02-02-09

We vliegen er meteen in

banner ok.gif
Dinsdag 7 oktober 2008
 
               

Precies om 8.35 uur (het is hier 6 uren later dan in Brussel) landen we op de splinternieuwe, immens grote luchthaven van Beijing. Het is licht bewolkt tot zonnig en slechts 7°C. De vooruitzichten zijn echter 20° en meer. We worden opgewacht door Tom, onze reisleider en Maggy, de lokale gids. De eerste stappen op Chinese bodem zijn al indrukwekkend: deze prachtige, ultramoderne China 4luchthaven is gebouwd tegen de Olympische Spelen en dus nog geen half jaar in gebruik. Het is de grootste luchthaventerminal ter wereld. Er is een zee van ruimte, maar eigenlijk weinig drukte. Voor het ophalen van onze bagage moeten we een trein nemen, die ons enkele kilometer verder brengt in een reusachtige hall. Overal hangen nog de kleurrijke vlaggen en reusachtige borden van de Olympische Spelen: “One World, One Dream”. Buiten staat een moderne, comfortabele bus ons op te wachten die ons naar het hotel zal brengen. Het is één van de vele nieuwe bussen die Beijing ook aan de Spelen te danken heeft. Om 9.30 uur zijn we op weg over de ook al splinternieuwe autosnelweg die recht naar het stadscentrum leidt. Twee maal drie rijvakken en mooi China 5aangeplante zij- en middenbermen. Onze gids vertelt ons dat Beijing door de Olympische Spelen een sensationele gedaanteverandering heeft ondergaan: de stellingen, doeken en bouwwerven, die jarenlang hele wijken verborgen hielden, zijn plots verdwenen en tonen nu mooi aangelegde parken en indrukwekkende moderne architectuur van de meest befaamde, vaak westerse architecten, al staan er ook heel wat lelijke flatgebouwen. We wanen ons inderdaad eerder in Amerika dan in China en wat nog het meeste opvalt is de netheid: geen papiertje of wat dan ook op de grond. Dat blijft trouwens zo gedurende heel ons verblijf in Beijing, maar ook in de rest van China, zij het misschien hier en daar in iets mindere mate.  

Er is relatief weinig verkeer en de rit naar het hotel verloopt dan ook zeer vlot. Na een uurtje zijn we aan het Sunworld Dynasty Hotel aan de Wangfuying Avenue, op wandelafstand van het befaamde Tian’anmenplein.  Het is een vijfsterrenhotel met een imponerende lobby vol spiegelglanzende marmer. Het is er zeer stil en toch staat er overal een indrukwekkend aantal stijfdeftige personeelsledenChina 6 opgesteld. We krijgen een uurtje om onze kamer in te nemen en ons wat te verfrissen na de lange reis. De kamers zijn recent gerenoveerd en natuurlijk voorzien van alle luxe. Er staat o.a. een groot flat screen tv en we maken vluchtig even kennis met de Chinese tv-programma’s. Ook hier waan je je in Amerika: een massa zenders en zeer veel reclame, maar daarnaast ook enkele merkwaardige, ouderwets aandoende tv-series die eerder aan volks parochiezaaltoneel doen denken. Om kwart vóór twaalf worden we terug in de lobby verwacht, want ondanks de vermoeiende reis, vliegen we er vandaag al meteen in. Als we het hotel buiten stappen valt meteen het groot aantal fietsers op, al zijn zij al lang niet meer in de meerderheid. Die wordt ook hier opgeëist door koning auto; geen aftandse rammelkarren, maar goed verzorgde, blinkende limousines waarin Volkswagen, Peugeot en Audi de sterkst vertegenwoordigde Europese merken zijn. Zij hebben hier dan ook hun eigen fabrieken en duidelijk al een groot deel van de Chinese markt veroverd. Verder lijken er mij meer Japanse dan Chinese merken rond te rijden. 

De bus brengt ons naar een restaurant in de buurt van het Zomerpaleis. Hier maken we voor het eerst kennis met de Chinese manier van eten: we nemen plaats aan grote ronde tafels met in het midden een glazen tafelblad dat kan ronddraaien. China 7Van zodra we neerzitten wordt de tafel vol gezet met schotels met allerlei gerechten. Er wordt geen onderscheid gemaakt tussen soep, voor- en hoofdgerechten. Zo komt er o.a. gelakte eend, runds- en varkenvlees, kip, haaienvinnensoep, chop soi, lotuswortel en natuurlijk een grote kom rijst op tafel. Het is de bedoeling dat iedereen zichzelf bedient naar eigen smaak en door het draaien aan het tafelblad het gewenste gerecht dichterbij brengt. Vervolgens vul je met je stokjes (we kunnen desgewenst een vork of lepel krijgen, maar we laten ons niet kennen…) een klein kommetje. Verder heeft iedereen een klein bordje, maar dat blijkt alleen te dienen voor de restjes en het afval. En dat is er wel want alle gevogelte is zonder meer in kleine stukjes gekapt zodat er in elk brokje wel een beentje zit.  Het is helemaal niet onbeleefd om iets met je vingers te nemen en voor de Chinezen getuigt het zelfs van een goede maaltijd als de tafel er achteraf als een slagveld uitziet. Om te drinken heb je een glas en een theekopje en je drinkt beide door elkaar. Wij hebben bij iedere maaltijd de keuze tussen één glas water, bier of frisdrank. Je kan natuurlijk steeds bijbestellen, maar daarvoor moet bijbetaald worden. We zitten voor het eerst met de groep aan tafel en er wordt meteen gezellig gebabbeld.

Klik hier voor het vervolg

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: china, beijing |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.