19-11-08

Bier dat er uitziet als milkshake van aardbeien

Zondag 24 juli 2005

Als we opstaan, zitten de toppen van de bergen in de mist, maar hier en daar begint de zon er toch door te priemen. Mooi! Om 8.15 uur stappen we op de bus en vertrekken naar Chinchero waar op zondag een grote Indianenmarkt plaats heeft. De weg erheen loopt door een prachtig landschap: enorme rotspartijen in alle kleuren maar overwegend in rode tinten, witte sneeuwtoppen in de achtergrond en een inmiddels opnieuw staalblauwe hemel. In de vallei vormen de glooiende velden een echte lappendeken. Dit is de aardappelstreek. Peru is namelijk de bakermat van onze aardappel; niet minder dan 80 verschillende soorten worden er hier gekweekt. In Chinchero brengen we eerst een bezoek aan een familiaal ambachtelijk textielbedrijfje. Peru 64
De hele familie, kinderen incluis, zijn op de binnenkoer verzameld om ons de verschillende fasen in de productie van textiel te demonstreren. Eigenlijk zijn het bijna allemaal vrouwen en allen dragen ze de lokale klederdracht waarin de bruinrode aardekleur domineert. Scheef op hun hoofd dragen ze een rond klein hoedje. We zien achtereenvolgens hoe de ruwe wol gewassen en op natuurlijke wijze gekleurd wordt, hoe ze vervolgens wordt gesponnen en tenslotte geweven. Het is merkwaardig hoe behendig de vrouwen en ook de jonge meisjes voortdurend in de ene hand een klos laten ronddraaien terwijl ze tussen de vingers van de andere hand de draad spinnen. Ook het weven gebeurt op een speciale manier: aan weerszijden van een lang weefgetouw zit een vrouw op haar knieën en om beurten rollen ze een kluwen wol over de grond naar de andere kant. Het is misschien een beetje een opgezette show, maar het geeft toch een mooi beeld van de ambachtelijke vervaardiging van textiel.
 

Karel leidt ons daarna naar een Incasite aan de rand van het dorp, maar Christiane en ik kunnen het geduld niet opbrengen en we besluiten om meteen naar de markt te trekken. Binnen de omheining van een muur krioelt het van de mensen – voor 90% vrouwen – in een kleurige wemeling.
Peru 66
Overal zie je de meest schilderachtige typetjes aanzeulen met reusachtige bundels op de rug in felgekleurde doeken gewikkeld; hoedjes op het hoofd. Kinderen poseren met lama’s, stokoude vrouwtjes komen bedelen, kinderen bieden hun koopwaar aan. Het is een drukte van belang en er zijn natuurlijk ook veel toeristen. Op de markt zijn er ontelbare tafereeltjes om te filmen en te fotograferen, maar elke foto kost natuurlijk één sol. Gelukkig heeft Roland ons intussen geleerd hoe je ongemerkt kan fotograferen vanop de buik. Het lukt wel niet altijd, maar toch af en toe. Het grote contrast tussen het felle licht en de schaduw speelt ons parten, maar toch genieten we met open camera. Aan de groenten- en fruitstalletjes wordt door de vrouwen druk aan ruilhandel gedaan: een handvol bonen voor een bos peterselie, wortelen voor aardappelen, enz. Mooi om te zien. Tussendoor doen de vrouwen zich te goed aan grote glazen chicha-bier. Het is een schuimend rooskleurig goedje dat doet denken aan een milkshake van aardbeien en dat met gulle scheppen uit een groot vat wordt geschept. Het ziet er best lekker uit, maar als we horen hoe het gebrouwd wordt, is onze goesting snel over. Oude vrouwen zouden de maïskorrels kauwen, het speeksel in potjes opvangen om het vervolgens in vaten onder de grond te laten gisten. Naar het schijnt bedrinken de Indianen zich hier elke zondag en tref je hier ’s avonds tientallen stomdronken mannen en nog meer vrouwen aan, slapend langs de weg. Als we zowat alles gefilmd hebben, trekken we door de smalle straatjes naar boven naar de centrale plaats en de kerk. Dit is pas een pittoreske plek. Onderweg ontmoeten we een bruidsstoet die stilzwijgend en onder begeleiding van een viool, een accordeon en een grote trom door de straatjes trekt. Iedereen zit onder de veelkleurige confetti. De bruidegom lijkt wel 70 jaar oud te zijn. Niettegenstaande de mis al een tijdje afgelopen is, wordt in de kerk nog steeds luidop gebeden onder de leiding van een voorbidder. Het is er pikdonker, maar hoog boven het koor steekt iemand de kaarsen aan.
 

Na dit zeer boeiend bezoek brengt de bus ons naar Maras waar enkele honderden zoutterrassen evenveel vijvertjes vormen met alle kleurtinten tussen wit en donkerbruin en van lichtblauw tot lichtroze. Het is precies het palet van een aquarelkunstenaar. Aan de randen heeft het zout zich afgezet zodat de Peru 68hele vallei er als besneeuwd uitziet. De zoutterrassen bestaan hier al van in de Incatijd en zijn nog steeds in gebruik. Een bijzonder zoutrijke bron vult de waterbekkens en de verdamping door de zon doet de rest tot er alleen nog mooi wit zout overblijft. Langs een stoffige weg zakken we tevoet af naar de terrassen en vervolgens loopt de wandeling er dwars doorheen. Daarbij moeten we balanceren op de smalle en vaak glibberige randen van de vijvertjes en bij momenten is het vrij moeilijk. De wandeling duurt in totaal twee uren en het is snikheet. Hier en daar zijn mensen blootsvoets aan het werk in het zout, onvoorstelbare werkomstandigheden, maar identiek hetzelfde zagen we enkele jaren geleden op Sicilië. De wandeling eindigt tegen de middag in de prachtige Urubambavallei in een lokaal restaurant. Het is een groot en tamelijk chique gebouw met een groot terras met witte parasols. Het draagt dezelfde naam als het restaurant van donderdagavond in Cusco en blijkt inderdaad van dezelfde eigenaar te zijn; ongetwijfeld een vriend van Karel... Er staat een zeer uitgebreid en mooi buffet op ons te wachten en iedereen tast gretig toe. De buikjes zijn al gauw meer dan gevuld en tegen 16 uur zijn we terug in de lodge. De zon is nog altijd aangenaam warm en we genieten er met volle teugen van op het terras van onze kamer. Maar dat is van korte duur: als de zon na een halfuurtje achter de bergen verdwijnt, is het meteen minstens 10 graden kouder. Dan maar een wandelingetje in de buurt van de lodge. Peru 70
We krijgen Anja, Johan en Rita mee en trekken op verkenning. De weg loopt langs enkele huizen en op een paar plaatsen dwars over het erf van een boerderij waar we tussen de koeien, kippen en varkens lopen. De hele weg worden we gevolgd door kinderen, waarvan Nelson duidelijk het haantje-de-voorste is. In het weinige Engels dat hij op school geleerd heeft, praat hij voortdurend en vraagt ons uit. We zorgen dat we aan het hotel terug zijn vóór de duisternis invalt. Daar staat Karel ons op te wachten om ons een beetje weg te houden van het dorpsfeest dat op een weide bij het hotel aan de gang is. Mannen en vrouwen staan er bier en chicha te drinken en velen van hen zijn al duidelijk boven hun theewater. Karel maant ons aan niet te dichtbij te komen want als ze gedronken hebben, weet je nooit. Ik trakteer op een pintje in de bar van de lodge en Karel geraakt gepassioneerd aan de praat over het sociale en politieke leven in Peru en de rest van Zuid-Amerika. Peru wordt door de anderen, vooral door Chili en Argentinië, beschouwd als het “luizige Indianenland”. Die twee landen hebben immers zelf pas welstand bereikt nadat ze de Indianen verjaagd hadden en dát is volgens Karel precies wat Peru ook zou moeten doen. Ik begrijp niet goed wat nu precies zijn houding is ten aanzien van de Indianen: enerzijds lijkt hij hun cultuur sterk te waarderen en te verdedigen, maar nu getuigt hij toch van heel wat minder respect. Een beetje dubbelzinnig toch! Voor het avondeten gaan we nog even naar de kamer voor een warme douche. Onze versgewassen hemden en ondergoed zijn toegekomen van de laundry en we zijn terug helemaal opgefrist. Honger hebben we niet, maar we besluiten om toch maar af te zakken naar het restaurant en een “kleinigheid” te eten. We hebben een babbel met Henri en Annemie en vernemen dat ze in Scheldewindeke wonen en hij een consultantbureau runt dat recent is overgenomen door KPMG. Voor de rest moeten we zelf niet veel zeggen en hoofdzakelijk luisteren naar hún verhalen: hoe mooi ze wel wonen, in welke chique hotels en restaurants ze zoal gaan, hoe leuk golfspelen wel is, enz. We worden er opnieuw moe van en trekken om 22 uur naar bed. Aan de hemel staan ontelbare sterren.

08:34 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: peru, chinchero, maras |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.