13-01-09

Een schitterende tempel als afscheid

Zondag 20 en maandag 21 juli 2003 

Onze laatste dag begint vrij vroeg. Om 9 uur zijn we al op weg naar de Wat Phratat Doi Suthep, de mooiste tempel van Chiang Mai, hoog op een berg gelegen. De bus klimt kilometers langs een steile kronkelende weg tot op een hoogte van 1000 meter. Hier is ook één van de paleizen van de koning gelegen.

Thailand 57

Om het tempelcomplex te bereiken, moeten we nog een meer dan 200 treden tellende trap bestijgen, maar deze moeite wordt ruim beloond: dit is een mooie afsluiter van de reis want inderdaad een indrukwekkend schouwspel. Hier liggen verschillende tempelgebouwen, beelden en torentjes bijeen, het ene al meer versierd dan het andere, maar stuk voor stuk mooi onderhouden en schitterend in hun kleuren en goudbeleg. Ook hier weer brengen talloze gelovigen op alle mogelijke manieren hun offergave: met lotusbloemen, wierookstokjes, gesmolten was, enz.  

's Middags eten we voor de derde keer in "La Gritta". Het is opnieuw zeer lekker en dus eveneens een waardige afsluiter van het gastronomische aspect van onze reis. Hier nemen we afscheid van Sigrid en Gert, die van hieruit doorreizen naar het zuiden, waar ze nog een kleine verlenging aan hun reis zullen breien. Daarna is het echter heel wat minder. Guido heeft er ons al dagen lang laten naar uitzien: een bezoek aan één van de grote shopping malls van Chiang Mai; Thailand 58een echt paradijs voor de winkelaars want hier vind je de mooiste en sjiekste kleren, schoenen, tassen en nog veel meer en dat aan nauwelijks de helft van de Europese prijzen. Chiang Mai moet volgens Guido voor geen enkele wereldstad onderdoen. Je vindt hier zelfs de allernieuwste mode nog voor ze in Londen, Parijs of Milaan te zien is. Dus de verwachtingen zouden hooggespannen zijn, ware het niet dat we onze vriend intussen al wat beginnen te kennen. En inderdaad… wat hier verkocht wordt, mag helemaal niet naast de modeartikelen uit Europa liggen: eerder ouderwets dan modieus, stuk voor stuk prullerig en geen enkel groot merk. Dit is een totaal andere stijl dan bij ons en lijkt al 3 tot 4 jaar voorbijgestreefd. Het doet meer aan C&A en Sarma denken dan aan Armani of Yves Saint Laurent. De meeste merken klinken Europees, maar ik heb ze bij ons nog nooit gezien. Dit is niet echt namaak, maar toch wel "would be". We hebben dus niets gekocht, behalve dan enkele typisch Thaise snoepjes voor thuis. Er heerst een grote drukte in het warenhuis want het is zondagnamiddag. En ook zeer veel lawaai, dus we blijven er niet al te lang hangen. Met een taxi-truck keren we terug naar de stad en gaan nog even langs bij Starbucks waar we deze keer een ijskoffie kiezen. Van achter het raam, in de lekker koele bar, is het de moeite om het drukke verkeer gade te slaan. Dit zijn onze allerlaatste Thaïse indrukken. 

Vooraleer we naar de luchthaven vertrekken, hebben we de gelegenheid om ons in het hotel nog even te verfrissen en om te kleden. Daarvoor zijn twee kamers vrijgehouden waarvan we om beurt nog even gebruik kunnen maken. Wanneer wij aankomen, is de kamer bezet en we wachten geduldig op de gang. Na ongeveer een half uur vind ik dat het toch wel lang duurt en ik ga voorzichtig eens aankloppen. Eerst niks, maar bij een tweede klop op de deur, komt Liliane verwonderd opendoen. "Paul" zit frisjes gewassen, rustig een boekje te lezen. (Ik zet zijn naam tussen aanhalingstekens omdat we er intussen zijn achtergekomen dat zijn echte naam "Ignace" is. Achteraf verklapt Guido ons dat hij inderdaad over deze mensen vooraf een brief heeft gekregen waarin hem gevraagd wordt discreet te blijven over hun identiteit. Ze wilden niet dat die bekend gemaakt werd.). Liliane zegt ons dat wij niet op deze kamer moeten zijn en dat trouwens iedereen al geweest is. We kunnen hen slechts overtuigen door hen erop te wijzen dat onze koffers nog steeds op de kamer staan en dan maken ze, tegen hun zin, plaats voor ons.  

Om 16.30 uur vertrekken we naar de luchthaven. Het is lang en vervelend wachten op de vlucht van 19.15 uur naar Bangkok. Ook hier moeten we lang wachten, maar hier zijn gelukkig shops. Alhoewel,… het verveelt al snel om langs de eindeloos lange gang met winkeltjes te slenteren, vooral omdat er echt niets interessants te zien is en ons geld zo goed als op is. We beschikken nog welgeteld over 375 baht. We kunnen op de valreep toch nog een brokje gedroogde doerian proeven: het smaakt heel sterk en niet lekker. Christiane gaat op zoek naar groene chili, maar die is niet te vinden. Ze neemt dan maar vrede met twee potjes kruiden en een zakje gedroogde papaya. De 15 baht die we dan nog overhouden, zullen we maar meenemen naar huis. We zijn blij als onze Lufthansa Boeiing 747-400 om vijf vóór middernacht eindelijk het luchtruim kiest voor een tocht van 8972 kilometer naar Frankfurt. Zoals bij de heenreis zijn we helemaal niet opgetogen over de service: het eten is niet goed en de bediening zeer traag. Er wordt pas om 2 uur afgeruimd! Het slapen wordt nog bemoeilijkt door een koude tocht van de airco. Toch slaag ik erin om voor het grootste deel tussen 2 uur en 8 uur te slapen. Het is 5u45 als we, geradbraakt, landen in Frankfurt waar het geregend heeft en nauwelijks 19° Celsius is. Er rest ons nog een korte vlucht naar Brussel, de stoptrein naar Gent (vuil en traag) en om 10u30 kan onze buurman ons in het Sint-Pietersstation komen afhalen. We zijn thuis om 11 uur en weten niet wat eerst te vertellen.

09:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: thailand, chiang mai |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.