30-03-09

Zwarte Draken Vijverpark

banner ok.gif
Woensdag 15 oktober 2008 (2)

Om 13.15 uur zijn we bij onze bus die ons terug naar Lijiang brengt voor het middagmaal. De zon schijnt nu weer volop en geeft veel warmte. China 74Na de lunch bezoeken we het Zwarte Draken Vijverpark, een paradijselijk aangelegd park rond een grote vijver. Een boogbruggetje, een klein Chinees tempeltje, een pagode aan de rand van de vijver en vooral de witte sneeuwberg die in het water prachtig weerspiegeld wordt, vormen een uniek Chinees tafereeltje waarbij iedereen gefotografeerd móet worden. Chineser kan gewoon niet! We brengen nog een bezoekje aan een schitterend tempeltje en aan het mooie Dongbamuseum dat vrij modern en zeer educatief is opgebouwd. Ook in de bijhorende shop liggen prachtige kunstwerkjes en sieraden, die voor ons toch te duur zijn. Voor anderen in de groep echter niet en een paar dames komen dan ook glunderend naar buiten. 

De bus brengt ons vervolgens naar de voormalige Naxi-hoofdstad Baisha, een paar kilometer buiten Lijiang. Bij het binnenkomen van het stadje, nu eerder een klein dorp, zijn op een grote muur een aantal karakters in Dongbaschrift afgebeeld. Ze zien er echt uit als een soort rebussen, of beter droedels, en Tom maakt er een kwisje van door ons te betekenis ervan te laten raden. China 75Dan gaan we naar het Dabaojipaleis waar 500 jaar oude fresco’s te zien zijn. Ze hebben de culturele revolutie overleefd door ze te verbergen achter grote foto’s van Mao, een truc die ook al eerder met andere bezetters met succes was toegepast. Nu zijn ze een van de zeldzame getuigenissen van het rijke Naxiverleden. We hebben echter reuzenpech: het paleis is uitzonderlijk gesloten wegens filmopnames die er vandaag plaatsgrijpen. We moeten het dus stellen met een wandeling door de winkelstraat van het dorpje. Er wordt ook hier weer allerlei rommel aangeboden en uiteindelijk vertrekken we er met enkele Chinese theekopjes in blauw-wit en grijs-wit porselein. Helemaal niet duur en achteraf heb ik er spijt van dat we er niet meer gekocht hebben. Ik laat me ook een Tibetaans gebedsmolentje aansmeren dat ik ook nu weer ongewild moet kopen omdat mijn ultralaag bod van 5 Yuan uiteindelijk toch wordt aanvaard. Achteraf gezien ben ik er nog blij mee, want dit is toch écht iets typisch voor deze streek. In de lange winkelstraat woont ook Dokter Ho. Hij is inmiddels 85 jaar en beroemd geworden wegens zijn enorme kennis van de geneeskundige eigenschappen van planten. China 76Hij staat dan ook in alle reisgidsen als een toeristische attractie beschreven en dat laat hij zich duidelijk welgevallen. In zijn voortuintje staan grote borden vol krantenknipsels en van zodra hij ons ziet, komt hij gewillig in zijn voordeur poseren voor de foto. Hij wordt echter door een rinkelende telefoon weggeroepen en zo blijft onze ontmoeting beperkt tot deze korte fotosessie. De zon schijnt nog steeds en het is echt warm. In de achtergrond liggen de besneeuwde bergtoppen te blinken tegen de azuurblauwe hemel en dat levert opnieuw schitterende beelden op. Ook in het dorpje zelf kunnen we enkele pittoreske tafereeltjes vastleggen. Op een stoep zitten vier oude dametjes in blauwe klederdracht ons na te staren en ik mag pas een foto van ze maken wanneer ik hen 1,5 Yuan heb betaald. 

Even vóór 18 uur zijn we terug in ons hotel maar tegen 19 uur moeten we al terug verzamelen om te gaan eten in het “Vreemdelingenstraatje” van het oude Lijiang. Zoals gezegd ligt dit midden in de lawaaierige discobuurt, die eerder westers dan Chinees aandoet en het restaurantje waar we naar toetrekken vormt daarop geen uitzondering. Het heet Restaurant Le Petit Paris en is zo waarschijnlijk aantrekkelijker voor de Chinese dan voor de Westerse toeristen. Het is er hoedanook gezellig en we eten er lekker Frans. Op de tamelijk ruime wijnkaart kiezen we een fles Chinese rode wijn: The Great Wall, met 150 Yuan duur naar Chinese normen, maar bij ons valt hij in de goedkopere prijsklasse. Hij smaakt niet slecht. Op de wijnkaart staat ook een “Shangeli ha” en dat is de hier frequent voorkomende foute spelling van Shangri-La. Het is overigens vaak zeer komisch te zien hoe vreemde talen hier gespeld worden.
China 77

Ze hebben vooral moeite met het aan of van elkaar schrijven van woorden zodat je soms wat moet puzzelen om het juiste woord te reconstrueren. Van “Emer Gency” naar “emergency” is nog te doen, maar het duurt even voor je begrepen hebt dat “touristes diss é min é s” individuele toeristen zijn, terwijl van “CW” naar “WC” dan weer niet zo moeilijk is. In Xi’an las ik ergens op een bord “THERETRDSPECTIENTOWER” wat niets anders kon zijn dan “The Retrospection Tower”, maar ja, wat zouden wij er van bakken als we Chinese karakters zouden moeten schrijven?
 

Na het eten zijn we vrij en we maken van de gelegenheid gebruik om enkele avondopnamen te maken van het stemmig verlichte stadje. De winkelstraatjes zijn minder rumoerig dan de discobuurt, maar het is toch behoorlijk druk. Lijiang is duidelijk een centrum van toerisme geworden, om niet te zeggen massatoerisme. Tegen 21.30 uur zijn we terug op onze hotelkamer want we moeten onze valiezen nog pakken.Morgen vertrekken we immers vroeg naar Zhongdian of Shangri-La. Het wordt een lange busrit.

wordt vervolgd

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: china, lijiang, naxi, zwarte draken vijverpark, baisha |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.