04-12-08

Schitterende kleurentinten

Vrijdag 20 juni 2008

Als ik wakker word, merk ik dat ik toch een drietal muggenbeten heb opgelopen. Hebben de beestjes gisteren dwars door mijn kleren gestoken of hebben ze me vannacht verrast in bed? Ik probeer er af te blijven en heb er zo niet al te veel last van.  Het is vandaag onze laatste dag in de Provence en het is opnieuw schitterend mooi weer. Om 9.30 uur trekken we er voor een laatste keer op uit, richting Vaucluse deze keer: Gordes, Roussillon, Sénanque, Fontaine-de-Vaucluse,… we zien wel. We beginnen met Roussillon, Provence 29het kleurrijke dorpje waar we 30 jaar geleden ook kwamen en waarvan we ons de rode zandgroeven herinneren. Tegen 10.30 uur zijn we er en we beginnen met een bezoek aan de kleurrijke gebouwtjes van l’Observatoire de l’Ocre et Pigments Appliqués. Hier wordt het gekleurde zand dat elders wordt opgegraven verwerkt tot kleurstoffen die door kunstenaars van over de hele wereld worden gekocht. In de barakachtige gebouwtjes kan je de kleurstoffen kopen in poedervorm maar ook in flessen. Op de rekken staan vloeistoffen in alle denkbare zeer felle kleuren: rood, oranje, geel, mauve, blauw in alle nuances. Er is ook een zeer mooie boekenshop. Over een kwartiertje vertrekt een geleide rondgang met fabrieksbezoek, maar we besluiten er niet aan deel te nemen want dat lijkt ons te tijdrovend (ja, we blijven onverbeterlijke onrustige naturen…). Dus slenteren we op eigen houtje een beetje rond op de site. Wat verderop treffen we een ronduit indrukwekkende winkel met alle mogelijk schildersmateriaal en natuurlijk nog meer kleurstoffen. Wat een schitterende tinten! Je mag er jammer genoeg niet fotograferen of filmen. Daarna rijden we richting dorpscentrum waar we parkeren bij de ingang van de Sentier des Ocres. Het is hier dat we destijds ook een wandelingetje hebben gemaakt door het rode zand dat achteraf nauwelijks uit onze kleren  kon gewassen worden. Het is hier amper te herkennen: de hele site is sterk toeristisch uitgebaat: mooi aangelegde paadjes in asfalt, houten trappen en staketsels en een immense parking waar nog nauwelijks een plaatsje te bemachtigen is. 30 Jaar geleden waren we hier nagenoeg alleen en konden we zo de zandduinen inwandelen. We dalen de houten trappen af en komen bij de zandduinen: okergeel gaat over in rood met alle tinten die er tussen liggen. Een onvergetelijk beeld vooral in contrast met de zo stralend diepblauwe hemel. Dit wat nog in ons geheugen zat van de vorige keer. Er loopt een wandelpad in en rond de grillige okerputten en –groeven. Groot is het niet, maar wél sensationeel. Het doet me een beetje aan Bryce Canyon en ander natuurschoon in de Verenigde Staten denken maar ginder was alles natuurlijk veel groter; hier is het kleurrijker! Beiden fotograferen en filmen we er natuurlijk op los. Daarna wandelen we naar het dorp. Wat een hitte intussen, zeker 40°! Onderweg bij de parking hebben we een prachtig uitzicht op het okergeel dorpje dat boven op een heuvel mooi afsteekt tegen de azuurblauwe hemel. Het sierlijke kerktorentje prijkt boven de daken uit en overschouwt dorp en vallei.

Provence 30
Er is vrij veel volk. Christiane maakt de vergelijking met Santorini en ze heeft gelijk. In een totaal andere omgeving en in totaal andere kleuren, is het inderdaad even schilderachtig en overweldigend als ons favoriete Griekse eiland. Net als Santorini baadt het in de zon tegen een felblauwe hemel en net zoals Santorini biedt zich achter iedere hoek een nieuw schilderachtig tafereeltje aan. Hier zouden we een hele dag kunnen blijven om geen tientallen, maar honderden foto’s te maken.   Op het pleintje bij de kerk vinden we een leuk ogend restaurantje. Achteraan heeft het een mooi overdekt terras met een prachtig zicht op de vlakte van de Lubéron. We eten er op ons gemak een eenvoudige, maar lekkere Salade Niçoise en een carpaccio van courgettes en drinken er natuurlijk een fris roséwijntje bij. De sfeer is onvergetelijk. Na het eten beginnen we aan een wandeling door de kleine straatjes en steegjes, overal sfeer en vooral veel kleur. Aan de deur van een delicatessenwinkeltje hangt een briefje dat meldt dat “le fromage de chèvre est arrivé ce matin à 9h26”. We blijven in het dorpje hangen tot 15 uur. We zullen dus de rest van ons programma wat moeten aanpassen.
 

De auto heeft intussen de hele tijd in de volle zon gestaan. De temperatuur is niet te doen, maar gelukkig beschikt onze Volvo over een prima airco. Provence 31We besluiten nog Gordes te bezoeken maar eerst rijden we even langs l’Abbaye de Sénanques, die maar enkele kilometers verder ligt. Onze Duitse tafelgenoot van gisterenavond vertelde ons dat de lavendelvelden, er nog niet in bloei staan. Jammer, want die leveren een grote bijdrage aan de charme van deze mooie locatie. We hadden ons de omweg kunnen besparen, want de velden vóór de abdij kleuren grauw in plaats van blauw. De Romaanse abdij boet daardoor natuurlijk niet in qua sfeer, maar ze is alleen te bezoeken door groepen of op reservatie. We moeten het dus stellen met een wandeling er Provence 32omheen en een kort bezoek aan de kerk. Dan maar meteen naar Gordes. Het zicht op het stadje dat vanop zijn hoge heuvel uitkijkt over de omliggende vlakte is al behoorlijk indrukwekkend. Gordes is een kunstenaarsstadje en een grote toeristische trekpleister, dus we hebben een beetje schrik van de drukte. Maar dat valt mee! Het is trouwens al 17 uur en waarschijnlijk zijn de meeste toeristen al weg. Het is een zeer stemmig stadje. Aan de toegangspoort tot de stad staat een imposant kasteel en op het pleintje een standbeeld. We wandelen het centrum in en ook hier vinden we gezellige straatjes, doorkijkjes, trappen, poorten en vele winkeltjes wiens kleurrijke koopwaar de straat opfleuren in de avondzon: potteries, kleren en tafelkleden in de typische Provençaalse patronen. We kopen twee aarden kommetjes in het meest kitscherige van alle winkeltjes (de andere zijn veel te duur…). In een bakkerijtje kunnen we niet weerstaan aan de lokale lekkernij: we kopen elk een “sacristien’, een lang bladerdeeggebakje bestrooid met bloemsuiker. We besluiten van die rustig te gaan opeten op een terrasje waar we er een mooi opgediend koffietje bij drinken: koffie in een glaasje in zilveren houdertje, klein glaasje water en een lekker zandkoekje en dat alles geserveerd op een zilveren schaaltje. Klasse, maar de prijs is natuurlijk navenant. In deze sfeer en de heerlijke koelte van de vooravond is het echter zijn geld waard. Dit is één van die momenten… 

Het is 18.30 uur als we terug in het hotel aankomen. We hebben vandaag 116 kilometer afgelegd op deze laatste uitstap van onze reis. Gauw wat verfrissen en… de valies maken. Tegen 19.30 uur een laatste Ricard in de Café des Artistes en dan naar onze laatste afspraak: het restaurant van Alain Assaud, voor de gidsen één van de beste adressen in Saint-Rémy. Tot onze verrassing zit er weinig volk. We kiezen voor een menu van 28 euro met alleen Provençaalse specialiteiten: soupe de pistou, barigoule d’artichauts en daarna aïoli. Het is allemaal zeer lekker en ook het kader en de sfeer zijn aangenaam. Er komt een zanger-gitarist binnen die enkele mooie Franse chansons ten gehore brengt. Ook dit roept verre herinneringen op want indertijd gebeurde dat vrijwel iedere avond. Plots worden we opgeschikt door het lawaai van voetzoekers buiten. Er komt een stoet langs met mannen en vrouwen in klederdracht vergezeld van een groep met knallende zwepen. Ze rijden op mooie witte paarden en een koppeltje in een met bloemen versierd rijtuig sluit de stoet af. Dit is ongetwijfeld een bruiloftstoet. Ik haast me naar buiten om foto’s te maken, maar in mijn haast krijg ik de instellingen van het toestel niet geregeld zodat we het moeten stellen met enkele onscherpe opnamen. Na afloop drinken we nog een koffietje op het terras van de Bar des Alpilles. Het is een heerlijke avond. We wandelen een laatste keer door de verlaten straatjes van de oude binnenstad. Alles in Saint-Rémy speelt zich af langs de stadsring. Binnen de muren zijn er enkele mooie winkeltjes maar weinig of geen restaurants en welgeteld één terrasje. Niet te verwonderen dat het er ’s avonds doods is, een groot contrast met de drukte op de vele terrassen langs de ring. Vooral het publiek doet een beetje denken aan de “m’as-tu-vu?”-sfeer van Knokke-Zoute. Zouden hier geen BF’s (Bekende Fransen) tussen zitten? Ongetwijfeld, maar wij kennen ze niet.

09:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: frankrijk, provence |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.