18-12-08

Een ommetje langs de zandduinen van de Sahara

Dinsdag 25 mei 2004                                                           

Vandaag moeten we wat vroeger opstaan want we hebben Brahim gevraagd of hij een omweg wil maken langs de woestijn. De zandduinen van de Sahara staan niet op ons programma, maar ze liggen niet zo ver van onze route verwijderd. Na ruggespraak met Pampa Voyages krijgt hij de toestemming om het te doen zonder dat het ons extra wordt aangerekend. Een mooie geste, als je weet dat dit ommetje niet minder dan 2 uren en dus wellicht meer dan 100 kilometer zal duren. We hebben goed geslapen ondanks het feit dat we vannacht om 2.45 uur werden opgeschrikt door het gezang van een muezzin. We ontbijten in een tent in de binnentuin met lage tafeltjes en dito zetels. Een eerder karig, maar lekker ontbijt bestaande uit Frans brood, confituur, een schijfje cake en opnieuw een La-Vache-Qui-Rit-kaasje. De rit naar de woestijn is lang en loopt door een eentonige vlakke steenwoestijn. Het landschap vertoont veel gelijkenis met Jordanië. Ook de talrijke onafgewerkte huizen waarvan het gelijkvloers nochtans bewoond is, doet ons deze vergelijking maken. Brahim legt ons uit dat de aanzet tot een tweede verdieping een manier is om te laten merken dat men zich dit “kan permitteren”. In de dorpen Marokko 19

die we voorbijrijden valt het grote aantal schoolkinderen op dat te voet op weg is naar school, evenals de vele vrouwen in het zwart en helemaal gesluierd. Verschillenden hebben slechts één oog vrij en sommigen zelfs niet één. Net voorbij Erfoud doorkruisen we de mooie en uitgestrekte Palmeraie van Tafilalt, maar er is geen tijd om te stoppen. 

Tegen de middag komen in Merzouga de enorme zandduinen van Erg Chebbi in zicht. Ze strekken zich uit over 30 kilometer en zijn met hun
250 meter de hoogste van Zuid-Marokko. Marokko 20Via een onzichtbare piste doorkruist onze 4X4 de enorme zandvlakte en eens te meer bewijst Brahim een zeer ervaren chauffeur te zijn. Hier zouden we zelf nooit de weg vinden. We stoppen in een hotel-restaurant aan de voet van de duinen. Van hieruit vertrekken echte plezierritjes per 4X4 in en over de duinen en in de verte zien we ze inderdaad als kinderen in het mulle zand stoeien. Een zwarte in blauwe djellaba tracht ons te overhalen tot een tochtje, maar we hebben er niet de tijd voor. We kunnen enkel de duinen van op afstand bewonderen en zien hoe de kleur ervan constant verandert naargelang de wolken de zon meer of minder bedekken. Hier zien we de Sahara voor onze ogen zoals we ze ons altijd hebben voorgesteld: gele zandheuvels, blauwe hemel, dromedarissen, een nomadentent en hier en daar een ommuurde kasba. Ik ben heel blij dat we deze omweg hebben gemaakt, want dit is een totaal ander facet van Marokko waarvan we nu toch een heel klein beetje hebben kunnen proeven. Ik heb opnieuw een beetje spijt dat we niet gekozen hebben voor de tocht mét bivak in de woestijn. 
 

Op de terugweg houden we halt in Erfoud, hét centrum van de fossielen. We bezoeken een atelier waar de fossielen uit de ruwe rotsblokken worden geslepen en waar grote stukken marmer worden gepolijst die werkelijk een overvloed van oude fossielen bevatten. Hier kan je een groot marmeren tafelblad vol fossielen kopen voor 40.000 oude Belgische franken, transport naar België inbegrepen. Wij beperken ons tot een paar kleine stukjes als souvenir. Vandaag zullen we opnieuw laat lunchen, want het is al kwart na twee als we in Errachidia komen, waar we halt houden bij een hotel. Na het eten koop ik in de shop van het hotel een roestkleurige sjaal die Christiane wel mooi vindt, althans mooier dan elders. Ik kan amper afbieden van 90 naar 60 Dirham maar we vinden het toch een koopje. Als Brahim de sjaal ziet, onderzoekt hij hem kritisch en vraagt hoeveel we betaald hebben. “Veel te duur” zegt hij, “il ne vaut pas plus que 20 Dirham et puis... ça déteint!”.  Vanaf 15 uur regent het, of liever stortregent het. De rivieren zwellen en het roestbruine water stroomt hier en daar over de weg. Het is mistig en de zichtbaarheid is zeer beperkt. Zo krijgen we van de ongetwijfeld mooie Gorges du Ziz niet veel te zien. In een bocht ligt een grote vrachtwagen vol frisdrank omgekanteld in de berm. Het wordt een lange rit zonder onderbreking en we slaan zelfs de voorziene stop aan de “Source Bleue de Meski“ over. Het enige waar we deze namiddag van genieten is een zeer lekkere espresso bij een sanitaire stop aan een benzinestation. Om 18.15 uur en na een rit van 430 kilometer komen we aan in hotel “Kasbah Asmaa” in Midelt. Hier zijn we aan de poort van de Hoge Atlas en dat voel je aan de temperatuur. Marokko 21

Hier hebben we onze pull-over echt nodig want ik schat dat het hier nauwelijks meer is dan 10° Celsius. Het hotel is een zeer indrukwekkende ommuurde kasba. Ook wanneer je binnenkomt geraak je onder de indruk van het luxueus ogende interieur met een centrale fontein, een blauw en een rood restaurant en heel wat mooie lantaarns en ander antiek. De hemel blijft dreigend grijs tot zwart, maar wanneer de zon er even doorkomt, is het licht zo fel dat de hele omgeving hallucinant verlicht wordt. Een stortbui blijft dan ook niet uit, maar we blijven voorlopig wel gespaard van onweer. Na de regen moet op de binnenplaats een bediende het modderwater wegtrekken dat van de lemen muren is afgelopen. Onder het terras genieten we van een lekker sinaasappelsap en geraken in gesprek met een Franse toeriste uit Marseille. Samen met haar echtgenoot is ze hier net aangekomen met hun eigen 4X4 na een tocht door Spanje, de overtocht naar Tanger en door Noord-Marokko. Nu willen ze door het Atlasgebergte trekken langs de bergpistes die haar echtgenoot ieder jaar per moto doorkruist. Hij wil zijn vrouw eens laten zien hoe mooi het land wel is, maar het weer verontrust hen. Terecht denk ik, want met dit weer zijn de pistes waarschijnlijk voor enkele dagen onberijdbaar. Overigens hebben zij via de barometer die ze in hun auto hebben ingebouwd, gezien dat de weersvooruitzichten allesbehalve goed zijn. 

’s Avonds in het hotel krijgen we een zeer lekker diner voorgezet: salade mechouia (met gestoofde tomaat en paprika) en een heerlijk dampende tajine. Ik vind vooral het dessert bijzonder lekker in al zijn eenvoud: heerlijk zure en sappige schijfjes appelsien met wat kaneelpoeder over gestrooid. Marokko 22Het dinner wordt opgeluisterd door een Gnoua-zanger die zichzelf begeleidt op een oud en primitief snaarinstrument waarbij hij monotoon en klaaglijk zingt. De Gnoua-muziek stamt af van de zwarte slaven uit Mali en Ghana, die zichzelf met deze muziek in een soort trance zongen en dansten. Hij draagt de traditionele klederdracht en laat het trosje op zijn hoofddeksel voortdurend ronddraaien. Wij zijn nagenoeg de enige klanten in het grote restaurant dat rondom met rode pluche en kussens is versierd en in een echt oosterse sfeer baadt. De bediening is ongedwongen en zeer vriendelijk. Onze ober spreekt Frans, maar ook hij is bijzonder geïnteresseerd in talen. We moeten hem voortdurend vertellen hoe bepaalde woorden in het Engels of zelfs in het Nederlands klinken. Het is een sfeervolle avond en we genieten ervan.

 

09:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: marokko, sahara, merzouga, erfoud, midelt |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.