01-11-08

Gregoriaanse gezangen uit de hitparade

Zaterdag 26 mei 2007  

We geraken vrij vlot weg uit Burgos. We hebben een tamelijk lange rit voor de boeg naar de Rioja. Eerst nemen we een stukje autosnelweg en daarna slaan we af richting Santo Domingo de Silos. Dat is even uit de richting, maar het klooster aldaar schijnt een omweg waard te zijn. Het duurt niet lang of… het begint opnieuw te regenen.  In Covarrubias, een middeleeuws dorpje met oude lemen huizen, houden we een korte stop. Het is een leuk dorpje, maar in de regen ligt het er verlaten en een beetje troosteloos bij. Toch ontdekken we er een aantal mooie en schilderachtige hoekjes.  We trekken verder tot we in een dorpje geblokkeerd worden door een reuzentransport dat zich in een scherpe bocht heeft klem gereden. Een korte omleiding blijkt niet spanje 48voorhanden, maar gelukkig wijst een behulpzame inwoner ons de weg om over een parkeerplaats er toch omheen te komen. Vervolgens gaat het over een splinternieuwe en zeer rustige weg naar Silos. Het blijft voortdurend regenen en als we in Santo Domingo de Silos aankomen, kunnen we niet snel genoeg het klooster binnen zijn. Dit klooster is beroemd geworden door het gave gregoriaanse gezang van de paters, die met een cd enkele jaren geleden de Europese hitparades haalden. Ze gaven zelfs aanleiding tot een soort hype van het gregoriaans omdat de muziek zo rustgevend werkt. De kloostergang is werkelijk prachtig: sierlijke zuiltjes met fraai gebeeldhouwde kapitelen, een mooi plafond en een opmerkelijke keienvloer. Op het einde van het geleid bezoek koop ik 2 cd’s van de paters en we vernemen dat er om 13 uur een heilige mis doorgaat waarop de paters zingen. Dat willen we niet missen. De plechtigheid wordt ingezet met de intrede van een 30-tal bruine paters die zingend de kerk binnenschrijden. Hun gezang klinkt in mijn oren niet mooier dan om het even waar anders. Op de cd zingt waarschijnlijk een elite terwijl er hier van alles tussenzit, en dat is hoorbaar. Een beetje ontgoochelend dus, maar toch een stemmige ervaring. We blijven evenwel niet de hele mis uitzitten en besluiten om te blijven lunchen in het hotel Tres Coronas de Silos, tegenover de kerk. Het ziet  er  mooi uit: een mooie, zwaar bewerkte antieke deur en een gezellig rustiek restaurant. De receptioniste vraagt of we “ahora” of  luego” willen eten, nu of later? Nu natuurlijk, wat een vraag. Ze gaat het vragen in de keuken en het is oké, we mogen plaats nemen. We zijn helemaal alleen in het restaurant. De eerste klanten komen pas ruim een half uur later en nu pas begrijpen we de verwondering van de receptioniste. We waren veel te vroeg. Nog steeds hebben we ons de late eetgewoonten van de Spanjaarden niet eigen gemaakt. Ik kies voor konijn en Christiane natuurlijk niet want konijn is zowat het enige wat zij niet lust; zij gaat voor lamskoteletjes. Beide gerechten zijn prima klaargemaakt , we nemen er een “jarre grande” of een grote karaf rode wijn bij en we likken onze duimen en vingers af. 

Na het eten hebben we nog een 150 kilometer af te leggen. We besluiten om onze route te wijzigen en rechtstreeks naar onze spanje 49eindbestemming Ezcaray te rijden. De weg loopt door een zeer mooi en bergachtig landschap. Mijn benzinetank blijkt bijna leeg te zijn en ik maak me een beetje ongerust over het tanken, want we zijn in een bergstreek en daarenboven is het vandaag zaterdag.  Onze gps biedt uitkomst: hij vindt welgeteld één tankstation en het ligt dan nog op slechts 6 kilometer. Maar… net ervóór is een brug afgesloten wegens herstellingswerken en er blijkt in de hele omgeving geen enkele andere brug noch een ander benzinestation te zijn. Een van de werkmannen zegt dat de klus binnen een half uurtje wel geklaard zal zijn, dus zit er niets anders op dan te wachten. Het valt uiteindelijk nog mee, want het duurt geen 10 minuten voor de versperring wordt opgebroken we kunnen doorrijden. We volgen nu een echt prachtige route door de Sierra de la Demanda. Het regent intussen niet meer en we kunnen volop van het landschap genieten: heuvelachtig, rotsen, groene weiden met bomen en vooral opnieuw veel bloemen, zo mogelijk nóg meer als voordien: geel, paars, wit. We maken een paar stops voor hopelijk prachtige foto’s. 

En dan verlaten we Castilla y León om La Rioja binnen te rijden. Deze streek is genoemd naar de rivier Oja: la Ria Oja. Het is een van de beroemdste wijnstreken van Spanje. We komen in een andere wereld: tamelijk hoog gebergte, dorpen en stadjes met huizen  in  rode  baksteen.  Het  ziet  er  – op de bergen na –    een beetje meer uit zoals bij ons. We belanden zowaar in de mist en het begint opnieuw te regenen; de temperatuur daalt tot 9 graden! In Ezcaray botsen we meteen op ons hotel, het Palacio Azcarate. Het ziet er mooi uit, maar er is een trouwfeest aan de gang en de luide muziek is doorheen het hele hotel te horen, ook op onze kamer. Aan de receptie stellen ze ons echter gerust: we mogen er zeker van zijn dat dit niet langer dan tot 22 uur zal duren. Eerst zien en dan geloven… We hebben nog wat tijd over en besluiten naar Santo Domingo de la Calzada te rijden, wat eigenlijk maar op het programma stond voor morgen. Morgen zullen we dan San Millan de la Cogolla doen in plaats van vandaag. In Santo Domingo de la Calzada is er een kathedraal waarin, ter ere van een oude legende, een levende kip en haan worden gehouden en dat willen we wel eens zien. Als we er aankomen, is de kathedraal echter niet toegankelijk wegens een huwelijksplechtigheid en het zal nog een uurtje duren. We wachten niet en wandelen dan maar even door het stadje. Dat is echter een grote desillusie: er is weinig te zien en de ouderwetse en armtierige winkels doen aan het vroegere Oostblok denken. Trouwens, de hele streek is hier niet zoals we verwacht hadden. In plaats van een bergstreek met riviertjes en pittoreske dorpjes, zitten we in een brede vallei met vrij hoge bergen rondom, maar die zitten inde mist. 

We rijden dus maar terug naar Ezcaray waar overigens ook niet veel te zien valt. We zullen maar onze tijd spenderen aan het zoeken van een restaurant voor vanavond, want in ons hotel is het restaurant enkel open voor groepen. Rebecca, een van de receptionisten, doet ons een suggestie, maar dat ziet er allesbehalve aantrekkelijk uit. Dan maar naar het chique en gerenommeerde restaurant Echaurren, dat vlak tegenover ons hotel gelegen is. Het is er uiteraard ook veel duurder, maar aangezien we beiden toch geen grote honger spanje 50hebben, zullen we het houden bij één gerechtje. Ik reserveer een tafeltje in het moderne (zowel qua inrichting als qua kaart) gedeelte dat zelfs onder een andere naam werkt: El Portal. Maar het is nog te vroeg, dus wandelen we even het stadje in. Het is iets beter dan Santo Domingo, maar toch ook niet echt vet! Er is feest vanavond. Overal  hangen  vlaggetjes,  op  een  pleintje staat een podiumpje en vele mensen (vooral jongeren) lopen rond in opvallende kostuumpjes, die ze precies zelf hebben gemaakt van gordijnenstof met grote felgekleurde dessins. Plots klinken kanonschoten. In de verte naderen dansende reuzen, begeleid door een fanfare en voortdurend knallende voetzoekers. Ze worden voorafgegaan door een tiental kleinere reusjes die proberen de voorbijgangers er van langs te geven met een roede. We slagen er niet in de betekenis van dit folkloristisch gebeuren te achterhalen, maar het is natuurlijk mooi voor mijn videofilm. 

El Portal is dus de moderne vleugel van het gerenommeerde maar klassieke hotel-restaurant Echaurren. Het hotel is nietspanje 51 indrukwekkend – het onze oogt chiquer – maar het restaurant is pure klasse. Er zit een tamelijk luidruchtige groep Nederlanders, maar hun lawaai verstomt van zodra hun eten wordt opgediend. Dit is inderdaad een prima keuken: klassieke basis maar met moderne, zij het niet overdreven, toets. We vergeten natuurlijk ons plan om het bij één gerecht te houden. Na de cigalas saldades de Galicia (langoustines) kiest Christiane kiest voor lomo y castilla de corzo (ree) en ik neem eerst huevo cocinado a bajo temperatura (een gekookt eitje…) en daarna pichón, de beste duif die ik ooit gegeten heb! Er wordt een assortiment olijfolies gepresenteerd en we stellen verheugd vast dat Dauro de l’Emporda,, de olie die we in Burgos gekocht hebben, er ook bij is. Het wordt een van de culinaire hoogtepunten van de reis, en dat zal ook onze portemonnee geweten hebben…

09:09 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: spanje, rioja, baskenland |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.