02-11-08

Een speciale zondag

Zondag 27 mei 2007 

Het is een speciale dag vandaag: het is Pinksterzondag en er zijn bovendien regionale verkiezingen in Spanje. Eens benieuwd of we daar iets van zullen merken, want Spanje staat bekend om zijn folklore bij de kerkelijke feestdagen. Druk is het in ieder geval deze morgen niet! Als we om 9 uur aan de ontbijttafel komen, is er nog niemand. We vertrekken om 10.15 uur en er spanje 52staat een schitterend zonnetje aan een stralend blauwe hemel. Alleen boven de bergtoppen hangen wat wolken. We rijden een dertigtal kilometer naar San Millán de la Cogolla. Daarzijn twee kloosters die samen geklasseerd zijn als Unesco werelderfgoed: Yuso en Suso. Alleen Yuso kan bezocht worden en dan nog enkel met een Gids die… enkel Spaans spreekt, dus we verstaan er opnieuw nauwelijks iets van (misschien moeten we toch eens wat Spaans gaan leren?). In ieder geval geeft dit me wat meer tijd om rustig te filmen, en deze keer is het niet verboden. Het klooster is een centrum voor studie van de Castiliaanse taal, of het huidige klassieke Spaans. Dat komt omdat hier de oudste manuscripten bewaard worden, de Emilianese manuscripten, waarin de basis van het Castiliaans wordt gelegd. Overigens is deze streek ook gekend als de plaats waar het mooiste Spaans van Spanje gesproken wordt; ideaal dus voor taalcursussen.  Een ander hoogtepunt van het bezoek is het reliekschrijn van St. Emilianus (San Millán) met zijn fijn bewerkte ivoren panelen die het leven van de heilige uitbeelden. Onze gids vertelt uitgebreid en langdurig zodat het middag is als we het klooster verlaten.

Het weer is prachtig. Onze tocht gaat verder doorheen de Riojastreek. We rijden door een glooiend landschap met veel groen en natuurlijk veel, spanje 53zéér veel wijnvelden. Opmerkelijk zijn de eerder kleine, ver uit elkaar staande druivenstruiken. Misschien ogen ze zo klein omdat we nog in het voorjaar zitten en groeien ze tegen het najaar groter uit?  Amaai, hier staat nogal wat wijn! Op een bepaald moment rijden we kilometers lang tussen de wijngaarden en de (meestal lelijke) bodega’s of wijndomeinen. Het zijn geen châteaus of chique landhuizen zoals in Frankrijk of Californië, maar eerder grote schuren en opslagplaatsen, die het landschap ontsieren. In de dorpjes waar we door rijden, is er weinig of niets te merken van de verkiezingen. Slechts af en toe zien we enkele mensen samen bij een of ander openbaar gebouw (school of gemeentehuis of zo); eigenlijk precies zoals bij ons. Er zijn wel beduidend minder verkiezingsborden en affiches te zien dan bij ons. Van het Pinksterfeest is er helemáál niets te merken. In tegenstelling tot Kerstmis en vooral Pasen en de Goede Week, wordt Pinksteren in Spanje blijkbaar niet gevierd.

Het is 14 uur en we krijgen honger. Los Arcos ziet er een mooi dorpje uit en we besluiten hier iets te gaan eten. We wandelen door de stadspoort het stadje binnen en komen bij een pleintje met arcaden. Hier moet ongetwijfeld iets gezelligs te vinden zijn, denken we, maar dat valt tegen! Er is alleen een eenvoudige bar met veel en vooral luidruchtig volk. We gaan dus maar even verder zoeken, maar dat levert niets op zodat we op onze stappen moeten terugkeren. Het restaurant is ondergebracht in de kelderverdieping onder oude gewelven, zodat het lawaai hier nóg groter is. Of we gereserveerd hebben? Neen, dat hebben we niet. Bedenkelijk gezicht, even navragen en ja hoor, er is nog een tafeltje vrij. We bestellen twee menu’s del dia. Stilaan loopt de kelder vol met mensen die stuk voor stuk elkaar kennen, aanspreken en omhelzen. Ze zullen zich waarschijnlijk afvragen wat wij hier tussen zitten te doen. We eten er zeer eenvoudig, maar niet slecht. We zijn inmiddels in Navarra, waar ze ook goede wijn hebben. Na de middag gaat het door de vallei van de Ebro naar Logroño, een grote stad die weinig te bieden heeft en die we dan ook links laten liggen. Tegen 16.30 uur bereiken we Dicastillo. Hier hebben we gereserveerd voor één nacht in het Palacio de la Vega., het enige hotel dat we niet via bookings.com hebben besteld. Er is een en ander fout gelopen met de bevestiging van onze reservatie en we zijn er niet helemaal gerust in. Al gauw zien we het imposante kasteel boven op de heuvel uittorenen boven de stad. spanje 54De parking voor het kasteel is leeg en alles ziet er verlaten uit. Nergens een aanwijzing dat dit een hotel is en ook de naam van het kasteel is nergens te lezen. Aarzelend stappen we de binnenplaats op en zien dan toch boven klein deurtje de “H” van hotel hangen met twee sterren onder. De deur is op slot en als we voorzichtig aanbellen (een grote manuele bel klingelt luid over de binnenplaats), schuift iemand aan de overkant een gordijntje opzij. We beginnen ons echt af te vragen of we hier wel op het goede adres zijn. Even later wordt de deur geopend door een wat bizarre man met een staartje in zijn haar, in een witte koksvest en een opvallende geruite koksbroek. “Señor Carlos?” vraagt hij. We zijn dus tóch verwacht. We krijgen eerst een rondleiding door de gangen en de kamers van het kasteel. In de lange gangen houden een paar harnassen de wacht en de kamers zijn gesierd met prachtige plafonds en weelderige haarden en bemeubeld met antiek. “Dit staat allemaal ter uwer beschikking” zegt onze gastheer. Ik denk trouwens dat wij er vandaag de enige gasten zijn, dus we hebben het hele kasteel voor ons alleen! Er is natuurlijk geen lift, maar gelukkig hebben we deze morgen de valiezen wat herschikt zodat we maar één koffer naar boven moeten dragen. We krijgen een ruime en mooie kamer  op de tweede verdieping. Ook hier oude meubels en antiek. Vooral de badkamer is echt oud, maar voorzien van alle nodige moderne comfort. Heel enig zijn de ouderwetse lichtschakelaars die er uitzien als kleine waterkraantjes. Het kasteel is eigendom van het grote wijngoed de la Vega en heeft dus zijn eigen wijn. Jammer genoeg is de winkel in het weekend gesloten, dus het zal niet lukken om wijn van hier mee te nemen naar huis. 

Om 17 uur rijden we, ondanks het feit dat het weer is gaan regenen en er een koude wind waait, nog even naar het nabijgelegen Estella. In de reisgidsen ziet het er een aantrekkelijk stadje uit dat trouwens op de camino naar Santiago ligt en dus druk bezocht wordt door pelgrims. Hier komen we trouwens terug in Euskadi of Baskenland.spanje 55 Maar… in de regen en kou – het is amper 10 graden – ligt het stadje er op deze zondagnamiddag triestig en verlaten bij. We moeten ons zelfs forceren om er toch even rond te wandelen en er is inderdaad weinig te beleven. Er zijn eigenlijk alleen kinderen en tieners op straat. Snoepwinkels zijn de enige winkels die open zijn en, zoals zeer lang geleden bij ons, zie je er de kleine kinderen binnenstappen om er met hun zondagse zakgeld een handvol snoepgoed te gaan kopen. We drinken nog een koffie in een oude, afgeleefde patisserie en keren terug nar ons kasteel. Onderweg houden we nog even halt om het mooie golvende landschap te fotograferen. De hemel ziet dreigend zwart maar in de verte wordt een klein stukje heuvel fel verlicht door een straaltje zon dat zich tussen de donkere wolken heen boort. Wat een contrast en prachtig beeld. We zijn terug op onze kamer om 19.30 uur en moeten toch nog anderhalf uur overbruggen naar het diner. Tegen 21 uur gaan we dan toch naar beneden, benieuwd of er nog volk zal zijn. We zijn in ieder geval de eersten, maar er is ook geen personeel te zien. Nog even wachten dan maar, wat luider praten, eens hoesten,… niemand! Ik ga even om de hoek kijken en zie een verlaten keuken. Het is pas wanneer ik aan de trap voorzichtig “Ola!” roep, dat er reactie komt. Onze vriend met het staartje komt de trappen op met een brede glimlach. Het is 21.25 uur! Hij doet zijn best om Engels te spreken en bevestigt ons dat we inderdaad de enige gasten zijn vanavond. Allen voor ons branden de lichten, is de verwarming aan en is het personeel (2 personen in de keuken, schat ik, plus de kamermeisjes) ingezet. Meer nog: in het restaurant is de hele kaart beschikbaar, plus een menu aan 26 Euro, wijn en alles inbegrepen. Dat kán niet allemaal vers zijn, denken we, en we gaan voor het all-in menu. Eerst krijgen we een cava als aperitief en dan elk twee kroketten. We hoeven niet te kiezen uit de drie voorgerechten, we krijgen ze alledrie! Ongelooflijk! Ik neem vervolgens zeebaars en Christiane iets van toro in rode wijn – dat kan niet anders dan stier zijn. Zoals verwacht is alles van middelmatige kwaliteit, maar ja voor die prijs en… het is toch wel een hele belevenis. De wijn is echter wél klasse! We betreuren dat de bodega gesloten is, maar onze vriend kan ons natuurlijk wel uit de nood helpen met een paar flessen. Dat is voor morgen. Op de kamer zet ik nog even de tv aan omdat er stierengevechten zijn in Estella. Dat blijft toch een merkwaardig gebruik dat enkel in Spanje bestaat en waar wij moeilijk bij kunnen. Het is een barbaars spektakel (folklore of sport?) waarvan de schoonheid mij ontgaat. Het machogedrag van de toreadores is onvoorstelbaar en het is al even onbegrijpelijk hoe de massa zich in dit schouwspel laat meeslepen. Machogedrag en massapsychose. Toch interessant om eens te zien. Maar niet voor lang!

09:30 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: spanje, rioja, navarra |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.