26-04-09

Overwinning op de Draak

banner ok.gif
Zondag 19 oktober 2008 (3)

Net vóór Longsheng rijden we door een klein dorpje. Het is er zeer druk en het verkeer wordt gestremd door een autobus. Plots springt de chauffeur uit zijn bus en gaat een andere man te lijf met… een groot blinkend hakmes! Hij ziet er woedend uit en enkele omstanders proberen beide kemphanen in bedwang te houden. Gelukkig slagen ze daar in zonder dat er bloed vloeit, maar het hele tafereel was toch maar beangstigend. Of het bluf was of gemeend weet ik niet, maar het zag er in ieder geval akelig uit. De politie was er blijkbaar wél gerust in: ze stonden op een tiental meter toe te kijken en reageerden niet. We zijn in het gebied van de Zhuang en de Miao maar hier leven ook de Hani, een minderheid die nog met amper een miljoen is en ook wel de ‘bergbewerkers’ genoemd worden. Zij zijn er namelijk in geslaagd de bergen (de draak) te overwinnen door ze helemaal in terrassen aan te leggen wat dus rijstoogst mogelijk maakt. Het zijn die rijstterrassen die we vandaag komen bezoeken. China 111De Hani zijn een sjamanistische gemeenschap die in geesten gelooft. Ze zijn o.m. bekend om de traditie dat bij het huis waar een jong meisje woont, een ladder tegen de gevel wordt geplaatst als signaal dat het meisje “beschikbaar” is en dat de ouders zich niet zullen verzetten.  Ze zijn trouwens zeer vredelievend en kennen geen ruzies en enkel plezier. Bij het nieuwjaarsfeest bv schuiven de inwoners van de dorpen al hun tafels bijeen, bedekken ze met een wit laken en massa’s eten en drank en vieren 7 dagen feest. Een leuk volkje, zowaar! Hier leven verder ook nog de Yao. Hun vrouwen hebben prachtige lange haarvlechten die ze hun hele leven lang laten aangroeien, méér nog ze vlechten er ook de haren van hun moeder in die ze op een bepaalde leeftijd afknippen en aan hun dochter doorgeven. Ze vlechten ze in een streng ineen en dragen hun haar als een soort hoofddeksel.  

Tegen 10.30 uur bereiken we onze bestemming. Voor het laatste stuk tot de rijstvelden moeten we opnieuw overstappen op een officiële bus die ons de bergen in brengt. Dank zij een lokale fotograaf, die een foto maakte van de uitgestrekte rijstterrassen, werd deze streek wereldberoemd nadat National Geographic de foto publiceerde. Nadien kwam hier een toeristenstroom op gang en is deze plek uitgegroeid tot één van de meest bezochte toeristische attracties van Yunnan. Dit zijn de rijstvelden van Long Ji, wat “ruggengraat van de draak” betekent. Longsheng betekent “overwinning op de draak”. China 112Aan de bus worden we al meteen overrompeld door bedelende Yao-vrouwen. We kunnen niet met de hele groep in de eerste bus zodat wij samen met een viertal anderen moeten wachten op de volgende bus. Die zet er een ongelooflijke vaart in en we houden ons met enige schrik aan elkaar vast. Deze weg mag enkel door de officiële bussen gebruikt worden en de chauffeurs kennen uiteraard het traject op hun duimpje. Maar die van ons is toch wel wat té geweldig want plots klinkt er een harde slag en de chauffeur zet de bus aan de kant van de weg om alles eens na tChina 113e kijken. Niets aan de hand blijkbaar, maar even verder zien we een andere bus die van de weg is afgeraakt. Ze zijn hier een en ander gewoon, lijkt me. We zijn dan ook blij als we boven komen en de rest van de groep kunnen vervoegen. Hier gaan we een lange wandeling maken maar er staat ook een hele rij draagstoelen in bamboe klaar waarin je je kan laten dragen. Ik ben blij dat enkelen van de groep het doen want als de colonne zich in beweging zet, levert dat natuurlijk mooie videobeelden op. Elke stoel wordt gedragen door twee dragers, één vóór en één achter, en de passagier wiebelt lekker mee, beschermd tegen de zon door een klein baldakijntje. Moeiteloos en in een rustig tempo beklimmen ze in een lange rij de soms steile bergpaadjes.  

Al gauw komen we bij een klein dorpje waar we de lunch zullen gebruiken in een eenvoudig, maar gezellig restaurant.  We krijgen er simpele landelijke kost voorgeschoteld. Niet slecht, maar fletser dan elders. En dan begint de tocht door de rijstvelden. Een smal padje leidt ons naar het punt van waaruit je het mooiste panorama hebt. China 114
Zo ver als je kan kijken, zijn alle heuvels in terrassen aangelegd die trapsgewijs de hele flank innemen. Een uniek zicht en we blijven er ook minutenlang ademloos naar kijken. Om iedere bocht verschijnt er een nieuw tafereel, het een al even mooi als het ander. Jammer genoeg is dit misschien niet het mooiste seizoen voor de foto’s, want de rijst is nog maar pas aangeplant en de kleine plantjes geven nog maar weinig kleur. Al is elk seizoen mooi, de lente moet wel het mooiste zijn wanneer de terrassen onder water staan en de zon er in speelt. Bij een kraampje onderweg staan vrouwen in prachtige klederdracht en met vooral een opvallend hoofddeksel klaar om gefotografeerd te worden. Ik koop er een fotoboekje dat de rijstvelden laat zien in alle seizoenen. Wij doen met de groep een stevige wandeling en komen verder nog nauwelijks toeristen tegen. Ook hier blijkt dat de Chinese toeristen eerder lui zijn en zich beperken tot een heel klein wandelingetje. Gelukkig maar, want zo kunnen we prachtige foto’s maken. Op een bepaald punt staat een Yao-vrouw die ons demonstreert hoe ze haar lange haar wast en opmaakt. Als ze het los laat hangen, komt het bijna tot op de grond. Het vlechten en opbinden duurt een hele tijd en is een heel spektakel. Er komt geen spiegel aan te pas en uiteindelijk zit de hele dos als een soort hoed mooi strak en vast. Zeer merkwaardig!  Boven in de bergen, ver van de drukte, merken we ook een verstoten vrouw, die er in eenzaamheid leeft. Tom vertelt dat vrouwen die gehandicapt zijn en zij die geen kinderen kunnen krijgen of een tweeling ter wereld brengen, door de dorpsgemeenschap uitgedreven worden en naar de bergen verbannen.

klik hier voor het vervolg

 

08:01 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: china, longsheng, longji, zhuang, hani |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.