het klooster herbergt schitterende interieurs: de kapel, de refter, de claustro,… maar het is verboden te filmen. Als ik  het toch even probeer ‘van op de buik’, heeft de gids het meteen in de gaten. Ik berg dus mijn video maar op en geniet verder van wat er te zien is. Dat gedoe in het geniep heeft trouwens niet veel zin, want achteraf zal blijken dat al die stiekeme beelden toch niet bruikbaar zijn. De rondleiding duurt 45 minuten en als we buiten komen, is het tijd voor de lunch. We willen eerst nog wijn kopen om mee te nemen naar huis, maar niet zonder eerst te proeven. De wijnwinkels zijn echter allemaal al gesloten. In een klein winkeltje koopt Christiane toch nog een blikje pimentos (specerijen op basis van rode pepers) en neemt er ook eentje mee voor Hendrik. Je zou ze kopen alleen al voor de mooie kleine blikken doosjes. Er is intussen nog altijd veel volk in de straten, maar nauwelijks toeristen. Vooral in en rond de bars heerst er een luidruchtige drukte. Het is hier blijkbaar de gewoonte om de zaterdagochtend na het winkelen een goed glas te gaan drinken. Wij gaan op zoek naar een leuk restaurantje, maar vinden er geen enkel dat ons bevalt. We besluiten dan maar door te rijden in de hoop onderweg iets te vinden. Even buiten de stad stoppen we voor een prachtig zicht op Toro vanuit de vallei. Het levert prachtige beelden op. We zijn zeer blij dat we de omweg naar dit stadje hebben gemaakt. Nu loopt de weg kaarsrecht door naar Salamanca en onderweg is er geen enkel restaurant te vinden, dus noodgedwongen rijden we maar door. Het is intussen zwaar bewolkt en we lijken de zon voor vandaag definitief kwijt te zijn geraakt. 

Het is halfvier als we aankomen in ons hotel in Salamanca. Het was niet makkelijk te vinden en het probleem was vooral dat Parking Le Mans, op 100 meter van ons hotel, ‘completo’ was. We toeren wat rond en als we later een tweede keer langs de parking komen, is er wél plaats. We krijgen een plaats toegewezen in de hoek van de kleine parkeergarage, laten onze auto veilig achter voor twee dagen en stappen met al onze bagage te voet naar hotel Petit Palace Los Torres. Maar dit is duidelijk meer dan 100 meter! We hebben dit hotel gekozen om zijn uitstekende ligging op de beroemde Plaza Mayor zelf! Het was natuurlijk niet goedkoop, maar met zijn 80 Euro op zaterdag, 60 Euro op zondag plus dan nog eens een speciaal tarief voor het ontbijt, komen we toch op een redelijke prijs. De ingang is natuurlijk in een zijstraat en we komen terecht in een smal gangetje dat uitmondt op een minuscule receptiedesk. Maar de grootste verrassing is de piepkleine kamer. Ze is maar een meter langer dan het bed en in de breedte hebben we ook amper één meter. Er is geen plaats om onze valies open te leggen. De badkamer is ook klein, maar valt in verhouding nog mee. Het enige venster geeft uit op een binnenkoertje, dus het idee van een mooi uitzicht op de Plaza Mayor was wellicht wat té optimistisch en naïef. Even overwegen we om een grotere kamer te vragen, maar we laten het uiteindelijk maar zo. Het hotel oogt voor de rest tamelijk modern en netjes en behoort tot de “High Tech Hoteles. Het heeft echter geen wifi, enkel een internettoegang op de pc in het smalle gangetje aan de receptie. 

We trekken zo vlug mogelijk de stad in want onze maag wijst ons erop dat we nog niet gegeten hebben. Het is nog steeds zwaarbewolkt, maar warm: 26 à 27 graden. Er is een massa volk op  de  indrukwekkende  Plaza Mayor. Het is één van die plekken waar je even naar adem moet happen als je ze voor het eerst aanschouwt en eerst even rustig de tijd nemen om ze te bewonderen. Maar… nu hebben we geen tijd, we hebben honger! Op een pleintje  vinden we een aantrekkelijke Italiaan en nemen plaats op het terras. De dienster kijkt op haar horloge en gaat weer binnen. Ze komt terug om te zeggen dat we niet meer kunnen eten. spanje 27Het is 16.10 uur en alle restaurants stoppen om 16 uur. Geen pardon! Dat blijkt te kloppen want we vinden nergens nog een open restaurant. Gelukkig is door de opwinding onze grootste honger voorbij, maar wachten tot 9 uur vanavond lijkt ons toch ook te lang. Onze eerste kennismaking met Salamanca valt eigenlijk een beetje tegen: geen eten en… geen zon meer. Gelukkig vinden we op de Via Zamora nog een eerder groezelige bar waar we rechtstaand een paar tapa’s – van eerder bedenkelijke kwaliteit; niet te vergelijken met de ruime keuze aan pinxtos van enkele dagen geleden – verorberen. Aan de overkant is er een aantrekkelijke patisserie en daar kopen we een heerlijk uitziend gebakje, dat we op een van de terrassen op de Plaza Mayor bij een koffietje gaan opeten. 

En dan is het tijd voor een eerste korte verkenning van de stad, in afwachting van een grondiger bezoek morgen. Het is meteen duidelijk dat we morgen tijd tekort zullen hebben. Deze stad ademt namelijk cultuur en in alle straten vind je wel een of ander prachtig historisch gebouw of kerk. Het zijn vooral de universiteitsgebouwen die zijn ondergebracht in prachtige paleizen met claustro incluis. We stappen binnen in een van de kerken. Er is een huwelijksmis bezig en de kerk is helemaal versierd met bloemen. Een televisieploeg is bezig met het installeren van camera’s, wellicht voor een rechtstreekse uitzending morgen. We blijven niet te lang in de stad en gaan terug naar onze hotelkamer om wat uit te rusten en ons te verfrissen. Op de badkamer stoot ik met mijn hoofd tegen de hoek van het metalen spanje 26vensterraampje. Ik zie sterretjes, er stroomt een beetje bloed en algauw verschijnt er een dikke buil, maar daartoe blijft het gelukkig beperkt. Gezien onze kleine kamer verkies ik mijn dagboek te gaan invullen op een terras op de Plaza Mayor. Het is duidelijk het uur van de zaterdagavondparade. We slaan geamuseerd de drukte gade: uiteraard zeer veel toeristen, maar ook talrijke opgedirkte dames op ragfijne hoge hakken en hele families met kinderen in communiekledij. Ze genieten hier na van het communiefeest bij een wijntje of een biertje en willen blijkbaar zo lang mogelijk op het plein blijven hangen terwijl de kinderen spelen op de immense plaza. Verder zitten her en der groepen jongeren op de grond in groep te praten. Het meeste ophef maken echter de groepjes studenten die roepend en zingend feestvieren. Telkens is er één centrale figuur die in een of andere belachelijke outfit door de stad geloodst wordt terwijl hij of zij overal opdrachtjes moet uitvoeren. Wellicht zijn het vrijgezellen- of afstudeerfeestjes. Dit alles maakt het plein tot een levendig en kleurrijk schouwspel. 

We gaan op zoek naar een restaurant voor vanavond. De Rio de la Plata aan de Plaza del Peso, juist achter de Plaza Mayor, ziet er aantrekkelijk uit, maar er is jammer genoeg geen plaats meer. We reserveren dus maar alvast voor morgenavond en gaan verder op zoek.  Vlakbij vinden we El Pecado, een modern ogend restaurant met een tamelijk veelbelovende kaart. Hier is er wél nog plaats. Het interieur is opvallend roze geschilderd afgewisseld met zebramotief. Ook de kaart is eigentijds. Als voorgerecht nemen we beiden risotto van boleten en voor het hoofdgerecht riskeer ik mij voor tonijn met twee chocoladesauzen. Gewaagd, maar ik heb al eerder wild gegeten met een saus waarin heel subtiel een beetje chocolade was verwerkt, en dat was zeer lekker. Christiane houdt het wijselijk bij merluza met aardappelscones en truffelolie. De risotto is voortreffelijk maar mijn tonijn ligt helemaal bedolven onder een dikke bruine en witte chocoladesaus, die zelfs te dik zou zijn voor een dame blanche. Pure zoete chocolade en daarbij tonijn… bah! Christiane maakt er minder een probleem van en offert zich op waarvoor ik haar zeer dankbaar ben. We hebben gekozen voor hun aanbevolen witte wijn, een Ribera del Duero, maar die is er niet meer. Ze beloven ons een andere Duero voor dezelfde prijs, maar “muchos mejor”. Het blijkt geen Duero te zijn en ze rekenen ons toch 1 Euro meer. We voelen ons een beetje bedrogen en als onwetende toeristen behandeld. Het restaurant is trouwens vooral bevolkt door toeristen en is over de gehele lijn een beetje chi-chi. Ze weten wat hip is, maar hebben meer verstand van decoratie en aankleding dan van gastronomie. We betalen er eigenlijk ook veel te veel geld voor: 95 Euro! Dit is inderdaad een echte “toeristenval”. Om 23.30 uur zijn we terug op onze kamer. De elektronische sleutelkaart – dit is immers een hightech hotel – werkt niet. Eerlijk gezegd heeft Salamanca ons vandaag een beetje ontgoocheld… Morgen wordt het ongetwijfeld beter, want van deze stad verwachten we dat ze het hoogtepunt van onze reis wordt.

08:33 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (1) | Tags: spanje, castilla-y-leon, zamora, salamanca |  Facebook | |

Commentaren

Groetjes Fijn week end toegewenst hoor...

Gepost door: De Astroloog | 03-10-08

De commentaren zijn gesloten.