24-03-09

Lijiang, een stemmig stadje

banner ok.gif
Dinsdag 14 oktober 2008 (2)

De rit loopt door een mooi heuvelachtig landschap waar intensief aan landbouw wordt gedaan. China 68Overal is ook hier de rijstoogst in zijn laatste fase. We houden een fotostop. Het is duidelijk dat in deze Naxi-maatschappij de vrouwen het voor het zeggen hebben. Op het veld is geen man te zien. De vrouwen dragen een nogal eenvodige en fantasieloze lokale klederdracht in wit en blauw. Op hun hoofd hebben ze een lelijke pet, die aan de tijd van Mao doet denken. Tom vertelt ons dat de jonge meisjes de petten zo lelijk vonden dat ze ze niet willen dragen en een nieuw en kleurrijker hoofddeksel hebben ontworpen. Als je vraagt wat hier de rol van de mannen is, krijg je als antwoord: de kinderen opvoeden, afwassen, mahjong spelen en sigaretten roken… 

Lijiang is naar Chinese maatstaven een kleine stad: “nauwelijks” 2 miljoen inwoners. Zijn lieflijk en schilderachtig oud centrum met smalle steegjes, kanaaltjes en bruggetjes is in 1997 opgenomen in het Unesco werelderfgoed. China 69Dat gebeurde echter pas nadat in 1996 de oude stad werd getroffen door een hevige aardbeving waarbij vele doden vielen. De beelden op tv van het verwoeste stadje brachten een grote solidariteitsactie teweeg ook in het Westen. Daarbij ontging het o.a. de mensen van National Geographic niet hoe mooi niet alleen het stadje was, maar ook de hele omgeving en zo duurde het niet lang voor het toerisme zich hier snel ontwikkelde. Vandaag is het de grootste bron van inkomen van Lijiang.   Het stadje ligt op 2.400 meter hoogte en is omgeven door hoge bergtoppen waarvan de besneeuwde Jade Draken Sneeuwberg met zijn 5.600 meter de hoogste is. Hij beheerst, tenminste als hij zich niet in de wolken verschuilt, de hele omgeving en vormt een prachtig decor.  Het is al 13.30 uur als we in Lijiang aankomen en we gaan meteen aan tafel in een klein lokaal restaurantje. Het is mooi en gezellig ingericht en het eten is zeer verzorgd en lekker. Tussen de gebruikelijke overvloed aan gerechtjes, vallen deze keer schijfjes lotuswortels op, fijn en delicaat van smaak.  

Om het hotel te bereiken moeten we een wandelingetje van 20 minuten doen door de autovrije smalle straatjes van de oude stad. Het Lijiang Jiannanchun Hotel ligt immers midden in het oude centrum. Het is een groot houten complex met fijn houtsnijwerk aan de muren en de kamers liggen op twee verdiepingen rond een binnenplaats met rode lantaarns en potten met orchideeën. Dit is het enige viersterrenhotel in de stad. In de inkomhal hangt een grote foto van president Hu Jintao, die hier ooit op bezoek was. In de receptie zitten twee meisjes in klederdracht. Zij dragen niet de lelijke Mao-petten, China 70maar het sierlijke en vooral fleurige “nieuwe” hoofddeksel van de Naxi, een soort brede zwarte hoofdband  rondom met gekleurde ronde schijven versierd. Over een lang wit kleed dragen ze een roze of lichtblauwe bloes, waarover een breed wit lint over de borst gekruist ligt. Zeer elegant, maar een tikkeltje militaristisch vind ik. We trekken meteen naar onze kamer en daar wordt ons enthousiasme een beetje getemperd: ze is zo klein dat we nergens voldoende ruimte hebben om onze valies open te leggen. De badkamer is al even bekrompen: in de douche raak ik met mijn hoofd aan het plafond. Dit valt wat tegen, maar toch verkies ik dit soort logies boven de meer comfortabele maar meestal ook onpersoonlijke luxehotels naar Westers model. We hebben hier overigens al het comfort dat we nodig hebben, al zijn er hier blijkbaar twee afstandsbedieningen nodig om de tv te bedienen. We krijgen juist de tijd om ons snel te installeren en onmiddellijk vertrekken we voor een geleide wandeling door het oude Lijiang. 

We volgen Tom doorheen de sfeervolle straatjes met de typische oude huizen, langs kanaaltjes en over bruggetjes. Bij een waterbak zit een vrouw aardappelen te wassen. Eigenlijk lopen hier drie grote waterbakken in elkaar over: uit de eerste scheppen ze zuiver water, in de tweede spoelen ze groenten en doen ze de afwas en in de derde wassen ze zichzelf. Niet onlogisch. We kunnen nauwelijks de groep bijhouden want er is zoveel te filmen en te fotograferen dat we beiden voortdurend achterop geraken. Het is overigens een drukte van jewelste want dit is duidelijk een toeristisch trekpleister, ook voor de Chinezen. Het is een prachtige zonnige namiddag en in de achtergrond schitteren de besneeuwde toppen van de Jade Draken Sneeuwberg (Yulong Xueshan) tegen de helderblauwe hemel. China 71We hebben veel geluk, want vele toeristen krijgen de berg nooit te zien omdat hij zich meestal in de wolken verschuilt. De schaarse witte wolkjes die er nu omheen hangen maken het plaatje nog meer schilderachtig. De grootste drukte is er in het “Vreemdelingen-straatje” waar aan beide zijden van een kanaaltje restaurants, cafeetjes en discotheken mekaar verdringen. De lelijke en vooral luidruchtige discomuziek, samen met de toeristenmassa maken de sfeer onaangenaam en we vluchten er dan ook zo snel mogelijk weg, terug naar de rustiger brede winkelstraat die er parallel mee loopt. Samen met Johan en Rita verlaten we de groep om op eigen houtje wat te winkelen. We hebben anderhalf uur de tijd om de winkeltjes en hun aanbod wat meer van dichtbij te bekijken en… wie weet, iets te kopen. En inderdaad, op het einde van de rit hebben we een speeltje gekocht voor Louisa, een belletje voor de veranda, 2 dozen groene thee en 4 sjaals voor Christiane. Voor die laatste hebben we slechts 85 Yuan of 8,5 Euro betaald!

Klik hier voor het vervolg

 

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: china, lijiang |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.