27-11-08

Terug naar de Provence

Gedurende bijna 15 jaren waren we fervente Frankrijkreizigers. Van 1974 tot 1988 ging onze jaarlijkse vakantie steevast naar Frankrijk: van de Azurenkust tot Bretagne, van de Elzas tot de Provence en alles wat daar tussen lag. We namen nooit de autosnelweg, maar stippelden steeds een route uit langs secundaire departementale wegen die ons door ontelbare rustige dorpjes en provinciestadjes brachten, die de charme van la Douce France uitmaakten. We ontdekten op eigen houtje menig schilderachtig dorpspleintje, prachtige abdijen en kastelen die nog steeds in onze beste vakantieherinneringen gegrift staan. Het waren echter niet alleen deze unieke sfeer en de diversiteit van de natuur die ons aantrokken, maar van in den beginne ook de befaamde Franse gastronomie. Steeds weer maakten we er een zoektocht van naar eenvoudige maar lekkere restaurantjes en af en toe permitteerden we ons ook eens de luxe van een toprestaurant zoals les frères Troisgros in Roanne en l’Auberge de l’Ill in Illhausern. Men moest ons van geen ander vakantieland spreken. Maar op alles komt vroeg of laat sleet; niet dat we in Frankrijk alles gezien hadden, maar op den duur heb je te vaak een déja-vu. Daarenboven deden we ook steeds vaker teleurstellende ervaringen op:  nieuwe wegen en rotondes leidden ons om de pittoreske dorpjes heen en de eenvoudige dorpsrestaurantjes werden steeds zeldzamer of bleken afgezakt tot een zeer bedenkelijk culinair niveau. Frankrijk was niet meer wat het geweest was, vonden wij en vanaf 1989 lieten we het links liggen om binnen en buiten Europa andere landen te verkennen. Frankrijk geraakte hierdoor steeds meer uit onze gratie en er groeide zelfs een negatief vooroordeel over een hopeloos verloederd land. Tot we in 2005 de Loirestreek herbezochten en moesten vaststellen dat het authentieke Frankrijk tóch nog bestond. Later werd dit door een paar korte vakanties in de Elzas en in Marseille bevestigd. En zo groeide de zin om toch nog eens op de ouderwetse manier Frankrijk aan te doen, op zoek naar de goede oude vakantiesfeer. En waarom dan niet de nostalgie volledig haar rechten geven en terugkeren naar Saint-Rémy-de-Provence waar we 34 jaar geleden op huwelijksreis gingen in Hotel Van Gogh? 

We gaan op zoek op het internet en ja hoor, het Hotel Van Gogh bestaat nog steeds en op de foto’s ziet het er nog onveranderd uit, op het zwembad na, dat we trouwens bij ons tweede verblijf in 1988 al hadden leren kennen. Op Booking.com ontdekken we een mooi aanbod voor Le Castelet des Alpilles dat we ons ook nog zeer goed herinneren en waar we destijds heerlijk gegeten hebben. Het restaurant blijkt niet meer te bestaan, maar het hotel is volledig vernieuwd en heeft een ster meer dan Van Gogh. De prijs (76 Euro zonder ontbijt) is zeer gunstig en we besluiten te boeken. Verder wijken we ook nog op en ander punt af van onze oude tradities: deze keer nemen we toch maar de autosnelweg om zo snel mogelijk in het zuiden te zijn. We gaan echter niet zot doen en zowel de heen- als de terugreis over twee dagen spreiden. Benieuwd wat we van het oude Frankrijk nog zullen terugvinden.

09:38 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: frankrijk, provence |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.