03-12-08

Tientallen flamingo's

Donderdag 19 juni 2008

Vandaag zijn we een half uurtje vroeger opgestaan want we gaan naar de Camargue en dat is een eindje rijden. Ter plaatse gaan we een rondrit doen van 95 kilometer. De zon is opnieuw volop van de partij. Ik heb een sms-je gekregen van Hendrik. Die blijkt in Praag te zitten voor een congres en ook daar is het heel mooi weer. Om 9 uur stipt zijn we weg en het is 25 kilometer rijden tot Arles. We herkennen ook hier heel wat van ons vroegere reizen. Arles is een aantrekkelijk stadje dat naar mijn gevoel het meest van allemaal de Provençaalse sfeer uitstraalt. We hebben geen tijd om te stoppen -op reis moet je nu eenmaal keuzes maken- en we rijden langs de drukke ring en de stadsmuren naar de brug over de Rhône. Hier begint de route uit onze reisgids. We volgen de D37 naar Méjanes waar we een eerste stop houden bij het Domaine Paul Ricard, een soort amusementspark waarin de camarguepaarden en -stieren centraal staan. Er is een grote arena maar die ligt er op dit uur verlaten bij. Het is er stofferig en zéér warm. De eerste bussen met joelende kinderen komen er aan en wij maken ons uit de voeten, op zoek naar de echte Camargue. Provence 26Die vinden we amper 5 kilometer verder in het Centre d’Information et Musée de La Capelière. Het museum is zeer klein maar geeft zeer veel informatie over het natuurgebied. Wij zijn echter gekomen voor de randonnée van 1,5 kilometer door het reservaat. Smalle kronkelende paadjes leiden ons door de verschillende landschapstypes van de Camargue: bos, gras- en rietland en de “sansouire”, een zout moerasgebied met laag struikgewas en zeekraal. Er zijn natuurlijk veel mooie en speciale planten zoals de tamarin en de salicorne of zeekraal. Zoals verwacht vliegen hier ook veel vlinders, libellen en andere insecten waaronder natuurlijk zeer veel muggen. Maar gelukkig hebben we onze voorzorgen genomen en ons goed ingesmeerd met muggenmelk. Hier en daar zijn “observatoires” gebouwd van waar je de vogels kan observeren. We zien van op tamelijk korte afstand verschillende flamingo’s. Het zijn zeer elegante vogels en je kan er minutenlang ademloos staan naar kijken, ook al bieden ze weinig spektakel: het enige wat ze doen is op hun hoge steltpoten het ondiepe water waden, onophoudelijk met hun kromme snavel het water afzoeken naar voedsel. Slechts zelden zie je er eentje opvliegen en dan zijn ze op zijn mooist want dan tonen ze de felroze en zwarte veren van hun wijde vleugels. Hier en daar zwemt er tussendoor een eend of vliegt er een andere watervogel op. Het bespieden van de natuur roept bij mij een tikkeltje het safarigevoel op van in de Zuid-Afrikaanse brousse. De wandeling eindigt langs de boord van de Etang de Vaccarès, met zijn 6.500 hectare één van de grootste zoutwatermeren in Europa. Ook hier tientallen flamingo’s.

Het is intussen 12 uur geworden en we mogen stilaan op zoek naar iets te eten. In een natuurgebied is dat natuurlijk niet evident en we hopen in Salin-de-Giraud toch minstens één restaurant te vinden. Onderweg moeten we even stoppen bij twee prachtige witte paarden die een echt clichéplaatje van de Camargue opleveren. Ze laten zich zo graag fotograferen dat je wel zou gaan denken dat ze hier door de toeristische dienst zijn neergezet. Niets is minder waar natuurlijk, want dit is een écht natuurreservaat; alhoewel, of de paarden ook écht wild zijn?... Salin-de-Giraud ontleent zijn naam natuurlijk aan de plaatselijke zoutmijnen. Verder is het een afgelegen, klein en onaantrekkelijk industriestadje met troosteloze sociale wijken. Solvay heeft er een chemische fabriek. Provence 27De Bar des Sports heeft een groot overdekt terras dat tamelijk goed vol zit, voornamelijk met lokale mensen; toeristen zijn er hier nauwelijks. We zijn blij deze plek hier te vinden en nemen plaats in de heerlijke schaduw. De zon brandt op dit middaguur meedogenloos. De levendige en praatgrage dienster is zeer vriendelijk en offreert ons het dagmenu à 17 Euro: eerst een bord tallines (lokale kleine coquillages) en daarna een grote pot mosselen met lekkere knapperige frieten. Dan volgt nog een vers gebakken stuk tarte aux pommes. Met twee halve liters rosé -we hebben rustig onze tijd genomen om ervan te genieten- en een koffie betalen we in totaal slechts 44 Euro! Dit zijn de plekjes die je hoopt te vinden en die reizen zo leuk maken.  

Na de middag besluiten we de verdere route van onze reisgids niet te volgen, maar langs dezelfde weg terug te keren en hier en daar eens een zijbaantje in te slaan. Dat blijkt een uitstekend idee want zo komen we op zeer mooie en ongerepte Provence 28plekjes van de Camargue: vlektes, moerassen, kleine meertjes, rijstvelden en natuurlijk vooral het prachtige Etang de Vaccarès. Bij Beauduc zitten we helemaal op het uiteinde van de weg die langs weerszijden door het water omgeven is. Hier laten we de auto achter en wandelen een stuk verder. Af en toe vliegt er een groepje flamingo’s over en op het water zitten er wel honderd! Dit is de ongerepte Camargue zoals we ze nog nooit gezien hadden. Op de terugweg wordt het beeld compleet door een paar kuddes paarden en een grote kudde zwarte stieren  met enorme scherpe horens. Ze zien er zeer vervaarlijk uit, maar gelukkig zitten ze achter een draad, dus ook die zijn wellicht niet echt wild. Onderweg zien we veel fietsers, vooral Vlamingen die met een bus van “De Zigeuner” uit Sint-Truiden op fietsvakantie zijn. Ze zijn goed te herkennen aan de opvallende gele wimpels achteraan hun fiets. Onze weg loopt verder langs Sambuc en door een mooie, vlakke streek, zeer groen, door de vele regen groener dan normaal, denk ik. De doortocht door Arles verloopt stapvoets. Tegen 18 uur zijn we terug in het hotel. Het is nog steeds 33°. In de zon is het brandend heet, maar in de schaduw is het heerlijk. Dank zij de koele zeebries en de airco in de auto hebben we de hele dag geen last gehad van de hitte en… ook niet van de gevreesde muggen! Geen enkele beet! De muggenmelk die we gisteren in een apotheek in Saint-Rémy gekocht hebben, is duidelijk goed spul! 

We hebben geen restaurant gereserveerd voor vanavond, dus we vertrekken alvast om 19 uur op zoek naar een nieuw goed adresje. De dame van ons hotel heeft ons “Le Jardin de Frédérique” aanbevolen en daar blijkt nog plaats te zijn op het kleine terras. We reserveren een tafeltje maar eerst gaan we nog even op foto- en filmtocht in de binnenstad. We willen onze dagelijkse pastis nemen op het enige terrasje dat we in de binnenstad hebben gevonden, maar… zij hebben geen alcoholvergunning! Dan maar naar de Café des Arts op de ring. Dit is blijkbaar ‘the place to be’ voor de lokale bevolking, vooral voor de “betere” klasse. Ze komen er gezellig kletsen en een glaasje drinken vooraleer naar huis te gaan voor het avondeten. Er heerst dan ook een zeer gezellige drukte en het is leuk om het gaan en komen gade te slaan. Tegen 8.30 uur gaan we naar Le Jardin de Frédérique, waar het intussen bomvol zit. Gelukkig dat we gereserveerd hebben. We bestellen het dagmenu, maar het duurt ruim een uur voor we ons voorgerecht krijgen opgediend! Een tafel Duitsers heeft blijkbaar ook zo lang moeten wachten en wanneer ze er een opmerking over maken, komt de kokkin zelf naar buiten om ze van antwoord te dienen. Algemene stilte bij de verbouwereerde Duisters. Naast ons zit een andere eenzame Duitser die ongeduldig begint te worden. Hij wil namelijk straks de voetbalwedstrijd Duitsland-Portugal van het Europese kampioenschap op tv volgen en ook hij moet lang op zijn eten wachten. Intussen heeft hij al de eerste helft gemist, maar gelukkig houdt zijn dochtertje hem van thuis uit per gsm op de hoogte van de stand: de Duisters leiden met 2-0. Tot overmaat van ramp wordt ons geduld daarenboven niet beloond: het eten trekt op niets en zelfs de wijn is een teleurstelling. In plaats van rosé krijg ik witte wijn, die daarenboven te warm is. Het glas rode wijn bij de kaas is zelf zo warm, dat ik hem niet kan drinken.  Mijn opmerking over de roséwijn wordt tegengesproken: het zou een zeer bleke rosé zijn, maar ik geloof er niets van. Uiteindelijk wordt mijn glas rode wijn niet aangerekend. Dit was ongetwijfeld de slechtste eetervaring van de reis. We hadden er beter aan gedaan terug te gaan bij een van de betere adressen van de vorige dagen. We drinken geen koffie meer en tegen 22.45 uur liggen we in bed.

09:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: frankrijk, provence, camargue |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.