22-11-08

Een sensationele ommekeer van het weer

Woensdag 27 juli 2005

Om 6 uur worden we gewekt en trekken meteen de gordijnen open. Niet te geloven! Alle wolken zijn weg en de zon lijkt in al haar glorie haar verschijning te gaan maken. Van een sensationele ommekeer gesproken! Peru 81In die omstandigheden popelen we natuurlijk om opnieuw naar Machu Picchu te trekken, en dat geldt voor de hele groep. Om 7.35 uur zitten we al op de bus naar boven. Het is nu al te warm voor een pull-over en het is noodzakelijk ons goed in te smeren tegen de zon en ook de muggenmelk niet te vergeten tegen de muggen en de steekvliegen. We nemen meteen het steile zigzagpad naar het hoogste punt van de site – waar gisteren iedereen zo pufte... – en binnen de kortste tijd staan we oog in oog met hét postkaartenzicht van Machu Picchu. Schitterend! Nu pas komt de site ten volle tot haar recht in de volle zon en tegen een helderblauwe hemel. Dit overtreft veruit hetgeen we gisteren hier te zien kregen. Een deel van de groep, waaronder ikzelf, gaan nog wat hoger tot aan de Incabrug, ongeveer een halfuurtje klimmen langs een schrikwekkend diepe en loodrechte kloof. Het uitzicht is adembenemend. Het pad Peru 82loopt door een jungleachtige plantengroei en is tamelijk vochtig en glibberig. De brug op de zich is niets bijzonders – je moet trouwens op een grote afstand blijven wegens bouwvallige staat ervan – maar door haar indrukwekkende ligging is het wel de moeite van de beklimming waard. We keren terug op onze stappen naar de plek waar o.m. Christiane is blijven wachten. Sommigen trekken de andere richting uit om via een stuk Inca Trail nóg hoger te gaan. Wij met ons tweeën gaan samen met Christiane en Anja een tweede keer de ruïnes van de oude stad in om de foto’s en videobeelden te schieten die we gisteren gemist hebben omdat wegens geen tijd of teveel mist. We beschikken over bijna twee uren en we genieten ervan. Elk hoekje van elk pad is het fotograferen waard. Tegen 11 uur zijn we terug aan de ingang waar we de andere groepsleden opwachten. Diegenen die de Inca Trail hebben gedaan, hebben de hele voormiddag in het zweet huns aanschijns geklommen maar komen enthousiast en zeer tevreden terug. Het zicht was schitterend en ze zijn vooral trots op hun prestatie. Twee van hen, André en Tijs, hebben de meeste reden om fier te zijn: zij beklommen elk één van de pieken achter de site, en dan nog in recordtempo, respectievelijk 30 en 45 minuten. Gekkenwerk vind ik en toch een beetje macho. Ik ben blij dat we rustig beneden zijn gebleven en tenminste maximaal van Machu Picchu hebben genoten, maar dat zullen die anderen van zichzelf ook wel vinden, denk ik. 

Het is snikheet en de zon brandt. We nemen het middagmaal in ons hotel en om 13.30 uur zitten we terug op de trein naar Ollantaytambo, waar we om 15 uur aankomen, onmiddellijk een klaarstaande bus nemen en om 16.30 uur staan we terug voor het Libertador Hotel in Cusco. Ik heb de voorbije dagen mijn zonnebril moeten missen en ik vermoed dat ik die hier dinsdag op de kamer heb laten liggen. De receptioniste herinnert zich inderdaad iets; ze weet zelfs te zeggen hoe hij er uit zag, maar iedereen bij wie ze navraag doet, blijkt van niets te weten. De bril wordt niet gevonden. Die ben ik dus kwijt. We trekken snel naar onze kamer, Peru 83maken onze handbagage leeg, nemen een verfrissende douche en kleden ons om. We moeten immers nog op zoek naar wat wollen spullen als eigen souvenir en als cadeau voor de thuisblijvers. Wonder boven wonder duurt onze zoektocht niet al te lang want we kennen de stad al een beetje... Op de Plaza de Armas en in de rest van de stad zijn er vele rood-witte vlaggen te zien voor de Fiestas Patrias die vandaag overal met een optocht gevierd worden. Morgen op de échte Nationale Feestdag gebeurt dat enkel in Lima. Voor de gelegenheid zal daar zelfs 2.000 liter pisco uit de fontein op de Plaza Mayor spuiten in plaats van water. In de verte zien we nog net een stoet met veel kabaal en tromgeroffel door de straten trekken. Die hebben we dus net gemist. We stappen nog even een kerk binnen waar net een huwelijksmis begint. De bruid wordt onder bulderende orgelmuziek door haar vader naar het altaar geleid maar ziet er opvallend droevig uit. De kerk is mooi versierd met bloemen maar het zijn vooral de overdadig versierde zij-altaren die onze aandacht trekken. In één ervan staat het beeld van het kindje Jezus gehuld in een rood-wit voetbalshirt. Aan zijn voeten ligt een hele stapel speelgoedjes. De voetbalploeg van Cusco heeft gisteren met 2-0 van Lima gewonnen en daarmee de poort geopend naar de kampioenstitel. Vanavond spelen ze hun laatste match en dan kunnen ze tot kampioen van Peru gekroond worden. Meteen is ons duidelijk dat al dat rood-wit gedoe in de stad niets met de Nationale Feestdag, maar alles met het voetbal te maken heeft. 

De avond begint te vallen en het wordt frisjes, een groot contrast met de hitte van Machu Picchu. Karel heeft voor de geïnteresseerden - dat zijn maar 2 koppels: wijzelf en Henri en Annemie – voor vanavond een tafel gereserveerd in het chique Hotel Monasterio, naar zijn zeggen het beste van Cusco. Later vernemen wij en kunnen we ook zelf vaststellen, dat dit één van de tophotels in de wereld is. Op weg er naartoe komen we langs de Plaza de Armas waar de voetbalgekte haar hoogtepunt heeft bereikt: het hele plein staat vol enthousiaste supporters die er op een reuzenscherm de match volgen. Achter de kathedraal vinden we op een schilderachtig pleintje het 16e eeuwse klooster waarin het Hotel Monasterio gevestigd is. Bij het binnenkomen zijn we meteen onder de indruk van de pracht en praal. Peru 84Het is luxe, maar op een verfijnde manier: stijlvolle antiek in een authentiek decor, d.w.z. een kloostertuin omgeven door een zuilengalerij waarin een deel van het restaurant is ondergebracht. Men wijst ons een tafel toe in dit gedeelte, maar aangezien er verder nog niemand zit, verkiezen we toch in de andere ruimte te gaan zitten. Hier zitten wél enkele gasten, maar Henri en Annemie blijken er nog niet te zijn. De bediening is al even stijlvol als het interieur en de tafel is rijkelijk gedekt, inclusief zilverwerk en kristal. Klasse! We kiezen beiden voor de ‘buquet creyfish’ met witloof en chilisaus en zwarte sesamzaadjes, vervolgens gegrilde alpaca met risotto en tenslotte feuillantine van appel met Calvados (Christiane) en croquantine met aardbeien en aardbeiensorbet (ik). Alles is perfect klaargemaakt en mooi opgediend volgens de regels van de kunst. De alpaca is mooi rosé gebakken en smelt op de tong. Dit zou voor Michelin sterrenniveau zijn. Met een fles voortreffelijke Peruaanse witte wijn erbij, een pisco sour vooraf en een espresso achteraf komt de rekening op 145 dollar. Natuurlijk zeer duur naar Peruaanse normen, maar bij ons zou het nog veel duurder zijn. We proberen niet aan de vele bedelaars buiten te denken. Het is een gezellige avond onder ons tweetjes en we genieten ervan. Van Henri en Annemie eigenaardig genoeg geen spoor. Hebben ze zich bedacht? Het niet gevonden? Ziek geworden? We horen het morgen wel. Op weg naar het hotel ontmoeten we een luidruchtige en juichende groep voetbalsupporters. Ze nemen de hele breedte van de straat én de voetpaden in en we moeten ons tegen de gevels aandrukken, willen we niet onder de voet gelopen worden. Ze hebben blijkbaar gewonnen!

 

09:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: peru, machu picchu, cusco |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.