31-10-08

De mooiste kathedraal

Vrijdag 25 mei 2007                      

We kunnen onze ogen bijna niet geloven als we wakker worden: er is geen wolkje aan de lucht en de zon straalt! Als we na het ontbijt buitenkomen is er weliswaar al wat sluierbewolking en is het nog tamelijk fris, maar het ziet er toch naar uit dat we een mooie dag krijgen. We trekken opnieuw richting kathedraal eb maken alle beelden die we gisteren bij grijs weer genomen hebben opnieuw. In de zon ziet de stad er inderdaad veel beter uit, maar hier en daar blijft hij toch wat groezelig. We beginnen in de Iglesia San Gil, een van de oudste kerken van de stad. In een zijkapel is een mis aan de gang en de talrijk opgekomen gelovigen zingen uit volle borst. spanje 45Ik film tot de pastoor me terug wijst. Ook wanneer de gelovigen de kerk verlaten en vóór de kerk nog wat staan na te praten, kan ik enkele stemmige sfeerbeelden vastleggen. Bij de Iglesia San Esteban, waar het interessante Museo del Retablo is ondergebracht, hebben we minder geluk: de kerk is gesloten. Hier loopt een steil pad omhoog naar de ruïnes van de vesting van waaruit je een mooi panoramisch uitzicht krijgt op de kathedraal en de stad. Christiane blijft beneden, maar ik doe toch in ijltempo de beklimming. En dan dalen we af voor een uitgebreid bezoek aan de kathedraal. Hier vallen we van de ene verbazing in de andere: overdadig versierde altaren, schitterende zijkapellen met prachtig beeldhouwwerk, een gouden trap, gangen met prachtige glasramen, unieke religieuze kunstvoorwerpen zoals kazuifels, kelken, enz. Wat een luister! Dit overtreft alle kathedralen die ik ooit bezocht heb, ook die van Salamanca en León denk ik. Alhoewel, een mens vergeet gauw en op den duur sla je alles door elkaar. Dat geldt zelfs voor de stadscentra. Burgos heeft echter wel een specifiek karakter met zijn vele gevels in felle pastelkleuren en vaak mooie muurversieringen en grote loggia’s met kleine raampjes. Vooral de Plaza Mayor is bijzonder kleurrijk en al heeft ze weinig indrukwekkende gebouwen, ze behoort toch tot de mooiste van de reis.  

We ondervinden al snel dat Burgos niet echt een eetstad is. De weinige restaurantjes die er zijn, lijken me teveel op de toeristen afgestemd. We beslissen dan maar om in Casa Ojeda, volgens de toeristische dienst het meest befaamde restaurant van de stad, een kleine lunch te gaan nemen. We waren eigenlijk van plan om hier vanavond lekker te komen eten, maar waarom eens geen twee keer in hetzelfde? Het huis Ojeda beslaat een gans huizenblok en bevat op de benedenverdieping een groot cafetaria-brasserie, een bar en een delicatessenzaak. Het chique restaurant is op de eerste etage. Voor deze middag houden we het bij de brasserie, waar we gelukkig nog een vrij tafeltje vinden. De zaak zit vol met zakenmensen en habitués. We eten er met veel smaak een zeer verzorgd assortiment van streekspecialiteiten: ham, bloedworst, kalfsvlees en een of andere kroket.  Na de middag slenteren we nog wat door de stad om nog wat beelden te schieten. Vooral de Plaza Mayor en de lange paseo’s met hun in elkaar gegroeide kortgesnoeide platanen – je ziet niet meer waar de ene boom eindigt en de andere begint – leveren mooie foto’s op. Nu kan je nog goed tussen de takken doorkijken, maar in de zomer vormen ze spanje 47waarschijnlijk een dicht schaduwrijk dak. Om kwart na vier gaan we wat verpozen op onze hotelkamer (dagboek invullen, foto’s downloaden) en om half zes trekken we al opnieuw de stad in, op zoek naar winkels. Die zijn er nauwelijks – beter gezegd, er zijn er geen – zelfs de Corte Inglès is belachelijk klein en wat ze er verkopen is foeilelijk: ouderwets, felle goedkope kleurtjes. Wat een contrast met het rijke San Sebastian en Bilbao! We drinken nog een glaasje op de Plaza Mayor, maar het is toch maar aan de frisse kant; de zon is namelijk weer verdreven door vrij zware wolken. Tegen half acht zijn we terug op onze kamer. Vóór het eten gaan we nog een aperitiefje drinken in de bar van het theater. Net zoals in Segovia komen ook hier vooral groepjes oudere dames iets drinken, maar vooral kletsen en “zien en gezien worden”. Tegen 21 uur gaan we voor de tweede keer vandaag naar Casa Ojedo, maar in het chique restaurant deze keer. En het is écht wel dé luxezaak van Burgos. Het is zeer groot en we zijn er eens te meer de eersten. In de loop van de avond komt er echter stilaan meer volk maar pas tegen 23 uur zit het restaurant helemaal vol.  We kiezen nog maar eens voor de cordero lechal al horno de leña, melklam op de houtoven, omdat het waarschijnlijk de laatste keer is op deze reis dat we dit kunnen krijgen. Het is weerom heerlijk! Voor de gelegenheid – noblesse oblige…  kiezen we er een Arroyo, Reserva 1999 bij, een betere Ribero del Duero. Het verschil is merkbaar en dus zijn meerprijs waard. We zijn zeer voldaan als we om 23 uur het restaurant verlaten. Het heeft geregend en het druppelt nog een beetje na. We gaan maar gauw naar bed want morgen is een vrij drukke dag.

09:06 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: spanje, baskenland, burgos |  Facebook | |

30-10-08

Pedraza, waar de tijd is blijven stilstaan

Donderdag 24 mei 2007  

Er heerst een grote drukte op de Plaza Mayor deze morgen want het is marktdag. Handelaars zijn bezig hun kraampjes op te zetten en overal staan bestelwagens. Dat wordt een probleem als we hier straks onze koffers moeten inladen. Na het ontbijt gaan we de auto ophalen in de parkeergarage, waar we dank zij de korting via ons hotel maar de halve prijs moeten betalen. We vinden vrij makkelijk de weg naar het hotel terug door de smalle straatjes en dan wurmen we ons een weg door het voetgangersgebied en de drukke markt om de koffers op te halen. Dat lukt vrij goed maar daarna is het minder gemakkelijk om de N110 te vinden richting Soria. Ook nu weer blijkt dat onze gps helemaal niet mee is. Na een kwartier zijn we uiteindelijk op de goede baan. We hebben deze baan gekozen omdat we een omweg willen maken naar spanje 42Pedraza. De “groene” weg erheen is zeer rustig en loopt door een mooi glooiend landschap vol gele en paarse bloemen. Pedraza is fantastisch: het is een klein bergdorpje waar de tijd echt is blijven stilstaan. Hier is in honderden jaren nauwelijks iets veranderd. Op het centrale plein, dat omgeven is door primitieve arcaden zijn we helemaal alleen en we wanen ons in de middeleeuwen. Alles is zeer oud en onaangetast door de moderne tijd. Zelfs de robuuste houten tafels en stoelen van een terrasje lijken honderd jaar oud te zijn. Er zijn talloze pittoreske plekjes en we maken er natuurlijk evenveel mooie plaatjes. De straatjes liggen er zo goed als verlaten bij. In de zomermaanden is het hier wellicht anders want de vele kunstateliertjes en restaurantjes verraden toch wel een grote toeristische drukte. Aan de rand van het stadje ontmoeten we een Amerikaans koppel dat al even enthousiast is als wij. Zij hebben hier overnacht maar konden gisteren het dorpje niet bezoeken wegens de aanhoudende regen. 

Onze volgende halte is Sepúlveda dat in onze reisgids eveneens beschreven staat als een pittoresk stadje. Het ligt tegen een heuvel geplakt en kijkt uit op de vallei van de Rio Duratón. We parkeren de auto beneden op een parking en beklimmen dan de trappen  naar  het  centrum.  Hier is het vrij druk: enkele toeristen maar vooral veel leveranciers met bestelwagentjes die het vrijwel onmogelijk maken om goede foto’s te schieten. spanje 43Het is tijd voor de lunch en we komen terecht in restaurante Cristobal. Het straalt aan de buitenkant weinig authenticiteit uit, maar binnenin des te meer. De meeste tafels zijn bezet: een groep van een twaalftal opgedirkte vrolijke mannen en vrouwen die een familiefeest blijken te hebben, zakenlui in maatpak en… twee pastoors. Wij zijn de enige toeristen. Dit móet wel goed zijn. En dat ís het ook. We nemen de specialiteit van het huis: ¼ cordero lechado asado; geen speenvarken deze keer, maar een piepjong melklam! Een ober brengt het op in een grote aarden kom en trekt het dan vakkundig uit elkaar met zijn handen en een servet. Ook hier komt er geen mes aan te pas. Het spierwitte vlees is zo mals als boter en smaakt heerlijk. Hier hoort alleen brood en wijn bij. Verrukkelijk! Dit is eigenlijk tot nu toe de puurste eetervaring van de hele reis. Vóór we vertrekken, nog even naar het toilet. Het is me al opgevallen hoeveel verschillende benamingen ze hier in Spanje voor het kleine kamertje wel gebruiken: servicios, aseos, toiletas en hier noemen ze het lavabos. Ook de aanduidingen van dames- en herentoiletten zijn nogal divers: cabaleros, hombres en señores voor de heren en mujeres, damas en signoritas voor de dames. 

Als we tegen 15.30 uur ons terug naar de auto begeven, dreigt er onweer en de rest van de weg naar Burgos (ongeveer 135 kilometer) stortregent het. Het is amper 11 graden en de zwarte hemel wordt regelmatig door bliksemschichten verlicht. De autostrade is daarenboven zeer kronkelend en zit vol vrachtwagens. In de buurt van Burgos staat het water in grote plassen op de weg en er zijn – hoe kan het anders - een drietal ongevallen gebeurd. Het is spitsuur als we de stad binnenrijden en de regen stroomt uit de hemel. Gelukkig heeft het hotel een ondergrondse garage waar we kunnen binnenrijden. Het Palacio de la Merced behoort tot de NH Hotelketen en is ondergebracht in een oud klooster. De grote lobby is een mengeling van oude en moderne architectuur de oorspronkelijke binnentuin en claustro zijn omgebouwd tot een chique feestzaal. Natuurlijk is ook de kamer modern en zeer ruim, een ideale plek dus om even te bekomen   van   de  lastige  rit  spanje 44op   de  autostrade  en   een   mooi vooruitzicht voor de komende twee nachten. Het hotel lijkt wel gesponsored door Ford: overal, in de lift, op de deuren, op de kamersleutel, staat reclame voor de C-Max. Ik neem ruim de tijd om mijn boek in te vullen en een douche te nemen. Een warme deze keer… Opmerkelijk is dat er geen gratis internet beschikbaar is; voor een wifi-verbinding vragen ze 10 Euro per uur. Een schande voor zo’n hotel, vind ik. Om 19.30 uur trekken we de stad in. De regen heeft opgehouden maar in de Arlanzón, die vóór het hotel vloeit, staat het kolkende bruine water hoog. We willen al een eerste verkenning doen van de stad en terwijl het niet regent alvast enkele foto’s nemen. We hoeven maar de brug over te wandelen en onder de fraai gebeeldhouwde Arco de Santa Maria door te wandelen om oog in oog te staan met de immense kathedraal. We zijn er echter nauwelijks aangekomen of het begint opnieuw te regenen. Gedaan dus met de foto’s en we gaan meteen op zoek naar een restaurant. Burgos is een grote stad, maar op het eerste gezicht niet erg aantrekkelijk. Het wisselt mooie plekken zoals de omgeving van de kathedraal, de Plaza Mayor en de mooie Paseo de la Isla en del Espolon af met lelijke en groezelige wijken. Vooral aan de achterkant van de kathedraal staan heel wat vervallen gebouwen. Er is door de regen ook niet veel volk op straat en dat draagt natuurlijk nog bij tot een wat trieste sfeer. Na enig zoeken vinden we toch een restaurantje dat er aan de buitenkant enigszins aantrekkelijk uitziet. Ook het interieur met zijn eikenhouten plafond en zwart-wit foto’s van stierenvechters aan de muur is gezellig. Maar… er zitten enkel toeristen. Dat is ook merkbaar aan de kaart: er is maar keuze uit één witte wijn en van de helft van wat op de kaart staat, is niet beschikbaar. De zeebaars waar ik uiteindelijk voor kies, lijkt me helemaal niet vers te zijn. Tegen 22.30 uur liggen we al in bed. Burgos heeft ons nog niet veel aanleiding gegeven tot een tevreden gevoel. Hopelijk krijgen we morgen niet zo veel regen als vandaag.

09:27 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: spanje, baskenland, burgos, castilla-y-leon |  Facebook | |