10-07-09

Een dag gevuld met mozaïek en keramiek

banner sicilie
Maandag 15 juli 2002 
 

Ondanks het late uur gisterenavond, zijn we al om 8 uur op want we hebben een rit van bijna 250 kilometer door het binnenland voor de boeg en wensen onderweg alleszins de Villa del Casale in Piazza Armerina te bezoeken. Het gaat opnieuw doorheen een prachtig heuvelend landschap en de rit verloopt rustig tot in Caltanisetta. We worden heel even opgehouden door een verzameling van stakende vrachtwagenchauffeurs, maar glippen toch vrij makkelijk door de zich vormende wegblokkade heen. In Caltanisetta is er geen enkele wegwijzer te vinden, naar welke bestemming dan ook. Op basis van onze veel te weinig gedetailleerde kaart én ons geoefend gevoel voor oriëntatie, slagen we er desondanks in feilloos door de stad te rijden en de weg te vinden naar Enna, waar we vorige week al langs kwamen, maar nu hebben we niet de tijd voor een halte. Het is trouwens al 11.30 uur als we de Villa Romana del Casale bereiken. Dit moet een cultureel hoogtepunt van onze reis worden. Sicilie 30
Het is een grote Romeinse villa uit de 3e eeuw na Christus met tientallen kamers, alle voorzien van unieke mozaïekvloeren, in totaal niet minder dan 3500 m² oppervlakte. De villa werd waarschijnlijk gebouwd in opdracht van keizer Maximianus Herculius en telt 50 kamers (eetzalen, slaapkamers, baden, enz.). De mozaïekvloeren tonen afbeeldingen van allerlei jacht-, strijd- en reistaferelen, en vooral de overal geprezen sportende meisjes in “bikini”. Deze laatste is duidelijk niet de mooiste van de mozaïeken, maar zeker de meest bekende. De hele site is super-toeristisch uitgebuit: kraampjes met allerlei prullen, luide muziek, groezelige terrasjes, kitscherige souvenirs. De verwachte grote massa is er echter niet, slechts een paar bussen, zodat we in alle rust de vloeren kunnen bewonderen. In totaal slenteren we er ruim een uur rond.
 

In de onmiddellijke buurt van de villa strijken we neer op het gezellige terras van de Trattoria La Ruota. Eigenaardig genoeg zijn er inde hele buurt maar 2 restaurantjes. Ondanks de beperkte tijd genieten we toch van een gezellig etentje in onvervalste landelijke Siciliaanse stijl: antipasto rustico locale en maccheroncelli alla Norma. Ik bel even naar buurman Spruyt en verneem dat het in België al de hele tijd regent en koud is. Dat maakt dat we met nog vollere teugen genieten van de zon en er met plezier de hitte bij nemen. De namiddagrit voert ons door een mooie bergstreek met weidse vergezichten en veel fruit- en vooral cactusplantages. Ook mooie dorpjes. De weg is ongelooflijk rustig en hele stukken hebben we de baan voor ons alleen. En wonder boven wonder… er is een voorbeeldige bewegwijzering. 

Even vóór 3 uur komen we aan in Caltagirone, het centrum van de keramiek. Sicilie 31Caltagirone is ook bekend om zijn Scala di Santa Maria del Monte, een lange trap waarvan elke trede met keramiektegeltjes is bezet zodat, als je vanonder naar boven kijkt, het een kleurrijke keramiekmuur lijkt. In één van de vele winkeltjes, bij Giuseppe Pistone, kopen we twee vierkante schaaltjes, al moet gezegd dat we in Italië al veel mooiere en meer verfijnde keramiek gezien hebben. Deze is nogal ruw en grof van tekening. Verder op de weg houden we even halt in Grammichele. Op een groot rond plein staat een grote kerk met een rijkelijk versierde barokgevel. Het dorpje doet onmiddellijk aan Don Camillo en Pepone denken: rechts van de kerk staat de Circolo Cattolico en links de Circolo dei Democratici di Sinistra. Verder tel ik niet minder dan nog 6 andere circolo’s: de Circolo Recreativo, de Circolo degli Agricoltori, de Circolo Giovanni Operae, de Associazione Ex-Emigranti, de Circolo Fra Michele da Ferla en de Circolo Autisti. Het minste dat je kan zeggen is dat hier het verenigingsleven nog bloeit.  

Tegen 6 uur en na ruim 250 kilometer bereiken we de volgende etappe van onze reis: Siracusa waar we drie nachten zullen verblijven in het Grand Hotel Villa Politi. Het is een echt palace-hotel, werkelijk de grote chique! We duiken prompt in het ruime en rustige zwembad en het is heerlijk in het water én daarna in de avondzon. Op de kamer wil ik enkele videobeelden schieten, maar mijn camera weigert álle dienst. Condens door de plotse temperatuurwisseling denk ik, dus dat komt wel vanzelf weer in orde. We besluiten vanavond in het hotel te dineren. Het restaurant is een grote, indrukwekkende ruimt met een opvallend barok gebeeldhouwd plafond. Er logeren twee sportploegen die nogal in de kijker lopen. Het zijn de Italiaanse en de Spaanse nationale waterpoloploeg, die hier deelnemen aan een tornooi van de World League Water Polo. In het restaurant worden zij, en ook wij natuurlijk, bediend door een horde norse garçons (dat is het juiste woord voor deze ouderwetse obers), allen 50-plussers, die voortdurend druk doende zijn volgens een vast ritueel en met eerder minachting voor de klant dan respect. Zij zijn de centrale figuren in het gebeuren, en niemand anders en daarbij dulden ze geen kritiek, laat staan inmenging van de klanten. Het eten is trouwens even ouderwets en zonder karakter. Na het eten drinken we in de bar nog een paar glaasjes met Antoine en Caroline (ja, ook hier zijn ze weer van de partij…). Het was een mooi gevulde dag vandaag.

klik hier voor het vervolg

De commentaren zijn gesloten.