29-10-08

Het bord van de "Maestro Asador"

Woensdag 23 mei 2007 

 

Hotel “La Casa Mudejar” behoort terecht tot de Relais du Silence. Ondanks de centrale ligging in het stadscentrum dringt er helemaal geen straatlawaai door in onze kamer. We hebben dan ook tot half negen geslapen vandaag. Na het spanje 39ontbijt trekken we, gewapend met onze ANWB-gids waarin een stadswandeling door Segovia staat beschreven, de stad in. Er zijn drie hoogtepunten: het Romeinse Aquaduct, de kathedraal en het Alcázar en die schenken we dan ook prioriteit. De kathedraal geniet minder faam dan die van León, Salamanca en Burgos, maar blijkt verrassend mooi. Er zijn niet alleen de overdadig versierde zij-altaren en een prachtig orgel, maar ook een schitterend museum met ook hier verschillende Vlaamse wandtapijten. Het is opnieuw gaan regenen en op de binnenkoer gutst het water uit de waterspuiters en vormt een ware rivier tussen de rozenperken. Gelukkig kunnen we hier een tijdje schuilen tussen de vele kunstschatten en is het niet al te ver wandelen naar het Alcázar. Onderweg komen we terecht tussen hele groepen scholieren op studie-uitstap. Dat zal trouwens de hele dag zo blijven en dat is niet altijd prettig wegens hun luide geroep en gejoel, zowel op straat als in de musea zelf. Hun leerkrachten schijnen dat normaal te vinden want niet één keer zie ik ze ingrijpen. Segovia is blijkbaar erg in trek voor de scholen en de ganse dag klinkt het alsof de hele stad één grotespanje 40 speelplaats is. Er zijn zelfs Fransen en één enkele groep Nederlanders bij, maar de Spaanse maken veruit het meeste kabaal. In het Alcázar slagen we erin toch wat uit de buurt van de scholieren te blijven. Het bezoek valt reuze mee: het is een mooi versterkt paleis met rijkelijk versierde plafonds en vooral veel wapentuig en harnassen. Het is bovenop een heuvel gelegen aan de rand van de stad en biedt zodoende een prachtig uitzicht over de omgeving. We beklimmen de 152 trappen van de toren en worden voor de moeite beloond met een uniek zicht op de stad. Trots torent de kathedraal uit boven de stad en alle andere kerken en zelfs de dreigende wolkenhemel lijkt er ontzag voor te hebben en zijn regen uit respect even in te houden. Tegen de middag is ons bezoek afgerond en wandelen we langs de stadsmuren door de smalle oude straatjes terug richting kathedraal en stadscentrum. We gaan nog even langs onze kamer en tegen 14 uur gaan we een restaurantje tegenover ons hotel binnen voor een eenvoudige menu del dia. Na het eten, ondanks het feit dat de zon er begint door te komen, gaan we opnieuw even verpozen op onze kamer en nemen rustig de tijd voor een iets langere e-mail naar H en K, de buurvrouw, B en de twee R’s. En dan… opnieuw op wandel, de stad in en langs de Iglesia San Martin terug naar het aquaduct. Het is werkelijk imposant! De zon is weer verdwenen, er dreigen weer zwarte wolken en algauw is het weer aan het regenen. Noodgedwongen belanden we tegen zes uur terug op onze kamer waar we de tijd doden met het schrijven van mijn dagboek en het surfen op internet. Op de website van Skynet lees ik over het noodweer in Madrid, waar een man is omgekomen toen hij werd meegesleurd door een grondverschuiving. Dan komen we er hier nog relatief goed van af. 

 

Voor een aperitief op de Plaza Mayor is het vanavond te koud en te nat. We blijven dan maar op onze kamer tot negen uur en trekken dan naar restaurante Duque, naar het schijnt een begrip in Segovia. Hier is een “Maestro Asador” aan het werk, een meester in het roosteren. Het restaurant is gevestigd in een groot oud huis in de hoofdstraat. We zijn er de eersten. Het interieur is mooi en straalt traditie uit. Aan de muur hangen tientallen foto’s van (voor ons onbekende) beroemdheden die hier aanschoven. Er hangt zelfs een foto bij van de Spaanse koning. We eten er lekker, maar een beetje ouderwets: Christiane eend en ikzelf everzwijn. Als voorgerecht bestellen we spanje 41elk een portie Queso Curado de Oveja, volgens de Engelse vertaling een lokale kaas in de olie. De ober kijkt verrast omdat we twee porties bestellen en we begrijpen het wanneer hij met twee grote borden kaas af komt. Dat is inderdaad veel te veel, maar zonder probleem neemt de ober één bord terug. Het  is  een  smaakvolle  droge  kaas,  maar  van  olie  is  er geen sprake. Een gebrekkige Engelse vertaling waarschijnlijk.  Intussen is er in een zijzaaltje een groep mannen binnengekomen. Opeens verschijnt de patron, de “maestro” zelf, in groot ornaat: grote witte toque op het hoofd, lint over de borst en met een bord in zijn rechterhand. Het personeel schaart zich achter hem en het valt ons op dat één van hen een borstel en vuilblik in zijn hand houdt. Er worden twee schotels gebraden speenvarken aangebracht. Chef Duque doet een hele uitleg – in het Spaans uiteraard - wellicht over de traditionele manier van het roosteren. Daarna begint hij bliksemsnel en vakkundig het varkentje in stukken te snijden met… zijn bord. Er komt geen mes aan te pas, zó mals is het vlees. Het hele ritueel wordt besloten met het aan scherven slaan van het bord tegen de muur, waarna de ober met de borstel alles netjes op het vuilblik veegt. Een onverwacht spektakel. Tijdens het eten hebben we regelmatig een donderslag gehoord, maar we kunnen toch droog terugwandelen naar het hotel. Er is geen mens meer op straat. Er is een mail van H met alleen maar goed nieuws: hij wordt peter van C, het pasgeboren zoontje van A, zijn schoonzus en hij heeft op het werk een dienstwagen gekregen. We sturen felicitaties terug en gaan tevreden naar bed.

 

09:44 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: spanje, castilla-y-leon, segovia |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.