20-12-08

Einde van onze tocht door het Atlasgebergte

Donderdag 27 mei 2004

Vandaag is de laatste dag van onze rondrit door het Atlasgebergte. Eindelijk is het mooi weer: een staalblauwe hemel en een brandende zon. In het vroege ochtenduur is de temperatuur zeer aangenaam. We verlaten het gebergte maar moeten nog één keer een bergkam over om dan door de vlakte naar Marrakech te rijden. Onderweg laten we het uitgestrekte stuwmeer van Bin-el-Ouidane links liggen en zo bereiken we via een lange en smalle weg de Cascades d’Ouzoud. Marokko 28
Het is snikheet en wanneer we aan de top van de waterval komen en diep in de vallei kijken, staat er een schitterende regenboog in het bruisend geweld van de waterval. Eigenlijk zijn er verschillende watervallen diep zich op een tussenverdiep verenigen in één grote waterval. Alles bij elkaar stort het water meer dan 100 meter naar beneden met enorm gedruis, zeker nu het de laatste dagen zoveel geregend heeft. Boven aan de rand van de vallei brengen we een kort bezoek aan een klein gebouwtje waarin een watermolen is ondergebracht, een zeer primitief systeem dat door een oude molenaar wordt bediend. Fier toont hij ons hoe ingenieus het hele systeem in elkaar zit en demonstreert hoe het graan gemalen wordt. We dalen te voet af om de watervallen vanuit een lager gelegen punt te bewonderen en komen langs een rij toeristenwinkeltjes die onvermijdelijk op elke toeristische topplaats aanwezig zijn. Vandaag kunnen ze zich blijkbaar niet in veel publiek verheugen en dus zijn wij dankbare prooien. We worden door elke verkoper aangeklampt en durven nauwelijks hun koopwaar bekijken. We zijn nochtans nog steeds op zoek naar schaaltjes en kommetjes in aardewerk en volgens Brahim is dit een betere plaats om ze te kopen dan in de soeks van Marrakech. Op de terugweg stappen we dus toch maar een van de kraampjes binnen en vinden wat we zoeken. Maar... we moeten weer marchanderen en dat gaat ons niet goed af. Ik kan de prijs terugdringen van 360 naar 250 Dirham maar ik vind dat toch nog veel voor 4 kleine kommetjes en schaaltjes. Brahim heeft alles geamuseerd gevolgd en vindt dat ik het spel zeer goed speel. Ik ben een echte Berber, zegt hij en “aussi le monsieur sera content.” Dat zal wel! Zijn dag is goed volgens mij.
 

Even buiten Ouzoud stoppen we bij een klein schooltje. We hebben nog een pakje kogelpennen. Een jonge onderwijzer staat voor een klas van een twintigtal leerlingen van verschillende leeftijden. Marokko 29Stuk voor stuk mooie, frisse kinderen met prachtige ogen, de meisjes met kleurrijke hoofddoeken en allemaal met een stralende glimlach. Prachtig voor de video en ze poseren al giechelend. De onderwijzer tracht ze “bonjour monsieur” te laten zeggen, maar het kinderkoor schalt totaal andere klanken uit. Mooi! De rest van de namiddag is niet veel zaaks meer. We laten de Midden-Atlas achter ons en het wordt zo’n beetje afhaspelen van de laatste 120 kilometer. We kunnen nog nauwelijks wachten op Marrakech, maar in Azilal is er... markt, en die kunnen we natuurlijk niet voorbijrijden. En wat voor een markt! Veruit de mooiste, drukste en meest schilderachtige die we gezien hebben. Het krioelt er echt van het volk en we volgen in het spoor van Brahim langs de kraampjes.

Marokko 30

Het gedeelte met voeding is het grootste: groenten en fruit, vlees, dode en levende kippen. Ik film er op los en vergeet de mogelijke dreigende reacties. Na een hele tijd stel ik vast dat niemand mij lijkt op te merken en dat de sfeer hier zelfs eerder vriendelijk is. Bij een oude vrouw kopen we een stukje kohl, een zware klomp zilverkleurige steen die door de vrouwen tot fijn stof verpulverd wordt om als oogschaduw te gebruiken. Brahim brengt ons even buiten de muren naar de ezelsparking. Dit is een onvergetelijk schouwspel: honderden ezels van alle formaten lopen er kriskras door elkaar. Hier laten de kooplui tegen betaling (het is dus een echte parking) hun ezel achter en wanneer ze terug vertrekken moeten ze uit de massa hun eigen beest zien terug te vinden. Zoals wij onze auto, maar het verschil is natuurlijk dat die braaf op zijn plaats blijft staan en dat kan van de ezels niet gezegd worden. Onder luid gebalk stampen ze regelmatig met de achterpoten naar elkaar want het blijkt dat de vrouwtjes de grootste moeite hebben om de opdringerige en bronstige mannetjes van zich af te houden en wie niet uit de weg gaat, deelt in de brokken. Maar het is een schitterend en onvergetelijk tafereel. Ik vraag me af hoe lang dit nog zal blijven bestaan.  

Vóór we vertrekken doet Brahim nog zijn voorraad groenten in want vanavond eet hij samen met zijn vrouw thuis in Marrakech. Aangezien we straks moeten afscheid nemen, is het deze namiddag, bij onze laatste stop voor een muntthee, het moment om Brahim zijn fooi te geven, maar... we weten niet hoeveel we hem moeten geven om redelijk te zijn en anderzijds ook niet te overdrijven. We houden het uiteindelijk op 10 Euro per dag en ronden af naar boven tot 70 Euro omdat we zeer tevreden waren van zijn werk, Marokko 31maar ook een beetje omdat ik maar één biljet van 50 en 20 Euro heb en 100 Euro zou wat veel zijn, vind ik.Hij toont zich alleszins zeer tevreden. Als we in Marrakech aankomen, stappen we eerst even binnen bij Pampa Voyages op de Boulevard Mohammed V om onze begeleiding in Marrakech te regelen. We spreken af voor telkens een bezoek mét gids in de voormiddag zodat we ’s namiddags alleen op verkenning kunnen trekken. Zo reserveren we voor morgen een bezoek aan de stadsmuren en de tuinen en voor vrijdag een geleid bezoek aan de Medina en de soeks. Voor morgenavond reserveren we een Diner Spectacle in een oud paleis in de binnenstad; ook daarvoor zullen we worden afgehaald en teruggebracht. Alle bij elkaar kosten deze extraatjes ons een 250 Euro. 

Het is 17 uur als we ons hotel bereiken in het hartje van de Medina, vlak bij de Mosquée du Kasbah: Les Jardins de la Médina. De ingang in een klein straatje is een klein onopvallend deurtje, maar dan treedt je binnen in een schitterend gerestaureerde prinselijke riad. In de binnentuin rond het aanlokkelijke zwembad staan allerhande exotisch bloemen, planten en palmen maar de grote bloeiende jacaranda met zijn blauwe kruin trekt de aandacht evenals een fontein met zacht borrelend water.
Marokko 32
Op het wateroppervlak drijven veelkleurige rozenblaadjes. Heel sfeervol. Hier moeten we definitief afscheid nemen van Brahim, die we ons zullen blijven herinneren als een bekwame gids maar vooral zeer aangenaam gezelschap. We worden natuurlijk verwelkomd met een muntthee bij het zwembad. Aan de fontein is intussen een Franse televisieploeg bezig de directeur van het hotel te interviewen. Om het nog wat mooier te maken komt een ober met een grote doos nieuwe rozenblaadjes aanzetten en strooit ze, onder het oog van de camera, overvloedig uit in de fontein. Op de achtergrond profiteer ik natuurlijk mee met mijn videocamera. En dan is het tijd om onze kamer te betrekken. Langs een trap komen we op een terrasje met tuinmeubels en zicht op het zwembad. Hier is onze kamer. Bij het binnenkomen is er eerst een salonnetje met open haard, rechts een zeer groot dubbel bed en links een ruime badkamer. Alles is luxueus en smaakvol ingericht en met veel zin voor detail. Het is nu al duidelijk: we hebben een uitstekend hotel uitgekozen.
 

Er blijft vóór het eten nog ruim de tijd voor een eerste wandeling in de Medina. Het is zaak om goed op de weg te letten want in de wirwar van kleine straatjes zou het wel eens moeilijk kunnen zijn om de weg naar het hotel terug te vinden. Het is druk in de smalle straatjes waar honderden mensen, karretjes, brommers, fietsen, auto’s en zelfs koetsen door elkaar wriemelen en allemaal de voorrang opeisen. Toch verloopt dat vlot en de sfeer aan deze kant van de stad is veel aangenamer dan vorige vrijdag. Marokko 33Geen sprake van een onveiligheidsgevoel. Intussen gaat de zon onder en is de temperatuur gezakt tot een aangename 22 à 23 graden. Het was heet vandaag en mijn armen zijn helemaal door de felle zon verbrand. ’s Avonds steekt er een stevige wind op, maar de hemel blijft helder. We dineren in ons hotel op het terras bij het zwembad. Luxueus en zeer sfeervol. Het eten is voortreffelijk en origineel: de kok probeert de Marokkaanse en de Oosterse keuken met elkaar te verzoenen, voorwaar een goede poging tot wereldkeuken. Maar bij ons in België ken ik toch heel wat beter geslaagde voorbeelden.

09:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: marrakech, ouzoud, azilal |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.