12-01-09

Rafting op de Pai-rivier

Zaterdag 19 juli 2003  

In onze open trucks rijden we deze morgen naar de oever van de Pai-rivier voor een "rafting" of bamboevlottentocht. We moeten de plastieken pantoffeltjes uit de badkamer aantrekken, want we zullen natte voeten krijgen. Ik voel me een beetje belachelijk, want die van mij zijn… licht roze! Al gauw blijkt dat het woord rafting hier helemaal misplaatst is. Het water kent hier en daar wel een stroomversnelling, maar het wordt vooral een heerlijk rustige afdaling van de rivier. Thailand 55De vlotten bestaan uit lange bamboestokken die aan elkaar gesjord zijn en we zitten er per twee achter elkaar op?. Vooraan zit een Thaï die af en toe behoorlijk moet peddelen om ons tussen de rotsblokken te leiden. Wij moeten enkel genieten van het kabbelende water, het prachtige groen op de oevers, de stilte en de zon. Al gauw worden de zwemvesten uitgetrokken, want gevaarlijk kan dit echt niet zijn. De tocht duurt ongeveer driekwartier en wanneer we uitstappen, beginnen onze begeleiders vlotten af te breken en de bamboestokken worden in bootjes stroomopwaarts teruggebracht.  

Wij keren naar het hotel terug en hebben opnieuw een paar uren vrij. We maken van de gelegenheid gebruik om een wandelingetje te maken in de straten rond het hotel en maken er kennis met het dagelijkse leven. We zien hoe eenvoudig de woningen zijn en vooral hoe open: er zijn zo goed als geen muren, laat staan deuren aan de huizen en de mensen leven evenveel buiten als binnen. Iedereen is bezig met het huishouden of zit gewoon op de stoep wat rond te kijken. Er zijn ook een paar winkeltjes waar werkelijk van alles te koop is: groenten, conserven, thee, kleren, kook- en poetsgerief. Er is ook een bloemen- en planten winkel. Althans dat denken we, maar wanneer we binnenstappen om eens rond te kijken, beseffen we dat we midden in de woonkamer van een privé-woning staan. We nemen nog een douche en eten voor de laatste keer in het Golden Suite Resort. Voor we naar de luchthaven vertrekken, bezoeken we nog twee tempels in Mae Hong Son. Ze zijn van een totaal ander type dan wat we tot nog toe zagen: grote witte chedi's, hondenfiguren, veel kleine torentjes en dakjes versierd met zilverkleurig kantwerk.

Thailand 56
Dit is de Birmaanse stijl. We bezoeken eerst Wat Phratat Doi Kong Mu dat op een heuvel gelegen is en van waaruit je een mooi panoramisch uitzicht hebt over de stad, die verrassend klein blijkt te zijn. Daarna gaat het naar Wat Chong Kum. Hier krijgen we ets te zien waar ik nog nooit van gehoord heb: schilderijen op glas die volgens een heel speciale, aartsmoeilijke techniek gemaakt zijn. De tekening wordt in lagen boven elkaar aangebracht, te beginnen met de voorgrond, waar geleidelijk in verschillende laagjes, de achtergrond wordt toegevoegd. Het schilderij wordt dus a.h.w. aan de achterkant van het glas geschilderd. We krijgen hier ook voor het eerst een museum te zien. Het is niet groot, maar staat bomvol kunstige en zeer oude beelden en gebruiksvoorwerpen, alle duidelijk met een Birmaanse inslag. Het meest opvallend is nog dat hier alle kunstwerken binnen handbereik staan uitgestald en zonder ook maar de minste bewaking. Het zou geen enkele moeite kosten om hier één of meer mooie stukken gewoon mee te nemen. Je kan zelfs ongestoord in de oude geschriften bladeren. Als we buiten komen, brandt de zon op onze hoofden en het is bloedheet. Met de hele groep nemen we een verfrissing op een terrasje aan het meer bij de Wat Chong Kum.
 

Tegen 16 uur vertrekken we naar de kleine plaatselijke luchthaven, waar we om 17 uur het vliegtuig nemen terug naar Chiang Mai. Hier nemen we afscheid van Khon Tong, die om besparingsredenen niet met het vliegtuig, maar met de trein terug moet. Ze zal er 48 uren over doen! Vanuit de lucht hebben we opnieuw mooie zichten op de bergen en de eindeloze bossen met tussenin regelmatig rijstvelden en kleine dorpjes. We logeren opnieuw in het Chiang Mai Plaza Hotel en verheugen ons op het grote afscheidsdiner want dit is onze laatste avond van de reis. Maar… Guido heeft beslist om geen afscheidsdiner te geven!  "Mijn ervaring leert dat de mensen dat liever niet hebben en daarenboven het buffet is hier prima." Ik twijfel eraan of de directie van Anders dan Anders daar ook zo over denkt. De meesten in onze groep in ieder geval niet, en om hen is het toch te doen, niet? Gelukkig is het buffet inderdaad voortreffelijk. Uit naam van de groep houdt Jo een bedankingsspeech, waarop Guido in zijn wederwoordje zegt dat hij "nog nooit zo'n goede groep gehad heeft", maar dat is duidelijk ook een van zijn standaardgrappen. We hebben een inzameling gedaan voor een fooi voor onze gids en de drie (genezen) zieken schenken een fles wijn aan onze arts Johan uit dankbaarheid dat hij ons inderdaad zo snel van onze verkoudheid verlost heeft. Het is fluitjeswijn die maar met moeite te drinken is, maar die wél 600 baht kost. Maar ja, het is de geste die telt, zegt iedereen.

09:01 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: thailand, chiang mai, mae hong son |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.