10-12-08

De vooravond van kerstmis in Rome

Vrijdag 24 december 2004

Deze morgen blijft het stil op de gang, maar toch ben ik al wakker vóór 7 uur. Ik tracht me stil te houden om Christiane niet wakker te maken en lig na te denken over mijn eerste indrukken van Rome. Zoals ik al zei is het een veel grotere stad dan ik had gedacht. In Europa kunnen alleen Parijs en Londen de concurrentie aan en Wenen zit ook in de buurt. Maar het is en blijft een moeilijke stad. Ik krijg er geen zicht op en dat komt omdat er geen duidelijke structuur zit in het oude centrum; er zijn alleen kleine straatjes en weinig of geen grote boulevards. Gelukkig is Christiane een perfecte gids, ook al is haar stadsplannetje weinig gedetailleerd.  

Om 8 uur vind ik het toch tijd om op te staan, we zijn immers niet naar Rome gekomen om te slapen. Er is geen zon vandaag. Het is bewolkt met hier en daar een beetje blauwe lucht, maar jammer genoeg ook enkele “vuile zwarte” wolkjes. Na een uitgebreid ontbijt vertrekken we om kwart voor tien voor onze tweede marathon van Rome. We beginnen met de Campo dei Fiori,

 Rome 14
die we bewust ’s morgens willen doen omwille van de grote groenten-, fruit- en bloemenmarkt.  En die is ronduit schitterend: talrijke kraampjes waarvan de verkopers al even kleurrijk zijn als de producten die ze verkopen: alle mogelijke vruchten en groenten maar ook vis, vlees en kaas. Je zou niet zeggen dat het kerstmis is want niettegenstaande de zon niet van de partij is, is de sfeer bijna zomers. Mooi ook om te zien hoe de oude Romeinse dametjes zich hebben opgesmukt om hun inkopen te komen doen. Met de feestdagen in het verschiet is hun boodschappenlijstje extralang en hun  tassen algauw rijkelijk gevuld. Mijn aandacht wordt getrokken door een vrouwtje dat geduldig een soort stengels, het lijkt wel reuzen-rucola, van hun bladeren ontdoet om ze vervolgens door een klein metalen roostertje in reepjes te trekken. Het blijken puntarelle te zijn, een lokale specialiteit die behalve in Rome enkel in de buurt van Napels te vinden is en dan nog alleen in deze periode van het jaar. We slenteren ruim een uur tussen de kraampjes en halen er natuurlijk ons hartje op met video- en fotocamera. 
 

Vlakbij ligt de Piazza Farnese. Het plein wordt gedomineerd door een fontein die lijkt op een grote badkuip. Ik lees in mijn Capitoolgids dat het inderdaad een echte badkuip is die in de Romeinse oudheid als publiek bad dienst deed. Rome 15Het plein kan niet Italiaanser: rondom oude huizen met afgebladderde geelgekleurde gevels, dito luikjes en elegante balkonnetjes. De hemel is intussen nog grijzer geworden en het begint zowaar te motregenen. We gaan op zoek naar 2 kerken: de San Luigi dei Francesi en de Sant’Agostino waar respectievelijk werken van Caraveggio en Rafaël te bewonderen zijn. Door de wirwar van straatjes zijn beide kerken moeilijk te vinden en plots, net wanneer we denken dat de xxx om de hoek ligt, staan we... vlak voor ons hotel. Dat komt eigenlijk goed uit want nu kan ik de mooie brochures die ik in de toeristische dienst heb gekregen, naar de kamer brengen en mijn pet gaan ophalen. Via de Piazza Colonna gaat het nu naar de Trevifontein, Rome 16één van de toeristische topattracties van Rome, en dat merk je onmiddellijk aan de vele bedelaars, straatverkopers, goedkope winkeltjes en restaurantjes met “binnenroepers”, kortom alle bestaande toeristenvallen. De fontein is wel degelijk indrukwekkend en de drukte valt nog mee. Het is inmiddels middag en we moeten op zoek naar een restaurant. We keren op onze stappen terug naar de Enoteca e Taverna Capranica aan de Piazza di Montecittero. Het interieur is zeer typisch: eenvoudige houten tafeltjes en stoelen en tegen alle wanden zijn er kasten en rekken tot aan het plafond waar behalve honderden flessen wijn ook kook- en wijnboeken uitgestald staan. Oude foto’s en affiches versterken de nostalgische sfeer. We kiezen beiden op de kaart een gerecht met verse truffels en met daarbij een glas rode wijn uit Campania, die ons door de dienster is aanbevolen, wanen we ons zoniet in dan toch dicht bij de hemel. We moeten echter maat houden want vanavond wacht ons natuurlijk een uitgebreide kersttafel. 

Na de middag gaat het opnieuw naar het winkelcentrum, op zoek vooral naar de “eetwinkels” in de Via delle Croce. Eerst springen we even binnen in het enige grootwarenhuis in het Romeinse centrum: La Rinascente. In vergelijking met het gelijknamige warenhuis in Milaan valt het een beetje tegen. De eetwinkeltjes zijn overvloedig gevuld met een grote keuze aan verse en bereide gerechten; de patisserieën puilen uit van taarten en gebakjes van alle mogelijk vormen en smaken, maar nergens zijn er de lange rijen wachtenden die we de vorige jaren in Madrid en Lissabon zagen. Het is mooi om te zien en in rond te dwalen, maar ook hier weer ontbreekt de echte kerstsfeer. We komen opnieuw aan de Spaanse Trappen en op een boogscheut daar vandaan stappen we binnen in het beroemde Caffè Greco voor een koffie.

Rome 17
Hier is alles in eeuwen onveranderd gebleven. Eigenlijk is het een aaneenschakeling van eerder kleine kamers en salonnetjes die knus zijn ingericht en allemaal vol zitten met evenveel toeristen als lokale (meestal oudere) dametjes. Ook hier weer is de bediening toevertrouwd aan mannelijke obers in rokkostuum, die zo uit een film lijken te zijn gestapt. Nadien zwerven we nog wat door enkele smalle straatjes met talloze chique winkels, maar de drukte neemt zienderogen af. De mensen trekken naar huis om er in familiekring kerst te vieren. Ik besluit om een exemplaar te kopen van “l’Osservatore Romano” om iets te weten te komen over het tijdschema van de gebeurtenissen van morgen in het Vaticaan. Er staat tot mijn verrassing niets over in. Om 17.15 uur zijn we terug in ons hotel maar het lijkt ons toch té lang om tot 20 uur op onze kamer te zitten wachten. En als we nog eens naar de kerststal gingen kijken op het Sint-Pietersplein? Het is een eindje wandelen, maar daar zien we niet tegen op. 
 

Het is beginnen regenen, dus we stappen flink door en na een kwartiertje komt het Sint-Pietersplein in zicht. Er lijkt iets gaande te zijn. Al van ver zien we blauwe flikkerlichten en hoe nader we komen, hoe duidelijker het is dat het plein door de politie is Rome 18afgesloten. Anderzijds horen we ook veel muziek wat bijna als een Vlaamse kermis aandoet. Er blijkt helemaal niets aan de hand te zijn, behalve dan dat er vóór de kerststal een show plaats heeft die rechtstreeks wordt uitgezonden door Telepace, de tv-zender van het Vaticaan. In de druilerige regen en voor niet eens zo veel publiek, staat een Andrea Boccelli-achtige tenor in een witte jas te zingen. Het is nog geen 19.00 uur en, je gelooft het niet, maar er staat al een rij mensen aan te schuiven voor de middernachtmis. De deuren zullen opengaan om 22.00 uur en de mis begint om middernacht. Nog vijf uren dus! Aan de rand van het plein staat een journalist klaar om zijn live statement te doen voor een of andere tv-zender. Her en der doen andere ploegen hetzelfde. Het bestelwagentje van de cameraploeg heeft een Nederlandse nummerplaat, maar de man zelf praat Engels met de technicus. Het duurt een hele tijd en we wachten samen met hem geduldig af. We willen horen wat hij vertelt aan de Nederlandse kijkers. Als hij eindelijk zijn ding kan doen, blijkt het een Amerikaan te zijn in een rechtstreekse verbinding met “You guys in New York”, maar we kunnen niet uitmaken voor welke zender hij werkt. Hij vertelt dat de grote kerstboom traditiegetrouw uit Polen komt en dat de paus morgen voor de 27e keer zijn kerstzegen zal geven. Wanneer alles voorbij is, gaan we van meer nabij naar de show kijken. De operazanger beëindigt zijn laatste nummer en valt daarna ontroerd in de armen van een man. Zijn impresario? Zijn vader? Dit is voor hem duidelijk een groot moment geweest. Intussen is er een interview bezig met de koorleider van een koor uit Fatima, dat vervolgens een paar Portugese kerstliederen ten gehore brengt, waarna een bisschop (of kardinaal) een soort preek houdt. Daarna volgt een gezamenlijk gebed. Alles bij elkaar toch een speciaal soort tv-show. Plots merk ik dat een aantal persfotografen hun enorme telelenzen gericht houden op twee verlichte vensters op de bovenste verdieping van het Vaticaan: de vertrekken van de paus. Misschien hopen ze een glimp van de heilige vader op te vangen, maar er is geen teken van leven te zien. Later zien we op de televisie in onze hotelkamer dat de paus voor het venster is verschenen om de zegen te geven met de vredeskaars en alzo de kerstviering in te zetten; een traditie waar we geen weet van hadden en die we dus net gemist hebben. 

Tijd om terug te keren naar Hotel Genio en ons nog even te verfrissen vóór het grote kerstdiner. Tegen 20.00 uur zijn we in Hotel Rafaël, op nauwelijks tweehonderd meter van ons hotel. Het is inderdaad een chique bedoening. Het restaurant is zit al tamelijk vol met al even chique mensen. Het interieur is stijlvol en eerder klassiek maar met hier en daar wat moderne accenten: allemaal verwijzingen naar Picasso, die zijn naam geleend heeft aan het restaurant. Het menu van “La Cena della Vigilia Natale” is ronduit indrukwekkend: niet minder dan 7 gangen en op het einde dan nog de panettone en pandoro toe, die in Italië blijkbaar typisch bij kerstmis horen. Alles wordt zeer snel, zij het heel vriendelijk, opgediend en het is lekker en verzorgd maar toch eerder hotelkost dan grote gastronomie. Het prijskaartje is ook feestelijk: 80 Euro per persoon, zonder de wijn. Als we om 23.00 uur terug naar het hotel wandelen, is het doodstil op straat. En het regent nog steeds.

09:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: italie, rome |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.