02-04-09

Klein-Tibet

banner ok.gif
Donderdag 16 oktober 2008 (1)

Het is weerom prachtig weer vandaag. Bij het ontbijt zijn we getuige van een dagelijks schouwspel zoals zich dat in China ‘s ochtends overal afspeelt. China 78Het voltallige personeel staat mooi in militaire slagorde opgesteld, keurig in hun lichtblauwe uniformen en ontvangen van hun overste de instructies voor de dag. Daarna worden de gelederen verbroken en gaat iedereen stilzwijgend aan het werk. Dit kan je je in Europa niet voorstellen, maar hier hoort het er bij als iets vanzelfsprekends. Vandaag vertrekken we naar Zhongdian (spreek uit Zongdi-en) of, sinds kort officieel Shangri-La. Die naam heeft het te danken aan de Britse nobelprijswinnaar James Hilton die in zijn boek “Lost Horizon” een utopische maatschappij beschreef waar mensen in een perfecte harmonie met de wereld en zichzelf het absolute geluk gevonden hadden en honderden jaren oud werden. Ze leefden in een klooster, dat de naam Shangri-La droeg en gelegen was in de Himalaya ergens tussen Tibet en India. In de zestiger jaren van de twintigste eeuw gingen velen op zoek naar deze utopische plek, die door diverse popgroepen als inspiratiebron was gebruikt. Weldra maakten enkele plaatsen  aanspraak op de naam maar in 2001 wees de Chinese staat officieel Zhongdian aan als het enige “echte” Shangri-La. Vandaag staat op de luchthaven niet Zhongdian, maar Shangri-La.  

We bevinden ons op 3.600 meter hoogte in het Hu Long Gebergte, dat deel uitmaakt van het Tibetaans Plateau, op nauwelijks enkele tientallen kilometers van de Tibetaanse grens, in een gebied dat ook wel Klein-Tibet wordt genoemd. We zijn nog steeds in de Chinese provincie Yunnan, maar dit is een zelfstandige Tibetaanse prefectuur, Diqing genaamd. Hier leven vooral Kampa-Tibetanen, die zich vrij goed met de Han-chinezen hebben verzoend en een tamelijk rijk en gelukkig leven lijden. Ze zijn ook veel uitbundiger dan de andere Tibetanen en staan zelfs bekend om hun drank- en vechtpartijen. Het Tibetaans Boeddhisme is ontstaan uit het brahmanisme en de bomreligie en wordt uiteraard beleden in Tibet, maar ook in grote delen van China die erkend zijn als Autonome Gebieden. De leider, de Dalai Lama, wordt door China beschouwd als een opstandeling en onruststoker en leeft sinds 1959 in ballingschap in India.  

De busrit is vrij lang, want Zhongdian ligt op 198 kilometer van Lijiang. We houden een eerste stop op een heuveltop van waar we een mooi panoramisch zicht hebben op de vallei van de Yangtzerivier. Hier ligt een klein, maar mooi Tibetaans tempeltje. China 79Bij de ingang staat een vriendelijk glimlachende monnik en ik vraag hem of ik een paar videobeelden mag maken van het interieur, wat normaal nergens mag. Hij knikt van ja en nodigt me daarna vriendelijk uit met hem mee te komen. Ik heb niet veel tijd want de rest van de groep weet niet dat ik hier binnen ben, maar ik durf niet weigeren. Hij leidt me in een klein kantoortje, gaat achter een tafeltje zitten en ik moet vóór hem plaatsnemen.  Dan stopt hij me een klein geel papiertje met rode tekst in mijn handen en toont me hoe ik het tussen mijn vingers moet houden terwijl ik diep voorover buig. Intussen legt hij zijn hand op mijn hoofd en prevelt een rij gebeden, waarschijnlijk om de zegen van China 80Boeddha over mij af te roepen. Vervolgens moet ik het briefje in mijn zak stoppen en hij haalt een groot boek tevoorschijn. Hij toont me een hele rij namen van mensen die me voor waren en wijst me expliciet op de som geld die zij geschonken hebben. Die liggen allemaal boven de 100 Yuan en sommigen lopen zelfs op tot 750 en 1.000. Ik slik even, want zó ver gaat mijn boeddhistische devotie natuurlijk niet! Ik denk snel even na en vul dan aarzelend… 10 yuan in. Verontwaardigd schudt de monnik met zijn hoofd en wijst nog eens op de andere bedragen. Ik doe alsof ik hem niet begrijp, sta op en wandel naar buiten. Als ik buiten ben, realiseer ik me dat ik in mijn verwarring zelfs die 10 Yuan niet betaald heb. Ik zit er mee verveeld want nu heb ik waarschijnlijk eerder de vloek dan wel de zegen van Boeddha over mij gehaald. Toch durf ik niet teruggaan. 

De bus brengt ons verder door een mooi berglandschap. De omliggende toppen zijn de Noordelijke uitlopers van de Himalaya. De Yangtze is samen met de Gele Rivier de levensader waarrond China zich heeft ontwikkeld. Met haar 6.700 kilometer is ze de langste rivier van China en de tweede langste ter wereld, na de Nijl die 6.900 kilometer lang is. China 81De Yangtze kwam de laatste jaren bij ons vooral in de belangstelling door de bouw van de omstreden Drie Klovenstuwdam die 13 steden en 1.500 dorpen van de kaart deed verdwijnen en 1,5 miljoen mensen noodgedwongen deed verhuizen.  In de eerste bocht van de rivier houden we halt bij een klein fruitmarktje, hoog boven de vallei. Allerlei exotische vruchten liggen er in de zon naar ons te lachen: yuzu, nashipeer, mango, noten, zonnebloempitten. We kopen niets en beperken ons tot fotograferen en filmen. Tegen de middag stoppen we bij een eenvoudig lokaal restaurantje waar onze nieuwe lokale gids ons vervoegt. Hij is een echt Tibetaans type en heet Whang Jo, maar wij mogen hem Kim noemen. In het restaurantje eten we heerlijke, vers gestoomde vis.

klik hier voor het vervolg

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: china, shangri-la, yangtze |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.