18-07-09

Een ingestorte barokke parel

banner sicilie
Woensdag 17 juli 2002
 

Om halftien zijn op weg zuidwaarts naar Noto, Ragusa en Modica. Noto is een klein uurtje rijden. Op dit uur is het zeer druk; het werkverkeer naar Siracusa komt ons in file tegemoet maar in onze richting valt het mee. De bewegwijzering is opnieuw ok. Noto is een barokke parel: schitterende palazzo’s en een pracht van een kathedraal. De grote centrale koepel van deze laatste is echter in 1996 ingestort en er Sicilie 36
staat nu nog slechts de helft van overeind. De kerk staat bijna volledig in de steigers achter een reuzengroot zeil dat de oorspronkelijke gevel afbeeldt. Ondanks alles is de kathedraal mooi, en het plein ervoor is vanop de statige trappen zeer sfeervol en typisch zuiders. Het is trouwens zéér warm, bij de 35 graden! Het is na de middag wanneer we in de auto stappen om onze reis verder te zetten. We zullen onderweg wel iets te eten vinden. We moeten ons niet opjagen, want ze eten hier toch laat. De rit naar Ragusa loopt over Modica dat we voorlopig links (rechts in dit geval) laten liggen. We verkiezen eerst Ragusa te doen en vanavond hier te stoppen, als er tijd overblijft. Het landschap is mooi en we rijden door een mooi gebergte over twee reuzenhoge viaducten van waarop we een duizelingwekkend zicht hebben op Modica. Ook nu weer zien we veel grote agaven, oleanders , bougainvilleas en olijfbomen. Deze keer zijn er ook amandelbomen (mandorle) en het meest karakteristiek voor deze streek zijn de lage muurtjes in natuursteen tussen de velden en de boomgaarden. In Ispica bereiken we het meest zuidelijk punt van onze reis.
 

Wanneer we om kwart voor twee Ragusa bereiken, blijkt het veel moeilijker dan verwacht om het oude stadscentrum en de Piazza Duomo met de San Giorgio te vinden. Ragusa ligt namelijk uitgestrekt over twee bergtoppen en we zijn in het verkeerde stadsgedeelte beland. Wegwijzers naar het centro città vind je overal maar dan ook in alle richtingen, want er zijn hier twee centra. Het duurt uiteindelijk 20 minuten eer we het juiste, Ragusa Ibla, gevonden hebben. Sicilie 37
We parkeren de auto aan de buitenrand van de oude stad en klimmen via trappen en smalle straatjes naar het centrum. Gezien het late uur lopen we de San Giorgio snel voorbij want het begint te dringen voor een restaurant. Het wordt Ristorante Duomo. Onmiddellijk bij het binnentreden valt op dat dit geen gewoon restaurant is.  Het blijkt inderdaad een klasse-restaurant te zijn en de keuken behoort tot het beste wat Sicilië te bieden heeft. De kok, Ciccio Sultano, won dit jaar de “Gambero Rosso”-prijs voor de beste jonge chef 2002. Wat we op ons bord krijgen is dan ook het neusje van de zalm. Het begint al met een hapje dat hier zeer welluidend ‘benvenuto della cucina’ wordt genoemd. Het spijt ons algauw dat we maar één voorgerecht hebben besteld om het met twee te delen want de piramide van gerookte zwaardvis in olijfolie en balsamico-azijn met zeevruchten die rauw in citroensap zijn gedoopt, zijn echt uniek. De chef vertelt ons dat ze Sicilie 38niet meer dan 10 tellen in de citroen nodig hebben om niet meer rauw en dus eetbaar te zijn. Zo’n subtiele en fijne smaak heb ik nog maar zelden geproefd. Daarna eet ik gnocchi gevuld met kaas, vongole en gamberi en een saus van courgettes en Christiane kiest voor pasta met roodbaars en masculine (een soort sardienen) met tomaatjes en pesto van amandelen. Het smaakt nog veel lekkerder dan het klinkt en ook de karaf huiswijn is duidelijk van veel betere kwaliteit dan elders! Achteraf krijgen we bij de koffie een groot bord met allerlei amandelgebakjes –het is hier immers de streek- en chocolade uit Modica. Dat laatste is werkelijk iets speciaals: je krijgt er slechts een heel klein brokje van, maar je kan er minutenlang van genieten want de delicate smaak ervan blijft in je mond hangen. Het is bijna niet te geloven, maar voor het geheel betalen we nog geen 50 euro!
 

En dan trekken we de stad in, van het ene schilderachtige plekje naar het andere. Er is nauwelijks een mens te zien en zo loop je natuurlijk snel verloren. Na een tijdje zijn we inderdaad compleet het Noorden kwijt zodat we wat doelloos straatje in en uit, trap op en af lopen. Om 17 uur belanden we dan toch terug op de Piazza Duomo en staan oog in oog met de overvloedig barokke San Giorgio. Indrukwekkend mooi, maar toch wat ontgoochelend omdat je er met je neus op staat en onvoldoende afstand kan nemen. Daarenboven verspert een groot gesloten hek het zicht, wat vooral voor jammer is voor de video-opnamen. Het is ondertussen al 17 uur en we mogen dus het bezoek aan Modica vergeten. De terugreis verloopt vlot en het is nog steeds heel mooi weer. Wanneer we Siracusa naderen duikt echter een zwarte wolk op die de zon doet verdwijnen. Zouden we regen krijgen? Nee hoor… bij nader toezien blijkt de wolk afkomstig te zijn van een bosbrand. Als we in het hotel aankomen hebben we nauwelijks de tijd om ons te verfrissen want het is al de hoogste tijd om terug naar Ortigia te trekken voor het avondeten. We komen terecht in Ristorante Minosse, 2 vorkjes in Michelin, maar het valt tegen zowel qua keuken als qua interieur: eenvoudig, maar vooral smaakloos. Er zit nauwelijks volk en de bediening is ronduit onvriendelijk. Het kan niet altijd een schot in de roos zijn. Ons restaurant deze middag was des te beter en compenseert ruimschoots. We nemen afscheid van Ortigia en Siracusa met een laatste ijsje op de prachtige Piazza Duomo en tegen elf uur liggen we in bed; rust voor de laatste etappe van de reis.

klik hier voor het vervolg

08:00 Gepost door C en C | Permalink | Commentaren (0) | Tags: italie, sicilie, ragusa, noto, siracusa |  Facebook | |

De commentaren zijn gesloten.