05-10-08

Stadsmuur met 88 torens en 9 poorten

Maandag 21 mei 2007  

Ik ben tamelijk vroeg wakker en hoor hoe het stortregent. Ik voorzie me dus maar op een nieuwe regendag, maar als ik opsta en door het raam kijk, zie ik dat het platformpje van de binnenkoer er tamelijk droog bij ligt. De regen die ik meende te horen neerplenzen was niets anders dan het geruis van de airco en een lekkende kraan op de badkamer. Wat een opluchting. In het restaurant heerst dezelfde Russische drukte als gisteren en we besluiten ons ontbijt even uit te stellen en eerst eens naar de markt vlakbij de Plaza Mayor te gaan kijken. Als we buitenkomen probeert de zon door de wolken heen te breken. De grote Plaza Mayor is volledig bezaaid met vrachtwagentjes die de omliggende cafés en restaurants komen bevoorraden. Het is een hele drukte die nog toeneemt als we dichterbij de overdekte markt komen. Allerlei waren worden op kleine karretjes de markt binnengereden, maar de meeste winkeltjes zijn nog gesloten. We keren terug naar het hotel en de Russen zijn intussen vertrokken en de rust is teruggekeerd in het restaurant. We genieten van de rust en het ontbijt en tegen 10 uur zijn we weg, terug op pad. We hebben alle tijd want we hoeven amper 100 kilometer te doen naar Avila. Toch moeten we ook daar niet te laat toekomen, want we blijven er maar één nacht. 

We nemen niet de autosnelweg, maar een secundaire baan die ons naar Alba de Tormes moet brengen. Dit is de plaats waar de heilige Theresa van Avila gestorven is en begraven ligt, en daarom willen we daar ook wel eens een kijkje gaan nemen. De grote basiliek ligt er vervallen bij en is bevolkt door tientallen ooievaars. Ook de rest van het stadje ziet er verlaten en armtierig uit en het kost ons enige moeite om het klooster te vinden waar het graf van Theresa zich bevindt. Hier zijn we niet alleen: een grote groep uiterst devote Japanners komen er met veel vertoon hulde brengen aan de heilige. Zij storen zich allerminst aan het fotografeerverbod en zelfs in het kleine museumpje bliksemen hun flitslampen voortdurend. Als zij dat mogen, mag ik dat ook, redeneer ik, maar eigenlijk is hier niet veel het filmen waard. We nemen nu spanje 33toch maar de grote baan naar Avila, want veel lijkt er hier niet te zien. Er is weinig verkeer en dus rustig rijden, doch de streek is niet mooi. Om 13.30 uur – na 80 kilometer – bereiken we de volledig ommuurde stad Avila. Het is de hoogst gelegen provinciehoofdstad van Spanje (1127 meter) en daardoor ook één van de koudste. De intacte vestingmuren met hun kantelen en 88 wachttorens en 9 stadspoorten doen denken aan de Franse stad Carcassonne. Ze zijn 2,4 kilometer lang, 12 meter hoog en 3 meter breed en in ongelooflijk goede staat bewaard gebleven. Indrukwekkend! Onderweg zijn we doorheen een zware regenbui gereden, maar nu is de blauwe hemel helemaal terug en dat levert uiteraard schitterende foto’s op. We kunnen er niet genoeg van krijgen, maar toch lijkt het ons beter om eerst ons hotel te gaan opzoeken. We parkeren de auto aan de buitenkant van de spanje 32stadsmuur en gaan te voet op zoek. Dat valt niet mee maar met de hulp van een politieagent vinden we het toch. Het hotel ligt midden in het hartje van de oude stad, vlakbij de kathedraal en is met de auto niet gemakkelijk te bereiken. We moeten door de smalle straatjes en parkeergelegenheid is er nergens. Gelukkig heeft het hotel naast de deur een soort binnenkoer waar we de auto (niet zonder moeite) mogen in manoeuvreren. Hier staat hij goed tot morgenvroeg. Het hotel zelf is oud en eenvoudig (2 sterren) maar zeer verzorgd. 

Het is intussen de hoogste tijd voor de lunch. We vinden een geschikte dagmenu in het restaurant van het chique Hotel Palacio Valderrabanos. Ook hier weer gaan we zoveel mogelijk op de lokale specialiteiten en kiezen voor Morcilla a la Brasa (bloedworst) en Ternera a la Cazuela (stoverij van kalfsvlees).  Daarbij drinken we een wijn uit Toro, waarvoor we eergisteren in Toro zelf niet de kans hadden. Het is inderdaad een donkerrode en zware wijn, maar… zeer lekker. Ook het eten is tamelijk zwaar en we trekken met een licht hoofd en lood in de bespanje 34nen de stad in. Het duurt echter niet lang eer het lome gevoel weggewandeld is en we tenvolle kunnen genieten van dit prachtige stadje. Het is niet zo groot en met zijn smalle straatjes en steegjes zeer gezellig. Het ademt de middeleeuwen uit. Vooral de leeuwenbeelden op het plein vóór de kathedraal doen me aan Italië denken. We volgen twee wandelingen uit de toeristische brochure en in drie uren hebben we zo wat alles gezien. Het is half zeven als we op onze kamer zijn en ik voel me een beetje moe (de wijn?). Ik leg me een halfuurtje te slapen en als ik wakker word begint het lichtjes te regenen. Om 8 uur vertrekken we weer voor een wandeling in de stad en dat kwikt op. Het restaurant dat we deze namiddag al hadden uitgekozen (El Rastro), is gesloten en we moeten opnieuw tot helemaal de andere kant van het stadje gaan om een ander te zoeken. We zijn kieskeurig en vinden ook daar weer niets dat ons bevalt, zodat we opnieuw naar het andere uiteinde van het stadje moeten naar La Casona. We hebben dit restaurant vooral gekozen omdat het er zo typisch uit ziet: de muren zijn bekleed met kleurrijke tegeltjes (azulejo’s) en het is er gezellig warm. We worden bediend door een ietwat oudere ober die constant aan het telefoneren is, zelfs terwijl hij ons bedient. We  houden ons bij één schotel en eten vis (dorade en tonijn); eenvoudig en lekker. 

10:23 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: spanje, avila, castilla-y-leon, salamanca |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.