08-02-09

Pekingeend

banner ok.gif
Dinsdag 7 oktober 2008 (3)

Om 19 uur vertrekken we te voet naar een restaurant in de buurt waar we zullen kennismaken met de befaamde Pekingeend. Het Quanjude Wangfujing Roast Duck restaurant is een van de beste Pekingeendrestaurants van de stad. Ooit sloten hier Henry Kissinger en Zhou Enlai een historisch akkoord van toenadering tussen China en de Verenigde Staten. Een historische plek dus.  Het restaurant ligt in een zijstraat van een drukke winkelstraat. Het is een mastodont waar plaats is voor niet minder dan 800 gasten. In de entreehall staat een enorm bloemstuk en massaal veel personeel. Normaal moet je hier een nummertje trekken en je beurt afwachten, maar voor ons is er een zaaltje gereserveerd. Dames in rode zijden vestjes begeleiden ons door een aantal gangen naar de lift en we nemen plaats in een chique gedecoreerd, typisch Chinees decor. Ook hier weer de ronde tafels waaraan we telkens met 8 man plaats nemen. Tom zegt dat de eend die we hier zullen eten, op geen enkele manier te vergelijken is met wat we mogelijk al eerder gegeten hebben. Hier is dat een zorgvuldig uitgevoerd ritueel waarbij de eend in al haar China 12onderdelen geserveerd wordt, tot de kop, het vel, de poten en de ingewanden toe. Zelfs de zwemvliezen komen in schijfjes gesneden op tafel. Een kok komt ter plaatse de eend vakkundig van het krokant gebakken vel ontdoen en vervolgens het vlees in dunne schijfjes snijden. Een vrouwelijk personeelslid doet ons voor hoe Pekingeend gegeten wordt: je neemt een klein pannenkoekje en wikkelt er een paar stukjes vlees in samen met reepjes ui en augurk, wat look en zout en een beetje zwarte bonensaus. Dan vouw je het pannenkoekje dicht en eet het zoals een boterham. Alleen… dat alles met behulp van stokjes!  Niet eenvoudig, maar dat lukt de meesten toch zonder al te veel te knoeien. Verder staat op tafel een ontelbaar aantal bordjes met o.a. twee soorten soep, drie dessertjes, brood en natuurlijk de andere, minder smakelijke onderdelen van de eend. China 13Die kan je tussendoor verorberen, maar behalve het knapperige vel is daar eerlijk gezegd niet veel aan. We drinken er, door elkaar, zoete rode wijn, bier en jasmijnthee bij. Als klap op de vuurpijl wordt ons nog een gefrituurde schorpioen geserveerd als extraatje. Duidelijk geen spek voor elke bek, want verschillende leden van de groep laten die voor wat ze zijn. Wij wagen er ons wél aan en moeten toegeven dat ze niet slecht smaken, al is het meer frituurvet dan iets anders. Toch wel een hele ervaring. 

Als we buiten komen gonzen de Wangfujing Street en de Jinyu Lane, het autovrije winkelgebied, van de drukte. Iedereen is moe en trekt onmiddellijk naar het hotel, maar wij besluiten om onder ons tweetjes nog even rond te kuieren. Het is een zachte avond. Flikkerende lichtreclames doen aan een westerse grootstad denken; enkel de Chinese karakters verraden dat we in China zijn. Hier vind je grote, moderne winkels met de meest exclusieve merken zoals Armani, Gucci, Tag Heuer, Nike, enz. In een zijstraat komen we bij de Donghuanmen Night Market, een lange rij eetkraampjes waarin verkopers luidkeels hun waren aanprijzen. Ze zijn allemaal uitgedost in hetzelfde rode pakje en dragen dezelfde rode petten. China 14Zeer ordevol georganiseerd, maar toch een gezellige chaos. Je weet niet wat je hier allemaal ziet: overal staan grote schotels met bereide gerechtjes en staan potten en pannen te koken of te pruttelen. De frituurolie verspreidt een niet zo aantrekkelijke geur. We zien champignons, pannenkoekjes, soepen, noedels, allerlei brochettes met groenten, fruit en natuurlijk sprinkhanen, rupsen, wormen, enz. Mooi om zien, maar we hebben vanavond al voldoende geëxperimenteerd en laten alle verleidingen wijselijk aan ons voorbij gaan. Plots vallen er enkele grote regendruppels en we besluiten naar het hotel terug te keren. Het is trouwens al kwart voor tien en de dag heeft al lang genoeg geduurd. We zullen ongetwijfeld goed slapen. Het is niet te geloven wat we vandaag al allemaal te verwerken gekregen hebben. Op één dag (eigenlijk nog maar een halve…) heb ik al een hele videocassette vol gefilmd. Als het aan dit tempo verder gaat, heb ik cassettes te weinig!

Klik hier voor het vervolg

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: china, beijing, pekingeend |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.