14-12-08

Een eerste kennismaking met Marrakech

Vrijdag 21 mei 2004

Om 6.30 uur loopt de wekker af. In tegenstelling tot de vorige dagen die heel mooi voorjaarsweer brachten, regent het. Maar voor ons maakt het niet veel uit, want wij vertrekken naar de Marokkaanse zon en hopelijk is het ginder in deze tijd van het jaar niet al té heet. Onderweg naar de luchthaven is er nauwelijks verkeer, want dit is de dag na hemelvaartsdag, dus voor de meesten een brugdag. We geven de auto in bewaring in Air Parking Zaventem, op een boog-scheut van de luchthaven en worden met een shuttlebusje naar de vertrekhal gebracht. Een handige, maar dure oplossing. Alhoewel, ik heb berekend dat als je voor minstens 10 dagen gaat, dit voordeliger is dan de luchthavenparking. 

Alles verloopt bijzonder vlot en we checken onmiddellijk in zodat we van die lastige reiskoffers verlost zijn. We hebben ruim 2 uren de tijd voor we moeten instappen. In ons enthousiasme over het vlotte verloop, ben ik vergeten extrageld uit de bankautomaat te halen en die bevindt zich in de vertrekhal buiten de transitzone. Er blijkt evenwel een weg te bestaan die ons uit en daarna weer in de transitzone brengt. Je moet weliswaar opnieuw de politie passeren, maar dit lijkt me toch een handige weg om taxfree koopwaar naar buiten te smokkelen. De vlucht van Royal Air Maroc zit voor ongeveer tweederden vol en verloopt vlekkeloos... op de landing na. Na veel gewiebel komen we met een schok neer op de Marokkaanse bodem van Casablanca en... de zon is niet van de partij! De hemel is grijs en de temperatuur ligt slechts net boven de 20 graden Celsius. Hier hebben we een uurtje de tijd om te acclimatiseren vooraleer we vertrekken naar Marrakech. Alles en iedereen is mooi op tijd klaar en we zitten precies op schema op onze plaatsen. En dan blijkt er geen piloot te zijn! Zo komt het dat we uiteindelijk toch met een vertraging van 30 minuten terug de lucht in gaan. 

Na een vlucht van 40 minuten landen we in Marrakech, waar het iets warmer is, maar toch ook niet zonnig. Het is nu precies 6 uren geleden dat we uit Brussel zijn vertrokken. We houden nog even ons hart vast bij de pascontrole want een week voor ons vertrek stelde ik vast dat onze reispassen niet lang genoeg meer geldig zijn! Gelukkig valt geen kat daar over, laat staan een Marokkaanse douanebeambte of politieman. Een half uurtje na de landing stappen we al in een klein autootje waarmee iemand van Pampa Voyages, ons lokale reisbureau, ons komt ophalen en een kwartiertje later staan we aan Hotel Imperial Holiday in Guéliz, het moderne stadsgedeelte. Het is een modern maar stijlloos viersterrenhotel, dat ondanks zijn indrukwekkende façade en lobby, toch eerder eenvoudig is. Het zwembad achter het hotel ligt in een Las Vegas-achtig decor met kitscherige namaakrotsen. We checken natuurlijk eerst de kaart van het restaurant maar besluiten onmiddellijk naar de stad te trekken. Hier staat voor vanavond biefstuk met frieten op het menu en daarvoor zijn we niet zo ver gekomen! 

Na enige navraag aan de desk van het hotel, lijkt het ons toch haalbaar om te voet naar de oude stad te trekken. Het is amper 20 minuten wandelen maar de drukte en de stank van de auto’s overvalt ons. Vooral het oversteken van de brede straten valt niet mee. Het is onduidelijk wie voorrang heeft en het duurt een tijdje voor we door hebben hoe het hier met de verkeerslichten in elkaar zit. En dan nog moeten we leren onze voorrang op te eisen. Daarenboven is de zon er door gekomen en is het inmiddels al behoorlijk warm geworden. Het verkeer is zeer druk en Marokko 1tussen de vele auto’s en brommers laveren schamele paardenkarretjes en vooral talrijke groene koetsen die toeristen de stad rondrijden. De Koutoubiamoskee is een baken dat al van heel ver zichtbaar is en ons feilloos via de Avenue Mohammed V de stad inloodst. De omgeving van de moskee valt wat tegen: druk en rommelig en het vlakbij gelegen wereldberoemde Jemaa-el-Fna plein gonst op dit uur helemaal nog niet. Toch vallen er al mooie videobeelden te maken: kraampjes en winkeltjes, maar vooral kleurrijke mensen: mannen in witte djellaba en allerlei rare hoofddekseltjes, vrouwen in djellaba's van alle mogelijke kleuren, velen van hen helemaal of gedeeltelijk gesluierd. Maar filmen en fotograferen is hier helemaal niet leuk! Je moet iedereen die je wilt fotograferen om toestemming vragen en die krijg je meestal slechts mits het betalen van enkele dirhams.

Marokko 2
Als je het stiekem doet en ze merken het, dan protesteren en dreigen ze tamelijk agressief. Sommigen durven het aan tot 100 Dirham (10 Euro) te vragen, maar 10 Dirham is een correctere prijs. Aan een groep dansende muzikanten, die zich zeer graag laten filmen, moet ik zelfs 150 Dirham betalen. Ik weiger en wanneer ik ze “slechts” 50 Dirham in hun mandje leg, blijft één van hen me zelfs een tijdje scheldend en dreigend achtervolgen.
 

We duiken dan maar de soeks in en komen terecht in een nogal toeristisch aandoend overdekte wirwar van trappen en gangetjes met niets dan brolwinkeltjes en luidruchtige elektronica. Ook hier moet elke foto betaald worden als er mensen op staan. Ik had me eerlijk gezegd Marrakech anders voorgesteld: exotischer, zonniger, kleurrijker, vriendelijker. Het wordt iets beter als we de soeks verlaten, in de hoek van het plein onder een Marokko 3poort doorgaan en in de smalle straatjes van de medina terechtkomen. We volgen een pijltje naar restaurant “Dar Mimoun”. De kaart ziet er aantrekkelijk uit en het kleine oude toegangsdeurtje wekt onze nieuwsgierigheid. We stappen naar binnen en komen op een mooi vierkant binnentuintje met rondom arcaden met prachtig beschilderde oude plafonds. Dit is dé Marrakech-sfeer waarnaar we op zoek waren. Mooie bloemen, fonteintje, tafeltjes met kleurrijk aardewerk. Langs de wand zijn er lage tafels en dito zetels met dikke kussens. Een dar is een huis en een kasba is een versterkt huis, meestal met vier hoektorens, maar beide zijn vaak zeer rijkelijk versierd met stuc- en schilderwerk en gekleurde tegeltjes. We hebben echt honger gekregen want ook al is het nog maar half zes, voor ons is het al half acht en we hebben sinds de sandwich op het vliegtuig niets meer gegeten. Het wordt ook gastronomisch meteen een schot in de roos: pastilla van duif en tajine van kip met citroen en roze olijven. Lekker en zeer sfeervol, ook al zijn we nagenoeg de enige gasten. Een eerste muntthee, zoals het hoort met een lange straal uitgeschonken in kleine glaasjes, rondt de maaltijd af. Vooraleer verder te trekken, breng ik nog een bezoek aan het toilet. Voor de deur staan twee mooie antieke lavabootjes in blinkend geel koper. Een piepklein deurtje geeft toegang tot het toilet zelf, dat weliswaar een moderne wc is, maar het kamertje is zó klein dat ik met mijn knieën tegen de deur zit die ik moet vasthouden om ze enigszins dicht te houden. Christiane doet nadien ook een poging, maar moet onverrichterzake terugkeren wegens te weinig ruimte... 

Als we terug langs Jemaa-el Fna komen, is het er duidelijk veel drukker geworden. De helft van het plein is inmiddels omgetoverd tot één groot openluchtrestaurant met lange tafels met witte tafellakens en koks eveneens in het wit uitgedost. Er hangen slierten rook over het plein, afkomstig van de vuurtjes waarop vooral brochettes worden gebakken. Het geroezemoes van honderden mensen vermengt zich met het tromgeroffel en de fluitgeluiden van de muzikanten. We wandelen tussen de eettafels en langs de kraampjes waar vooral hele bergen sinaasappels voor de kleur zorgen.

Marokko 4
Als ik even verder een slangenbezweerder wil filmen, ontsnap ik niet vooraleer ik zelf ook een reptiel rond mijn nek heb laten leggen en... nog maar eens 50 Dirham heb betaald. Mijn pogingen om andere artiesten, vertellers, goochelaars of gewoonweg kaartlegsters, hennaschilderende vrouwen, of wat dan ook te filmen, laat ik al gauw varen. De sfeer is er te onvriendelijk voor en we komen hier volgende week nog terug. We zullen dan wel zien. Misschien nemen we dan maar beter een gids. Tegen 8 uur zijn we terug in ons hotel. Een verkwikkende douche om alle stof van ons af te spoelen, mijn dagboek invullen en... slapen! Morgenvroeg hebben we afspraak met onze chauffeur en begint ons grote Atlasavontuur.

09:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: marokko, marrakech |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.