09-12-08

Vaticaanstad maakt zich op voor kerstmis

Donderdag 23 december 2004

Mijn buurman en ikzelf worden gewekt door een vrouw die zegt dat het 6 uur is en tijd om op te staan. Hij had daar waarschijnlijk om gevraagd, maar ik niet! Nadien kan ik nog nauwelijks de slaap vatten want in de kamer naast ons is er voortdurend gerommel en gestommel en om 7.15 scheurt een ambulance met loeiende sirene in de straat voorbij. Ik blijf geduldig in bed liggen en in gedachten probeer ik al op de gebeurtenissen van vandaag vooruit te lopen. Christiane blijft onverstoord door slapen terwijl er meer en meer verkeer op straat is. Om 8 uur vind ik het toch wel tijd worden om op te staan en de verdere verkenning van Rome te beginnen.  

Na het ontbijt gaan we meteen op stap, richting Tiber (Tevere in het Italiaans) die op het einde van onze straat ligt. Er is geen wolkje te bekennen aan de blauwe hemel en de zon is dus van de partij. Rome 7Het is natuurlijk een winterzon en dus toch vrij koud, maar het mooie weer zorgt in ieder geval voor ideale omstandigheden voor video en foto. Langs de oever van de Tiber komen we een man tegen in een prachtige zwarte cape. Een priester? Een rechter? Beide zijn mogelijk want zowel de rechtbank als het Vaticaan zijn vlakbij.  We steken de Ponte Sant’Angelo over naar de Engelenburcht of Castel Sant’Angelo. Aan weerszijden van de brug staan reusachtige barokke beelden van engelen waaraan de brug haar naam te danken heeft. Met het uitzicht op de Engelenburcht én de koepel van de Sint-Pietersbasiliek op de achtergrond, is dit beslist één van de mooiste plekjes in Rome, zeker op dit vandaag met de lage zon en de lichte nevel van een stralende winterse dag. 

Langs de andere oever van de rivier lopen we recht op het Sint-Pietersplein dat er prachtig bijligt, badend in de zon. Er is nog weinig volk en midden op het plein staat een grote kerstboom en is men bezig een kerststal op te bouwen. We besluiten eerst de Vaticaanse Musea te bezoeken en dat is een hele wandeling, helemaal langs de buitenmuren van het Vaticaan. Onderweg zien we de beroemde Zwitserse Garde maar die zijn in “wintertooi” en een donkerblauwe lange cape en dito muts onttrekken de typische blauw-geel-rode strepen van hun uniform aan het oog. Alleen aan hun benen is een stukje kleur te ontwaren. Om 10.15 uur gaan we het museum binnen. Het is een veel moderner gebouw dan ik had verwacht en van de gevreesde lange rijen toeristen is niets te bespeuren. Het is druk, maar zeer goed te doen. In het begin gaat het traag want we willen elk beeld en schilderij bekijken, maar hoe verder we vorderen, hoe sneller we er door gaan. Er is immers zóveel te zien. Hoe dieper we in de musea doordringen, hoe rustiger het ook wordt en in de befaamde Sixtijnse Kapel kunnen we zolang vertoeven als we willen. In normale tijden is het verplicht door te lopen om opstoppingen te vermijden en iedereen de kans te geven het schitterende levenswerk van Michelangelo te bewonderen. Rome 8Wij gaan er een tijdje bij zitten en bewonderen ademloos stuk voor stuk de taferelen die ons van de zovele afbeeldingen zeer vertrouwd zijn, maar in werkelijkheid toch nog verrassen door hun unieke kracht en expressieve uitdrukking. De kleuren, die tamelijk recent in één van de grootste restauratiewerken van de vorige eeuw in hun oorspronkelijke staat zijn hersteld, zijn veel heviger en harder dan ik mij had voorgesteld en daardoor komt het geheel wat “onecht” over. Dat wil zeggen, niet zoals de foto’s die meer in fletse en zachtere kleuren waren. Ik voel me zelfs een beetje bedrogen, maar zo zal Michelangelo het wellicht bedoeld hebben. De kapel is ook kleiner dan ik had verwacht. Er mag niet gefilmd worden, dus ik kan zonder probleem rustig genieten. 

De andere zalen, gangen en kamers van het museum zijn ronduit overweldigend! Vooral de Stanze di Rafaello, een viertal kamers die door Rafael van kop tot teen, d.w.z. elke muur en het hele plafond, schitterend zijn beschilderd, zijn uniek. Maar in elke ruimte zijn er verrassende en bekoorlijke details te bewonderen: sierlijke beelden, elegante fresco’s op muren en plafonds, kunstig bewerkte deuren, majestueuze zalen met grote marmeren zuilen, kleine en grote meubelen. Bijna overdadig! Dit is waarlijk één van de mooiste musea ter wereld. Ik kan bijna niet ophouden met filmen; ik zie voortdurend details die ik op beeld wil vastleggen en meenemen naar huis. Om ook beelden van de Sixtijnse Kapel te hebben, koop ik een DVD van de Vaticaanse Musea. 28 Euro! Achteraf gezien had ik voor die prijs beter een mooi kunstboek kunnen kopen. 

We verlaten het museum via de wel heel speciale wenteltrap die er met zijn twee in elkaar gevlochten spiralen uitziet als een slakkenhuis. Van bovenuit gezien biedt dat een spectaculair beeld. Rome 9Als we op het Sint-Pietersplein komen, zijn de voorbereidingen voor Kerstmis in volle gang. Er staan dranghekkens en een hele rij scanners. De kerststal begint vorm te krijgen en er zijn vrachtwagens zand aangevoerd en grote olijf- en palmbomen om het decor te bouwen. Wij besluiten eerst de koepel van de Sint-Pietersbasiliek te beklimmen. Aan de ingang waarschuwt een bordje de hartpatiënten voor de vele trappen. Wij nemen de lift voor het eerste deel maar daarna wachten ons nog 320 trappen in een smal gangetje tussen de schuine binnen- en buitenwand van de koepel zelf. Aan de basis van de koepel kunnen we langs de binnenzijde op een passerelle rondlopen, 119 meter boven het koor van de basiliek. De toeristen beneden zijn nietige figuurtjes en de hoogte doet ons duizelen. Gelukkig is alles goed afgeschermd met een metershoog hekwerk. De wand van de koepel zelf is hier versierd met mozaïeken in beige-bruine tinten die er van dichtbij zeer grof uitzien maar van beneden natuurlijk heel fijn. Indrukwekkend. Tijdens de klim is het gangetje zo smal dat je nergens kan rusten zonder de anderen op te houden, dus we puffen wel even als we de top bereiken. Hier kan je aan de buitenkant helemaal rondwandelen en genieten van het panoramisch uitzicht op Rome en omgeving.
 Rome 10
Met het heldere weer van vandaag lukt dat prima en aangezien het nagenoeg windstil is en het zonnetje toch wel warmte geeft, is het er heerlijk toeven. Het meest intrigerend is nog een prachtige witte villa midden de grote en mooie tuinen van het Vaticaan. We vragen ons af wie daar wel mag wonen, al was het maar als conciërge. We dalen opnieuw de trappen af en vooraleer we de lift nemen, wandelen we nog even rond op de daken aan de voet van de koepel. Hier komen we vlak achter de enorme heiligenbeelden boven de cirkelvormige colonnade die het Sint-Pietersplein omringt. Dé plek voor een algemeen beeld op het prachtige plein dat o.m. door Michelangelo is aangelegd. Je kan hier rustig rondwandelen en hebt helemaal niet het gevoel van op het dak  van een kerk te zitten, maar eerder op een pleintje of binnenkoer. Er is zelfs een winkeltje, annex bar met zitbanken langs de buitengevel.
 

En dan is het tijd voor de Sint-Pietersbasiliek zelf, hét mekka van de katholieke kerk, de kerk die iedereen kent zonder er ooit een voet binnen te hebben gezet. Daar gaan wij alvast iets aan doen en ze toevoegen aan ons inmiddels lange lijst van monumenten die zich in ons bezoek mochten verheugen. Bij het binnentreden zijn we meteen onder de indruk van de immense ruimte, het vele marmer Rome 11en de kolossale beelden op de pauselijke siergraven. In een van de zijaltaren schittert de wereldberoemde Piëta van Michelangelo. Ook hier zijn de voorbereidingen bezig voor de kerstviering en daardoor kunnen we niet dicht bij het centrale altaar komen met het bekende baldakijn op zijn sierlijke gedraaide zuilen. Van op afstand is het echter niet minder indrukwekkend. Deze kerk overtreft inderdaad alle andere kerken en kathedralen die we eerder bezocht hebben, maar dat zal waarschijnlijk ook wel iets met de symboolwaarde ervan te maken hebben als centrum van de katholieke kerk. Aanwezig te zijn in het Vaticaan heeft trouwens helemaal iets mystieks en wekt bij mij althans een gevoel dat moeilijk onder woorden te brengen is. Ongewild raak je onder de indruk en wekt deze omgeving eerbied en ontzag op. Je voelt je klein in zo’n immense ruimte en rijkdom en dát is precies het gevoel dat de grote wereldmachten willen opwekken, of het nu de kerkelijke of de wereldlijke zijn. Denk maar aan de vele boeddhistische tempels, de machtige bouwwerken van de Inca’s, de imposante kathedraal van de Mormonen in Salt Lake City maar ook aan Versailles,  het Kremlin, de Hermitage in Sint-Petersburg en elk koninklijk paleis, waar ook ter wereld. Ook al staat de luxe in schril contrast met de grote armoede in de wereld, als symbool is de rijkdom van het Vaticaan m.i. te verantwoorden, hoe moeilijk dat op het eerste gezicht ook is. 

Het is bijna halfdrie als we het Vaticaan verlaten en via de Ponte Vittorio Emmanuele terug de Tiber Rome 12oversteken, richting stadscentrum. Even over de brug vinden we een aantrekkelijke pizzeria en de Pizza Margharita en Capricciosa met een karafje simpele huiswijn smaken als een koningsmaal. Dat is meer door de honger en de gezellige sfeer dan door de kwaliteit ervan. En dan duiken we de wirwar van kleine straatjes in waar de échte Romeinse sfeer ons in verrukking brengt. Dit is weer het echte Italië: smalle straatjes, opletten voor de brommers, winkeltjes, pratende en gesticulerende mannen, oude vrouwtjes op boodschappen en natuurlijk de vele aanlokkelijke eet-en drankwinkeltjes. We gaan op zoek naar het chique winkelcentrum van de Via del Corso, Via della Croce en vooral de Via Dei Condotti waar Armani, Gucci, Ermenegildo, Vuitton en álle anderen hun winkels hebben. Het is wat zoeken en net niet verdwalen, maar we vinden het wel. De winkels zijn minder indrukwekkend. Er zijn er zeer veel maar alles is wat minder exclusief en zeker niet zo modern en dat geldt ook voor het winkelende publiek. Onderweg stappen we aan de Piazza San Lorenzo in Lucina bij Ciampini binnen, een oude patisserie met tearoom. Het interieur heeft iets van een intiem salonnetje uit het begin van de vorige eeuw met boekenkasten en een open haard met antiek op de schouw. Boven elk tafeltje is er aan de muur een rek in blinkend koper bevestigd dat er uitziet als het bagagerek in een luxueuze treincoupé. Mooi, maar vooral handig, want het is er niet groot en de ruimte moet maximaal benut worden. De bediening is al even stijlvol als de rest: een oude ober in lichtgrijs rokkostuum draagt alleen al met zijn aanwezigheid bij tot de rijke salonsfeer van de vorige eeuw. Af en toe komen zowel mannelijke als vrouwelijke individuen binnen om in een recordtempo een espresso te nuttigen en binnen een paar minuten opnieuw te verdwijnen. 

Aan het einde van de Via dei Condotti ligt de Piazza di Spagna met de befaamde Spaanse Trappen. Rome 13Hier verzamelen de toeristen die, gezeten op de trappen tussen de vele bloemen, een rustplaatsje vinden met een mooi uitzicht op... de andere toeristen. Nu is het winter en dus minder druk. De kerstrozen doen hun best om de zomerse kleurenpracht te evenaren, maar slagen daar niet echt in. Een grote kerststal op het plateau halverwege de trappen slaagt er al evenmin in om wat kerstsfeer te brengen en aangezien op de koop toe de Trinita dei Monti-kerk op de top van de trap helemaal achter een groot doek schuil gaat wegens restauratie, blijft er nog weinig aantrekkelijks over. Dit valt dus wat tegen. Vooraleer we naar het hotel terugkeren, besluiten we toch maar eens op verkenning te gaan, op zoek naar een restaurant dat op kerstavond open is. Onze ervaringen in Lissabon en vooral twee jaar geleden in Madrid, waar het op kerstavond zo doods was dat we slechts op het  allerlaatste moment één enkel geopend restaurantje vonden, ligt nog vers in het geheugen. We proberen eerst in het sterrenrestaurant Iel Convivio, maar dat is zelfs nú al gesloten, evenals de aantrekkelijk ogende Osteria del Antiquario aan de Via dei Coronari. Het blijkt dus ook hier niet zo eenvoudig, maar na heel wat straatjes in en uit vinden we in de buurt van de Piazza Navona toch een aanvaardbaar restaurant dat morgenavond open is en een kerstmenu aanbiedt. De prijs weerhoudt ons echter om te reserveren, maar we houden het alvast in petto. Net voor we aan het hotel terug zijn, valt mijn oog op de kaart van het chique Hotel Rafaël. Het ziet er weliswaar net iets té chique uit, maar dan blijkt de prijs voor het kerstavondmenu “slechts” 80 Euro per persoon te zijn en dat is slechts 5 Euro duurder dan het andere. Dus... doen! 

We zijn nu gerust en besluiten voor een aperitiefje naar een wijnbar te trekken, recht tegenover het hotel. Het is een hippe, moderne bar en we verheugen ons niet alleen in een fris glas witte wijn maar hopen ook op enkele lekkere hapjes die ze er ongetwijfeld bij serveren. Maar... de zaak gaat pas om 19.30 uur open en we mogen dus opnieuw op zoek. Alsof we nog geen kilometers genoeg gedaan hebben vandaag, moeten we tot op het einde van de Corso Vittorio Emmanuele wandelen voor we iets vinden. Gelukkig zijn we nog niet té moe. We komen terecht in de Bulldog Inn, een drukke, donkere maar op het eerste gezicht gezellige bier- en wijnbar. Het is er echter zeer lawaaierig, je zit er op ongemakkelijke lage stoeltjes en... de wijn trekt op niets! Dan maar terug naar het hotel. Wéér een fikse wandeling en nu beginnen mijn voeten toch wel pijn te doen. Een warme douche doet echter wonderen en om 20.30 uur zakken we af naar de Cantina del Vecchio, in de Via dei Coronari waar we gisterenavond van zo’n lekkere wijn met hapjes hebben genoten. Ook als restaurant is dit een voltreffer: eenvoudig maar mooi kader, gezellig, mooie muziek, vriendelijke bediening en het belangrijkste: lekker eten. We hebben heel wat om over na te praten en we hebben na twee dagen eigenlijk bijna alles al gezien wat we gepland hadden. Alleen nog de Campi dei Fiori en Trastevere. Dat is voor morgen.

09:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: italie, rome |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.