08-11-08

Vierentwintig uren onderweg

Woensdag 13 juli 2005 

Vroeg uit de veren: om 4 uur al loopt de wekker af. Zoals steeds in de nacht voor de afreis, heb ik ook nu onrustig geslapen en bij de eerste klanken van de radiowekker spring ik onmiddellijk uit bed. Aangezien D&D-reizen geen goedkoop luchthavenvervoer voorziet, hadden we een beetje een probleem, want de auto 3 weken in de parking van Zaventem achterlaten is niet alleen wat onveilig, maar vooral zeer duur. Gelukkig kwam Volvo (ongevraagd) ter hulp door ons de diensten van Reginald aan te bieden, de directiechauffeur. Hij is er zoals afgesproken stipt om 5 uur en op deze nevelige, maar mooie zomerochtend rijdt hij ons naar de nationale luchthaven. Het verkeer is verrassend druk, maar toch zijn we al om 5.45 uur in Zaventem. We zijn natuurlijk ruim op tijd en aan rij 9 van Iberia is nog niemand te zien. Of toch... een oudere heer met een sterk West-Vlaams accent AdanA
heeft de ‘Anders dan Anders’-sticker op onze koffers gezien en spreekt ons aan. Of wij ook naar Peru gaan? Zijn naam is André, hij komt uit Koksijde en had vorig jaar al willen inschrijven voor Peru, maar alles was toen volgeboekt. Hij denkt dat we vooraan in de vertrekhal moeten zijn en inderdaad daar staan nog enkele reisgezellen. We kunnen onmiddellijk inchecken en wanneer Marleen van Master Tours om 6.10 uur (het uur van de afspraak) aankomt, is nagenoeg de hele groep al volop aan het inchecken. Marleen vertelt ons dat... Karel onze reisleider zal zijn. Dát valt dus alvast mee!
 

Nu volgt het gebruikelijke lange wachten, want onze vlucht naar Madrid is pas voorzien om 8.10 uur, maar we krijgen de tijd gemakkelijk om: koffietje, winkeltjes, ... Bij de veiligheidscontrole zijn ze strenger dan normaal wegens de recente terreur o.m. in. Londen. Vooral Christiane heeft er last van: ze moet haar heupgordel afdoen en nóg blijft het toestel piepen. Ze moet afgetast worden, en als ze ook dan nog niets vinden, mag ze –gelukkig maar - toch door. Onze vlucht is mooi op tijd en in Madrid zijn we zelfs een tiental minuten te vroeg. We beginnen al een paar groepsleden te kennen en gaan samen op zoek naar informatie over de aansluiting naar Lima. “Delayed!” en nog geen klein beetje: “Estimated Time: 15.20 uur”, dat is 3 uren later dan voorzien! We gaan alvast op zoek naar de juiste terminal en dat blijkt niet bij de deur te zijn. We worden er met een bus naar toe gebracht, maar de meeste anderen moeten veel langer zoeken en komen er pas een half uur later aan. Zij hebben het hele traject te voet afgelegd. Wij hebben intussen vernomen dat de passagiers voor Lima om 13 uur een lunch krijgen aangeboden in het Iberia-restaurant. In afwachting gaan we nog wat “shoppen”, maar dat valt tegen: shops genoeg, maar niets interessants. Ik besef plots dat ik geen schriftje mee heb voor mijn dagboeknotities, dus we hebben meteen een doel voor onze shoppingactiviteiten. Na lang zoeken, in zo wat de laatste shop, vind ik een wat kinderachtig schriftje met... olifantjes op de kaft. Niet echt toepasselijk voor deze reis, maar ja... lamaatjes hebben ze niet. Aan het restaurant van Iberia is het aanschuiven. De zaal, het is meer een grote refter, zit vol Limareizigers aan wie in massa een eenvoudig menu wordt “gevoerd”: champignonsoep, braadkip met frieten, een ijsje en water en rode wijn. Slecht maar ja... honger is de beste saus. Aan tafel maken we kennis met Anja, een Antwerpse van Nederlandse origine die een 24 jaar van haar leven in Zuid-Afrika heeft gewoond en 7 jaar in Australië. Ze is weduwe en geeft les aan de International School in Ukkel. Het grootste deel van het gesprek gaat echter met onze andere tafelgenote: een jonge vrouw op terugreis naar Lima, waar ze woont. Ze spreekt enkel Spaans en zo komt het dat we niet echt veel te weten komen over haar stad en haar land. 

Na het eten staat onze vlucht aangekondigd voor 16.00 uur, opnieuw 40 minuten later dus. We krijgen tegenstrijdige berichten over de gate. André, onze man uit Koksijde, toont zich zeer ondernemend en gaat op informatie uit. Hij werkt voor Bekaert en is duidelijk het reizen gewoon. We hebben de tijd om de rest van de groep wat beter te leren kennen. Er is nog een koppel vijftigers, Antwerpenaren: Willy en Lisette. Hij werkt bij BASF en is een verwoed fotoliefhebber. Hij lacht met het compacte digitale Sony-toestelletje van zijn vrouw. Zelf zweert hij bij de ouderwetse dia’s, die “een warmte hebben die geen enkele digitale foto kan evenaren”. Verder is er nog Christiane, een alleenreizende jonge vijftiger uit Dilbeek en drie jonge mensen, twee mannen en een vrouw. Ik hoor vanop afstand dat zij bij Opel in Antwerpen werken in de vaste nachtploeg. De rest van de groep waart ergens anders rond. Om 15.40 uur begint de boarding, maar het is uiteindelijk toch half vijf als onze Airbus 340-600 van de grond gaat, dat is vier uren later dan gepland. De vlucht duurt 12 uren, dus we zullen pas om 21.30 uur plaatselijke tijd in Lima zijn en dan zullen we exact 24 uren uit ons bed zijn. Het vliegtuig biedt gelukkig mooie, ruime plaatsen. Het is een nieuw toestel, maar er zijn geen individuele videoschermpjes. Nieuw én sensationeel zijn de live beelden bij Peru 5het opstijgen van een camera op de staart van het toestel. Aanvankelijk was het mij niet duidelijk of het echte filmbeelden waren of een animatie, maar het blijkt toch live te zijn. Knap! Tegen 17.45 uur krijgen we een lunch geserveerd, of is het een dinner? Het bestaat uit een slaatje, smaakloze pasta en een gebakje. Zeer flauw. We hebben nog 9 uren te gaan; er is dus al een kwart achter de rug en inmiddels is het donker geworden. Ik begin wat te lezen in een avontuur van inspector Morse en voel me al gauw slaperig worden (ik heb een flesje rode wijn versierd...én een brandy met een koekje). Ik slaag er tenslotte in om een uurtje te slapen. 

Het is bijna 21 uur (4 uur bij ons want zij lopen 7 uur achter) als we in Lima aankomen. Vierentwintig uur geleden liep de wekker af. We zijn van de eersten bij de Immigratiecontrole en na amper 10 minuten zijn we al klaar en is het wachten op onze bagage. Het is druk in de luchthaven die er tamelijk nieuw uitziet en opgefleurd wordt Peru 6door rood-witte versieringen, voorbodes van de nakende Nationale Feestdag. Er staat een hele haag mensen die allemaal wel iemand komen verwelkomen. Sommigen dragen spandoeken met “Bienvenido Amigos” en er staat zelfs een heuse muziekband, met de typische Zuid-Amerikaanse pan- en andere fluiten. Sfeer genoeg. Midden op de eerste rij staat een rijzige man met Burberry-sjaal en beige blazer: Karel, onze gids. Hij spreekt veel en nogal geaffecteerd en doet zowel denken aan een Kurt Van Eeghem-achtige gentleman als aan een taterende verkoper op de markt. Hij bevestigt dat hij nog slechts één à twee groepen per jaar begeleidt, dus we hebben geluk. 

Het is winter in Peru, dus het is hier maar 14° C en er valt af en toe een zeer fijne motregen. Na onze eerste geldwissel (1 sol is ongeveer 10 Bfr), stappen we op de bus die ons in een halfuurtje naar ons hotel brengt. Het is relatief druk op de wegen en vooral de vele grote en kleine bussen vallen op. Onderweg krijgen we de eerste informatie over dit grote land en vernemen dat Peru het derde grootste land van Latijns-Amerika is na Brazilië en Argentinië. Het is ongeveer zo groot als Frankrijk en Spanje samen en telt 27 miljoen inwoners, waarvan er 8 à 9 miljoen in de agglomeratie van Lima wonen. We rijden over brede boulevards langs grootwarenhuizen en bioscopen met reusachtige lichtreclames en doorkruisen de chique San Isidro-wijk op weg naar Miraflores, het luxueuze stadsdeel langs de kust. Daar ligt ons hotel “Sol de Oro” of de gouden zon. We worden er ontvangen met een pisco sour, dé nationale drank, die we vanaf nu bijna dagelijks zullen voorgeschoteld krijgen. Het is een cocktail op basis van pisco (sterke brandewijn), limoensap en geklopt eiwit. Zeer lekker en verfrissend, maar behoorlijk sterk! Karel geeft hier de eerste briefing voor morgen. Het wordt een bezoek aan de hoofdstad en voor ’s middags belooft hij ons meteen een culinair hoogtepunt. Dat begint hier dus goed. Hij legt ons uit waar we hier in de buurt van alles kunnen vinden: grootwarenhuis, internetcafé, winkeltjes voor frisdrank, de zee, een grote marktplaats, enz. Ik vraag me alleen af wanneer we de tijd zullen vinden om die te bezoeken? Morgen vertrekken we immers al om 10 uur. Iedereen is moe en veel zin om in de bar te blijven hangen, heeft wel niemand, of... toch weinigen. Wij zijn op onze kamer om 23.20 uur en vallen weldra in een diepe slaap.

 

08:45 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: peru, lima |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.