07-01-09

Een show door gerecycleerde werkloze dikhuiden

Maandag 14 juli 2003                             

We mogen wat langer slapen vandaag want we vertrekken maar om 8 uur. Het eerste punt op onze agenda is een bezoek aan een trainingskamp voor olifanten in Chiang Dao. Guido jaagt ons wat op omdat hij wil dat we voor de demonstratie op de beste plaatsen zouden beslag leggen. Van zodra we getuigen zijn geweest van het ritueel van uitgebreid afstoffen en wassen van de dieren in de rivier, haasten we ons naar de tribune waar we als eersten aankomen en dus inderdaad de eerste rijen kunnen innemen. Achteraf gezien was onze haast onnodig, want er komen nog welgeteld tien andere toeristen opdagen. Thailand 36Een na een komen de dikhuiden aanwaggelen met elk hun persoonlijke begeleider op de rug, keurig uitgedost in een blauw plunje en met een witte tropenhelm op het hoofd. Ze geven er een goed opgezette show waarin ze demonstreren tot wat deze intelligente dieren allemaal door dressuur in staat zijn. De dressuur was niet zomaar voor de show, maar in functie van de arbeid in het teakbomenwoud, waar de olifanten zeer nuttige werkkrachten bleken te zijn. Ze tonen ons hoe ze de boomstammen met hun poten of met hun slurf kunnen manipuleren en zelfs mooi opstapelen. Een van de begeleiders toont ons vervolgens hoe groot zo'n dier wel is en… hoe stevig ze op hun enorme poten staan. Wist u bijvoorbeeld dat tweemaal de omtrek van een poot van de olifant gelijk is aan zijn hoogte bij de kop? Bijna niet te geloven, maar de begeleider bewijst het ons aan de hand van een touw. 

De olifant behoort tot de grootste nog levende zoogdieren. De Aziatische die we hier ontmoeten, weegt 5 ton terwijl zijn Afrikaanse soortgenoot tot 9 ton kan bereiken. De olifant wordt ongeveer 70 jaar oud. Om de 10 jaar vallen zijn maaltanden uit, maar na de zevende keer groeien die niet meer terug waardoor het oude dier niet meer in staat is om te kauwen zodat het afsterft. De meest opvallende lichaamsdelen zijn de grote oren en natuurlijk de lange slurf die niet minder dan 4000 spiertjes telt. Daardoor is het een gesofistikeerd instrument dat in allerlei omstandigheden zeer nuttig is. De grote oren zijn dan weer handig om af te koelen. Dat verklaart het voortdurend flapperen. Er leven in Thailand naar schatting nog een 5000 olifanten, waarvan ongeveer de helft gedomesticeerd is. De dieren werden vroeger ingezet in de bosbouw, maar omdat er sinds 1988 geen teakbomen meer gehakt mogen worden, zijn de meeste werkloos geworden. Een 1000-tal zijn echter perfect gerecycleerd en werken nu in de toeristische sector, waar ze hun kunsten demonstreren en toeristen op hun rug rondvoeren. 

Om 10 uur is het bezoek afgelopen en na een halfuurtje bereiken we Mae Rim, waar we een orchideeënkwekerij en vlinderfarm bezoeken. Thailand 37Prachtige bloemen van alle kleuren, weelderig bloeiend op grote struiken maar toch minder indrukwekkend dan verwacht. Maar misschien had ik er teveel van verwacht? Indrukwekkend is wel de enorme bruingele atlasvlinder, met zijn vleugelwijdte van 25 à 30 centimeter, de grootste vlinder ter wereld. Je kunt hem zomaar uit de struiken plukken en om het even waar neerzetten, maar je hebt er wel beide handen voor nodig..

En dan terug de bus op voor de laatste trip naar het "beloofde land": Chiang Mai. De zon schijnt nog steeds. Volgens Guido regent het trouwens nooit in Chiang Mai. Ik weet niet goed wat ik ervan moet denken, maar wanneer hij er aan toevoegt dat hier alleen af en toe eens "de mist valt", weet ik dat het weer een van zijn grapjes is. Tegen de middag zijn we er en we zakken meteen af naar wat zowat het beste restaurant van de reis zal blijken te zijn: het Italiaanse restaurant "La Gritta". Maar vergis je niet, het is ook op het gebied van de plaatselijke keuken de moeite waard. Er is echter behalve een uitgebreid Thais buffet ook een Europees buffet met hoofdzakelijk Italiaanse gerechten. Hier zag Guido blijkbaar naar uit en hij geniet zichtbaar van de westerse keuken. Daar is hij overigens niet alleen in. Velen van de groep grijpen gretig naar soep, carpaccio, broccoli, boontjes, pasta's, enz. en zijn duidelijk blij dat het eens geen rijst is. Vooral het pikante schrikt hen in de inlandse keuken blijkbaar af. La Gritta is het restaurant van het Rincome Hotel en een zeer chique bedoening. Het buffet is niet alleen uitgebreid maar ook zeer mooi gepresenteerd: allerlei schotels op plateaus op verschillende hoogte, met tussenin grote bloemstukken, kunstig gesneden vruchten en een ijssculptuur. Ondanks de Italiaanse naam is er voor een echte Thaise sfeer gezorgd: aan de ingang zit een fraai uitgedoste heer die op de ja-kae speelt, een snaarinstrument waarop met een bamboehoutje getokkeld wordt. Verder is er een Chinese kok die op bestelling verse groenten en noedels in bouillon aan de kook brengt. Het Europese buffet is voorzien van Franse specialiteiten naar aanleiding van 14 juillet. We lezen dat binnenkort Zwitserse gerechten zullen aangeboden worden voor de Zwitserse nationale feestdag. Dat er deze maand ook een Belgische nationale feestdag is, blijkt hier totaal niet geweten. Niet vriendelijk ten aanzien van de vele groepen Belgen die hier dank zij Anders dan Anders wekelijks aanschuiven en zeker niet erg commercieel. Maar ja, hoe zou de hotelmanager dat kunnen weten? Hij is Nederlander… 

We genieten van het eten maar kunnen jammer genoeg niet van alles proeven, het aanbod is te groot. We drinken er een lokale wijn bij, een
witte Château de Loei. Lekker zij het een beetje zoet. Thailand 38Hij kost ons wél 160 baht per glas en dat betekent wat als je weet dat je hier voor het buffet maar 280 baht betaalt. Guido vertelt ons dat hier naast het hotel de villa staat van Benito, de ons welbekende Gentse charcutier en pâtémaker die het een tiental jaren geleden in België voor bekeken hield en naar Thailand trok. Hij blijkt zijn gevoel voor show niet verloren te zijn en speelt hier in de sjiekste hotels met succes de grote culinaire leermeester uit Europa. Hij geeft zelfs cursussen in pâtémaken in het Orient Hotel in Bangkok. Hij zou ons volgens Guido ongetwijfeld goedendag zijn komen zeggen, maar blijkt net op vakantie naar België vertrokken. Bij onze thuiskomst zullen we echter in de krant lezen dat hij het Sarsgevaar is ontvlucht.
 

Na de middag bezoeken we in Chiang Mai de zijdefabriek "Jolie Madame". Een ouderwetse, lawaaierige weverij waar prachtige dingen gemaakt worden. In de grote winkel zijn fijne zijden stoffen te koop in alle mogelijke kleuren evenals allerlei kleren. Je kan er zelfs maatwerk laten maken wat verschillenden in de groep ook doen. Morgenavond zal het in het hotel geleverd worden. Christiane kan ook aan de verleiding niet weerstaan, maar verkiest toch zelf iets te naaien. Ze koopt een sjaaltje en twee stukken stof in zachte gele en blauwe kleuren. Ik beperk mij tot twee zijden dassen. Tegen half vier zijn we al terug in ons hotel want om vijf uur worden we verwacht in de Thaise massage. Ik ben zeer nieuwsgierig want ik heb nog nooit in mijn leven iets dergelijks laten doen. Thailand 39We krijgen een soort pyjama aangetrokken en moeten in een zaaltje op een matras op de grond gaan liggen. Elk krijgt zijn eigen masseuse en allemaal zien ze er tamelijk potig uit. Noch tijdens, noch na de behandeling, die volle twee uren duurt, voel ik enige sensatie: geen relaxatie, geen soepelheid of stijfheid, niets eigenlijk. De masseuses kletsen en giechelen er op los terwijl ze met zachte handen ons letterlijk van kop tot teen, of beter gezegd omgekeerd, kneden en uitrekken. Vooral die van mij laat zich niet onbetuigd: ze praat voortdurend, zingt en lacht. We verstaan er natuurlijk niets van en ik weet niet of ze nu met mij lacht of met iets anders.  

Daarna trekken we naar ons hotel, het Chiang Mai Plaza, luxueus en zeer goed gelegen op een paar honderd meter van de night bazar.  Er heerst een zeer Oosterse sfeer maar door de kitscherige en protserige versiering heeft het hotel een hoog "Las Vegas gehalte". 's Avonds wacht ons opnieuw een buffet. Het is zeer gevarieerd én lekker en 9 man personeel, koks en kelners, staan permanent ter beschikking. We drinken een Chileense Chardonnay van 850 baht, maar met taks en BTW komt het algauw op 1.000 baht. Voor Thailand een fortuin en… hij is allesbehalve lekker.
 Thailand 40
Na het eten trekken we naar de fameuze avondmarkt of Night Bazar waar Guido zo over gepocht heeft. Zoals we gevreesd hadden is er vooral brol te koop en is alles zeer sterk op de toeristen afgestemd. Mits stevig afbieden is alles er inderdaad spotgoedkoop. Ik ben met mijn horloge in panne gevallen en zoek hier een nep luxe-exemplaar om mij verder te behelpen tijdens de reis. Ik tik een "Omega" op de kop voor 250 baht waar de verkoper er eerst 750 voor vroeg. We kopen verder nog enkele spulletjes (een tafelloper en enkele sjaaltjes) en "besparen" in totaal bijna 1.100 baht. Wanneer we tegen elf uur terug het hotel bereiken, begint het opnieuw te regenen.

09:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: thailand, chiang mai, chiang dao, mae rim |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.