10-04-09

Een prachtig Tibetaans klooster

banner ok.gif

Vrijdag 17 oktober 2008 (1)

Vannacht heb ik niet te best geslapen en ik ben om 5 uur al wakker. Dat blijkt mijn geluk want ik merk dat de batterij van mijn video niet is opgeladen omdat ik gisterenavond samen met het licht ook de stopcontacten heb uitgeschakeld. Ze moet nog een uurtje opladen en daar is nu ruim de tijd voor, want we vertrekken pas om 9 uur. Om bij het verlaten van de kamer de elektriciteit niet opnieuw uit te schakelen, laat ik de sleutelkaart in het contact zitten en bij de receptie vraag ik om een nieuwe. Het is bijna niet te geloven, maar er staat opnieuw geen wolkje aan de hemel. Wat het weer betreft, boffen we ongelooflijk, want ook in dit seizoen kan het in China veel regenen en wij hebben nog maar nauwelijks een druppel gezien.

Vandaag staat eerst een bezoek aan een Tibetaans klooster op het programma: het Songzanlin klooster dat even buiten Shangri-La gelegen is.

China 90

Dit is de gelegenheid voor Tom om ons nog wat bij te brengen over het boeddhisme. Zo leren we dat een mantra een woord of een tekst is die door de gelovige boeddhist eindeloos als gebed herhaald wordt. De meest bekende mantra is “Om mani padme hum” dat vele betekenissen heeft, maar de belangrijkste is “Groet aan het juweel in de lotus”. Een ander bekend woord is karma, wat zowel handeling of daad betekent als de gevolgen van die handeling. De term wordt dan ook gebruikt om de invloed aan te geven China 91die onze handelingen in het huidige leven hebben in het gereïncarneerde leven. Sutra’s zijn canonieke geschriften waarin de leer van Boeddha is neergeschreven en die als handleiding voor het leven gelden en door de monniken bestudeerd worden. Zo is de Kamasutra het belangrijkste Indische leerboek van de wetenschap van de liefde. Verder kennen we nog het Nirwana of de bevrijding in het hiernamaals, de lama of spirituele leraar, de mala of het kralensnoer om de mantra’s te tellen, de mandala of de symbolische afbeelding van de wereld waarin geen lijden bestaat, het maniwiel of de Tibetaanse gebedsmolen, de samsara of de kring van geboorte en wedergeboorte. We zullen er in de loop van de dag nog meer leren kennen, want het moet gezegd: Tom toont zich opnieuw een zeer belezen en deskundige gids. 

Om naar het Songzanlin klooster te rijden moeten we opnieuw overstappen op een officiële bus. Al van ver zien we de gouden daken van het klooster op de heuveltop in de zon blinken. Het is aan dit klooster dat Zhongdian de naam Shangri-La te danken heeft. De hele omgeving, de vallei en de omliggende sneeuwtoppen beantwoorden vrij goed aan de beschrijving van James Hilton in “Lost Horizon”. Alleen China 92een meer ontbrak, maar daar hebben de Chinezen natuurlijk iets op gevonden: ze hebben er dan maar een uitgegraven en zo twijfelt niemand er nog aan dat dit hier écht Shangri-La is.  Songzanlin is het grootste en mooiste lamaklooster van de streek. Tijdens de culturele revolutie heeft de Rode Garde het nagenoeg helemaal verwoest, maar nu is het door de bevolking heropgebouwd en volledig in ere hersteld. Langs de steile straat naar boven liggen tientallen kleine huisjes waarin de monniken wonen. Ooit waren er 600, maar die werden allemaal verdreven, en intussen zijn er opnieuw een 200-tal. We moeten 200 trappen beklimmen voor we eindelijk het kloostercomplex binnentreden. Meteen worden we overweldigd door een machtig gebouwencomplex met okergele muren waarin ramen met kleine vensterruitjes en donkerbruine dakranden waarop gouden ornamenten blinken.  Op het hoofdgebouw hangen reusachtige zwarte doeken met witte boeddhistische motieven zoals lama’s en andere religieuze symbolen.

We bezoeken het ene gebouw na het andere en raken meer en meer onder de indruk. Hier wordt godsdienst diep beleefd. Het is verboden om binnen in de tempels te fotograferen, dus we geven onze ogen de kost: kolossale boeddhabeelden, bijzonder kleurrijke China 93wandtekeningen, foto’s van de panchen lama of de tweede belangrijkste lama (die van de dalai lama zijn verboden…) en overal witte katags, de ceremoniële sjaaltjes die door pelgrims zijn achtergelaten. Eigenlijk zijn er twee panchen lama’s: de échte die door de Tibetanen wordt erkend en de “Chinese” die door de Chinese Staat  is aangeduid. De eerste wordt ergens gevangen gehouden onder verdenking van anti-Chinese terreur en zijn foto’s zijn natuurlijk verboden. Hier en daar zie je ook een swastika of hakenkruis. Naar verluidt zou een van de medewerkers van Hitler, die geïnteresseerd was in rassentheorieën, in zijn zoektocht naar het zuivere Arische ras elementen van het boeddhisme en het hindoeïsme gevonden hebben bij de Germanen. Eigenlijk ogen de tempels binnenin eerder somber en muf, maar er hangt een gewijde sfeer, die respect afdwingt. In de bibliotheek staat een grote open wandkast waarin de oude sutra’s bewaard worden. Dagelijks komen de monniken ze bestuderen. De banken waar ze de sutra’s lezen en hun mantra’s  zingend debiteren, zijn jammer genoeg leeg, zodat we niet het geluk hebben het “chanten” te horen, wat nochtans de sfeer pas echt zou maken. Tom brengt ons naar een klein trapzaaltje waar een reusachtige mandala de muur siert. Met kleurrijke, maar enigszins naïeve tekeningen staan hierop de verschillende fasen afgebeeld waaruit de weg naar de volmaakte harmonie bestaat. Met afbeeldingen van monniken, apen en olifanten worden onderweg de situaties geïllustreerd, die zowel tot deugden als tot ondeugden leiden.

Als we terug op de grote binnenplaats komen, hebben we een schitterend uitzicht over de omliggende vallei en het meer aan de voet van het klooster. Duizenden kleine gebedsvlaggetjes in alle kleuren wapperen in de wind. Het klooster baadt in de zon, die weerkaatst in het volledig gouden dak van een klein gebouwtje midden op het plein. Hierin draaien rijen koperen gebedsmolens nagenoeg constant, aangedreven door voorbijwandelende toeristen, gelovigen of niet. China 94Plots schrikken we op door een enorme doffe trommelslag, gevolgd door rinkelende belletjes. Dit lawaai herhaalt zich met regelmatige tussenpozen van ongeveer een minuut. We gaan op zoek en vinden een monnik aan een reusachtig grote trom. Hij prevelt voortdurend gebeden en af en toe geeft hij een enorme dreun op de trommel. Terwijl ik de scène op video tracht vast te leggen, komen een moeder en dochter binnen en nemen plaats onder de trommel. De dochter houdt een pasgeboren baby in de armen. De trommelslag moet de boze geesten weghouden van de baby. Als opnieuw de slag komt, geeft het kind tot mijn verbazing geen kik. Indrukwekkend!  We krijgen nog een half uur de tijd om vrij rond te lopen. Op een klein deurtje staat dat vrouwen niet naar binnen mogen. Ik ga naar binnen en kom in de keuken terecht waar een hele reeks potten op het vuur staan te koken. Het is er jammer genoeg te donker om te filmen en daarenboven durf ik niet goed, want wie weet of de kokmonnik dat wel graag heeft?

Samen met Johan en Rita wandelen we nog een van de tempels binnen en daar hebben we meer geluk: er zit een eenzame monnik luidop zingend te bidden, bijzonder sfeervol. Dit is een indruk die ik wellicht nooit vergeet. Op een van de vele offerschalen leg ik 10 Yuan neer en daarmee heb ik mijn schuld van gisteren, toen ik vergat te betalen, bij Boeddha vereffend hoop ik. We hebben tijd tekort! Hier zou ik nog uren kunnen blijven want dit is zo’n intense ervaring dat ik het gerust het hoogtepunt van onze reis durf te noemen. Ik ben niet alleen overweldigd door de indrukwekkende gebouwen en het kleurrijke spektakel, maar vooral door de ingetogen en authentieke sfeer die deze plek uitstraalt. Schitterend! In een van de tempels koop ik drie katags, eentje voor Hendrik en Karien, eentje voor de buurvrouw en eentje voor onszelf. Ze zijn gemaakt in fijne witte zijde en versierd met kleurrijk borduursel en worden aan gasten aangeboden als geluksbrenger.

klik hier voor het vervolg 

 

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: china, zhongdian, shangri-la, klein-tibet, songzanlin |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.