11-12-08

De laatste "Urbi et Orbi" van Johannes Paulus II

Zaterdag 25 december 2004

Kerstmis is natuurlijk nergens hetzelfde als in Rome. Samen met Pasen is het namelijk de dag waarop in het Vaticaan de Heilige Vader zijn pauselijke zegen “Urbi et Orbi” uitspreekt. Dat willen we wel eens meemaken, tenminste als we er niet té lang moeten voor wachten of niet té ver achterin in de menigte moeten staan. We besluiten dan ook om niet te laat maar ook niet te vroeg te vertrekken. Eerst nog op het gemak ontbijten, maar dat valt vandaag een beetje tegen. Wegens Kerstmis is er wellicht weinig personeel en we krijgen in tegenstelling tot de vorige dagen oude broodjes en in plastiek verpakte croissants voorgeschoteld. Er is echter wél kerstgebak en we doen ons dus maar tegoed aan de lekker malse panettone en pandoro. Ze smaken heerlijk! 

Tegen 10.30 uur trekken we door de stille straten in de motregen richting Vaticaan. Hoe dichter we naderen, hoe drukker het wordt maar op het Sint-Pietersplein kunnen we toch tot vlakbij het dranghek komen. We besluiten hier alvast plaats te nemen en zo staan we op de eerste rij achter de zitplaatsen, die wellicht voor genodigden zijn voorbehouden. Groot is onze verbazing echter wanneer het dranghek voor onze neus wordt weggenomen. We blijven eerst wat aarzelend staan, maar vragen ons uiteindelijk toch af of we niet binnen zouden gaan. Stapje voor stapje schuiven we naar binnen en... niemand houdt ons tegen. We gaan dan maar regelrecht naar de eerste rij stoelen in het rechterblok, waar nog niemand zit. Op de eerste rijen van het middenblok zitten groepen kinderen in schooluniform. Een man van de ordediensten zegt ons dat eerst het middenblok vol moet vooraleer er rechts mag ingeschoven worden. We druipen dus wat ontgoocheld af maar wanneer we zien dat twee nonnetjes toch op de eerste rij mogen plaatsnemen, kruipen we weer naar voor en nemen vastberaden de eerste twee stoelen van de derde rij in. De ordehandhaver zegt niets meer en we blijven zitten. We kunnen het nauwelijks geloven maar dichter bij het gebeuren kunnen we nauwelijks zitten. 

Het regent intussen stevig en van onder onze paraplu zien we het plein stilaan vol lopen. Rondom ons zitten verschillende groepen luidruchtige kinderen in mooie uniformen. Ze worden begeleid door jonge priesters of aspirant-priesters die hen aansporen tot gezang en spreekkoren waarin ze schreeuwen om de paus te verheerlijken: “Juan Pablo Secundo, Te Quiere Tut’el Mundo!” klinkt het en “John Paul Two, We Love You!”.

Rome 19De verschillende groepen jongeren scanderen en zingen voortdurend tegen elkaar op, tot groot jolijt van hun begeleiders die er intussen gretig foto’s en video’s van maken. De groep waar we middenin zitten, blijken Mexicanen te zijn die in de States studeren. Ze kregen van “The Legion” een reis naar Rome aangeboden om de paus te zien. Ik weet niet hoe ik dit moet plaatsen, maar later vind ik op het internet dat het gaat om de Legionaries of Christ, een spirituele beweging die wereldwijd mensen aanzet tot de levensstijl en leer van Jezus Christus en bij jongeren tracht roepingen los te maken. Omdat ze daarbij nogal fanatiek tewerk gaan en nauw verwant zijn met het “Opus Dei” krijgen ze ook zeer veel kritiek te verwerken. Eén van hun afdelingen heet “Regnum Christi” en ook dat wordt hier voortdurend gescandeerd. Wij zitten er middenin en vervelen ons geen minuut. Ook de neerstromende regen kan ons weinig deren. Het hele Sint-Pietersplein wordt gevuld met kleurrijke paraplu’s en biedt daardoor een feestelijke indruk ondanks het grijze weer. Even dreigt het voor ons mis te gaan wanneer iedereen recht gaat staan tussen en vóór de stoelen, maar algauw worden ze toch teruggedreven en hebben we vrij uitzicht op het gebeuren. 

Alles speelt zich af op de trappen vóór de basiliek. Hier is een groot baldakijn opgericht waaronder de stoel van de paus reeds klaar staat.  Intussen komt een militaire muziekkapel aangemarcheerd, gevolgd door delegaties van diverse militaire eenheden, elk in hun eigen kleur uitgedost.

Rome 20
Ze nemen allemaal hun plaats in rond de pauselijke stoel. Ik film alles zeer close van op de eerste rij. Ik had nooit durven hopen er zo dicht bij te komen. De Zwitserse Wachters dragen vandaag uiteraard hun gala-uniform, de prachtige rode vederbos op hun helm incluis, maar gezien de voortdurend neerstromende regen worden die laatste uiteindelijk opgeborgen. Om kwart vóór twaalf wordt de paus aangevoerd in zijn pausmobiel, die hobbelend de trappen oprijdt. De Heilige Vader wordt met stoel en alles uit zijn auto gelicht en met stoel en alles tot aan het spreekgestoelte gevoerd. Hij ziet er écht sukkelachtig uit en wanneer hij aan zijn toespraak begint, moet hij regelmatig stoppen om naar adem te happen of wat water te drinken. Hij is zo goed als niet te verstaan en wanneer hij zijn kerstboodschap in 61 talen uitspreekt, kan je nauwelijks horen of hij nu Engels, Frans of Italiaans spreekt. De “espressione neerlandese” ontgaat ons trouwens helemaal maar onze Mexicaanse vrienden hebben wél het Spaans herkend en barsten in gejuich uit. Met mijn telelens kan ik de beelden mooi dichterbij trekken, maar alles is ook perfect te volgen op reuzengrote videoschermen. Alles bij elkaar duurt het “optreden” van de paus toch ruim een half uur en de man is werkelijk te bewonderen voor zijn inspanning en moed, want het kost hem duidelijk zeer veel moeite. De vraag blijft echter of dit écht wel moet? Om 12.15 uur is alles achter de rug en onder feestelijk klokkengelui rijdt de pausmobiel de trappen weer af. Ondanks alles weet de paus zich nog zelf in de hobbelende auto vast te houden en intussen af en toe naar de menigte te wuiven. Toch tamelijk zielig alles bij elkaar... Nu pas zien we hoe groot de massa is die zich intussen op het Sint-Pietersplein heeft verzameld. In alle rust en relatieve stilte stroomt het volk in alle richtingen weer weg. We zijn heel blij dit alles eens persoonlijk te hebben meegemaakt en eerlijk gezegd, het heeft toch wel indruk gemaakt. We zijn doornat geworden, maar gelukkig is het niet koud.
 

Na afloop blijven we aan deze kant van de Tiber, in Trastevere. Dit is
een oud gedeelte van de stad met stemmige smalle straatjes en pleintjes, die er bij dit weer een beetje mistroostig bij liggen. Rome 21Het is er echter niet minder schilderachtig om: oude vervallen gevels, balkonnetjes, verweerde ramen en deurtjes, loggia’s, enz. We gaan eerst op zoek naar eten en komen terecht bij Fabrizzio in de Via Santa Dorotea, een authentiek oud en eenvoudig restaurantje. Er is nog net één tafeltje voor twee en we worden al gauw opgenomen in de gezellige, warme kerstsfeer. Er is een uitgebreid menu en we nemen rustig onze tijd: carcioffi, rigatone alla carcerata, capone in salsa verde en puntarelle, de speciale groentenkrulletjes die we gisteren op de Campo dei Fiori hebben leren kennen.

Rome 22
Daarna bezoeken we de prachtige Santa Maria in Trastevere, een prachtige kerk met ronduit schitterende mozaïeken en muurschilderingen. Er liggen overal champagnekurken op de vloer en vrijwilligers zijn bezig de hele kerk te dweilen. Hier heeft deze middag een kerstmaaltijd plaats gehad voor daklozen en behoeftigen uit de wijk. Vóór de kerk staan nog verschillende havenloze mannen en vrouwen na te praten. Ze dragen elk een grote plastiek zak mee met geschenken.
 

We verlaten Trastevere via het Isola Tiberia, een piepklein eilandje op de Tiber, en bereiken op de andere oever het Joodse Ghetto. Het wordt stilaan donker en het regent nog steeds. We genieten dus niet erg veel meer van deze wandeling en we besluiten terug te gaan naar het hotel. Maar dan klaart het toch een beetje op en we blijven nog wat kuieren door de stad: Pantheon, Trevi-fontein en we ontdekken de zeer mooie Piazza Sant’Ignazio met de prachtige kerk van S. Ignazio di Loyola, de stichter van de Jezuïetenorde. Om 18 uur zijn we uiteindelijk toch in ons hotel terug waar ik zeer nieuwsgierig ben om op mijn camera de videobeelden van vandaag te bekijken. Ze zijn geslaagd en ik begin in mijn hoofd al het scenario voor mijn montage te maken. Ik besluit om twee films te maken: één over het Vaticaan en één over de rest van Rome. Dit was een kerstdag die we nooit zullen vergeten! 

We hebben geen honger meer. Hadden we deze middag dan toch teveel olijfolie gegeten of wordt het na vier dagen stilaan teveel voor onze magen? Toch trekken we terug de stad in, maar het regent nog steeds en het is nu ook tamelijk koud geworden. Er zijn niet zoveel restaurants open, maar we vinden toch iets. Het is een eenvoudig maar druk restaurant en het eten is niet veel zaaks, maar voor vanavond hoeft dat ook niet. We liggen tamelijk vroeg in bed en kijken nog even tv. Bij ons thuis is het min zes graden en voor Rome voorspellen ze...regen!

09:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: italie, rome |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.